Kenia, reisverslag van een avontuurlijke kampeersafari - Samburu Game Reserve - Naro Moru

Hits: 31803

Artikelindex

 

 

 

 

 

 

Donderdag 19 juli 1979   Samburu Game Reserve -  Naro Moru

 
ons tentje in het park

 

 

De ochtend besteden we aan het park. Het is al gauw net zo heet als gisteren. Op de rijdende auto is het nu lekker. Stil staan of zitten in de zon kan eigenlijk niet, dat houd je niet lang uit. We rijden door fraaie landschappen met bergen op de achtergrond, met woestijnachtige vegetatie. We zien veel struisvogels. Deze beesten zijn vrij schuw en dichtbij treffen we ze niet. Van enige struisvogelpolitiek blijkt ons niets: ze blijven trots en statig voortstappen, voortschrijden mag je het wel noemen, als we ze naderen. Verder zien we dezelfde dieren als gisteren, aangevuld onder andere met  diverse antilopesoorten, wrattenzwijntjes, Grevy zebra’s, en de zeer fraaie ranke gerenuks, de giraffeantilopen. We treffen een paartje van deze vrij schuwe beestjes vrij dichtbij. We kunnen ze zelfs een eind volgen met de truck. Bij een struik nemen ze de karakteristieke houding aan om bij de hoogste blaadjes te kunnen komen. Ze heffen de voorpoten in de lucht en staan zo, onbeweeglijk op hun achterpoten te knabbelen. Prachtig gezicht. 

   gerenuks

 de gerenuk;  hij heet ook wel giraffe-antilope; op z'n tenen bij een doornenstruik

   
een Grevy- zebra; deze is zeldzamer en heeft fijnere strepen dan de 'gewone' zebra                                          wervelwind door de hitte

 

het wordt weer fris op de auto

Om de middag pauzeren we bij een natuurlijke bron. Een deel ervan is opgemetseld, zodat er gebaad en gezwommen kan worden. Hier eten we ook onze lunch. Heerlijk relaxen is het hier. Na deze pauze zijn we het reservaat ook vrij snel uit. Vergeleken met de andere wildparken is dit naar oppervlakte gemeten, ook maar een kleintje. Dan rijden we via Isiolo richting Naro Moru, dat is onze uitgangspositie voor Mount Kenia. Langzamerhand stijgen we nu weer en we kunnen het meteen merken: het wordt weer fris op de auto. Rik Jan had al gewaarschuwd een trui en jack bij de hand te hebben. Vanmorgen leek dat heel onwerkelijk, maar we zijn intussen wijs geworden. Spoedig zijn de kledingstukken inderdaad geen luxe meer en zijn we blij dat we ze aan hebben. We rijden nu door voornamelijk landbouwgebied, dat me doet denken aan de golvende glooiende graanvlakten van Jutland  en Fyn in Denemarken. 

De hele nacht halverwege de top hebben ze niet kunnen slapen door dat zuurstofgebrek

Voor vijf uur zijn we bij de bestemming: de Naro Moru River Lodge. Dit is een dure luxe lodge in Engelse stijl met een groot aantal chalets en hutten die gehuurd kunnen worden. Ongeveer de helft van onze groep kan de verleiding niet weerstaan en huurt gezamenlijk twee chalets. De rest, waaronder ik zet zijn tentje op. Het is de laatste keer dat we dat kunnen doen. Gelijk met onze aankomst komen ook de Mt. Kenia beklimmers terug van hun barre tocht. Ze zijn moe en uitgeput maar zeer tevreden dat ze hebben doorgezet. Ze kunnen zich nauwelijks realiseren dat ze echt op die besneeuwde top hebben gestaan, die wij hiervandaan in de avondzon kunnen zien glinsteren. Ik hoor het verhaal van Peter en ’s avonds nog een keer van Kees. Het is echt afzien geweest. Ik weet van mezelf dat ik niet genoeg conditie heb om dit te kunnen. Althans niet in twee dagen. In vijf misschien. Ik heb op deze hoogte al last van zuurstofgebrek heb ik de indruk. Laat staan op 5000 m. Wel, ik hoor wel dat de ijle lucht hun ook wel parten heeft gespeeld. De hele nacht halverwege de top hebben ze niet kunnen slapen door dat zuurstofgebrek ondanks dat hun lichaam hard aan slaap toe was. 

We eten vanavond gezamenlijk in de eetzaal van de lodge. Het smaakt best. Na het eten zitten we een tijdje in de lounge en in die tijd neem ik een heerlijk warm bad in het chalet waar o.a. Ed slaapt. Verder vieren we vanavond de verjaardag van Dik en Ed. Er zijn nog wat flessen bewaard, er zijn zelfs wat snackjes en het wordt een heel gezellige boel. Kees vertelt me zijn verhaal van Mt. Kenia; de ontberingen maar ook de grootse voldoening die je voelt als je het gehaald hebt. Ik kan het me wel een beetje voorstellen. Soortgelijk gevoel had ik toen ik de Prekestolen in Noorwegen boven de fjord beklom. Dus laat staan als je op een van de toppen van een 5000-er praktisch op de evenaar staat. Tegen half een gaan we slapen. De weg terug naar de tent over het smalle, steile en rotsachtige paadje levert enige moeilijkheden op voor sommigen van ons maar met behulp van mijn zaklamp en gepaard met vallen en opstaan en veel lol bereiken we toch onze tentjes. 

naar boven