Egypte en Sinaï, fotoreportage met bijschriften - De Witte Woestijn van Farafra

Hits: 25779

Artikelindex

 

De Witte Woestijn van Farafra

 

 

We rijden met drie Landrovers naar de Witte Woestijn. Het landschap is al snel van een onvergelijkelijke schoonheid, tegelijk is het ook verveemdend. Het lijkt een sneeuwlandschap, maar het is witte kalk: hard en heet. Soms ligt de kalk in witte vlakten, dan weer is het tot bergjes en vreemd gevormde hoogtes opgeworpen en uitgesleten. Soms liggen er rolvormige zwarte steentjes, net caviabrokken. Ze zijn glashard, ze tinkelen ook als glas als je ze in je hand laat rammelen. Ze schijnen van vroegere vulkaanuitbarstingen afkomstig te zijn.

 

Ook zijn er kleine holen in de bodem, waarin beestjes leven. Als je er met een zaklantaarn (onmisbaar op deze reis!) in schijnt 's avonds, dan zie je ze.

 

  

 De groep op een hoge kalkheuvel. Hier wachten we op het ondergaan van de zon.

    

 Onze sympathieke Islamitische gids laat ons even alleen om zich terug te trekken voor zijn avondgebeden.   De zon gaat onder. 

 

De chauffeurs bouwen een soort kamp op, aan de zijkanten afgeschermd met kleden, maar zonder dak. Het is de bedoeling dat we vannacht onder de blote hemel slapen. Voor het zo ver is, maken de chauffeurs op een houtvuurtje een maaltijd klaar en zetten ze thee. Als de zon onder is, is het vrij snel donker en voel je de temperatuur zakken. We zitten om het kampvuur, zien de sterren steeds zichtbaarder worden als de zon verdwijnt. De stilte doet bijna pijn aan je oren.

 

We zoeken een plekje op een dun matrasje op de grond tussen de kleden die als afscheiding dienen. Ik slaap die nacht wel een paar uurtjes, maar R ligt de hele nacht te kijken naar de onwaarschijnlijk heldere sterrenhemel. Vallende sterren schieten van links naar rechts en omgekeerd. Het is echt spektakel.  

                                                                                                            foto onder: Dochter M op een 'kalkeilandje' in het zand

   

Voor de zon opkomt, is iedereen wakker. Er is een kop thee, en iedereen trekt zich terug achter een verre rots voor sanitaire behoeften. Dan komt de zon boven de horizon uit. De rotsen glimmen even van de dauw maar dat vocht is snel verdampt.  In het zand bij het kampvuur ontdekken we verse sporen van een klein zoogdier, een woestijnvosje of zo.

Mensen zoeken een plekje om in alle rust te genieten van het spektakel van een snel rijzende zon boven dit stille, kale landschap. Voor mij is deze dag het absolute hoogtepunt van de reis.

De chauffeurs breken het kamp af en al snel zijn we met de Landrovers op pad om de Witte Woestijn in het gouden licht van de ochtendzon te zien glinsteren. De schaduwen zijn nog lang en geven het landschap een bijna onaardse uitstraling.

   

   

Het lijkt bijna een soort nederzetting van witte lemen huizen, maar het zijn allemaal kalkheuveltjes, zo ver het oog reikt.  Soms hebben de elementen zo'n kalkrots omgevormd tot een sculptuur.

   

 

 

Veel te snel naar mijn zin is de tocht al weer achter de rug en rijden we over het asfalt terug naar het hotel, waar we kunnen douchen en ontbijten.

 

 

naar boven