Zuid-Afrika 1: reisverslag en fotoreportage - Swazimarkt, Mlilwane Wildlife Sanctuary

Hits: 70375

Artikelindex

 

Swazimarkt, Mlilwane Wildlife Sanctuary            vrijdag 24 september

 

We mogen uitslapen. Om half negen vertrekt de bus naar de Swazimarkt. Maar omdat die op nog geen vijf minuten rijden afstand ligt, zijn we daar dus heel vroeg. De Swazimarkt is een grote kale vlakte met eromheen in carré allemaal stalletjes met ‘toeristenmeuk’. We mogen hier de hele ochtend blijven, roept RL vreugdevol. Ik kijk wanhopig over het kale grijze plein. Wat moeten we hier in vredesnaam drie uur uitspoken?! Lang niet alle stalletjes zijn al bezet in deze vroegte. Nou is dat geen ramp, want als je drie stalletjes hebt afgewerkt zie je in het vierde geen nieuws meer. Hier liggen ook die beeldjes die net uit de Chinese krant gepakt zijn. Veel is massawerk. Ach, met wat zoeken vind je ook wel leuke dingetjes. R vindt de beeldjes die uit een stuk ruw hout gesneden zijn wel leuk. Van onder is het hout nog gewoon ruw en verder naar boven is het dan uitgesneden en loopt het uit in ijle figuurtjes die meestal Swazi-vrouwen verbeelden, soms met kinderen. Ze zijn inderdaad sierlijk en ook niet made in China. Elk beeldje is anders. We kijken eerst nog wat verder en kopen dan een paar bij de eerste vrouw waar we ze zagen. Eentje is van ebbenhout: zwart en zwaar. We krijgen een morning price, lispelt de dame met de zachte verleidelijke stem waarmee de dames hier allemaal kennelijk denken de klanten te verleiden. ‘Oh mister, you buy from me? You support me? Give you good price. Morning price!’

Om de tijd vol te maken knoop ik gesprekjes aan met de vrouwen. Via een kind dat er zit te spelen gaat dat gemakkelijk. Ik maak wat leuke foto’s met de telelens. Het jochie zit heel geconcentreerd te spelen met een autootje en merkt niet dat ik foto’s maak.  Zo kopen we bij een mevrouw met een klein kind van zes maanden op de rug een paar leren boekenleggers. Voor J en Th. en een voor mezelf. De vrouw vertelt dat haar achtjarige zoon die beschilderd heeft na schooltijd. Kinderarbeid dus. Ze zegt dat kinderen jong moeten leren te werken. Anders groeien ze op voor galg en rad. Daar kunnen wij wel mee instemmen. Acht jaar is misschien jong, maar het is geen zwaar werk. En ná school. OK dan maar. Het is Afrika en je moet denk ik als ouders hier wel heel wat weten om je kinderen goed op te voeden.  We maken foto’s en beloven ze op te sturen. We krijgen een echt visitekaartje mee. Het blijkt dat ze werkt voor een grote baas, die in Masai-kunst doet, volgens zijn kaartje. Wel, de Masai zijn hier heel ver vandaan, in Kenia en Tanzania. Dus dan is de baas een hele grote. Denk je dat je een kleine zelfstandige hier support, blijk je ineens de zakken van een internationale souvenirhandelaar te spekken. –Die zijn spullen dan ook nog deels betrekt van een Chinese grootsouvenirfabrikant. Je zou er wanhopig van raken als goedbedoelende toerist. Toch ervaren de vrouwen het wel zo: dat je ze ondersteunt met een aankoop. Als we de aardige vrouw het beste hebben gewenst en sterkte met de opvoeding van haar koters, klampt een jongere vrouw in het belendende stalletje ons aan. Wij moeten haar nu ook supporten door wat te kopen want zij is de tante van het kleine meisje dat we net zo mooi op de foto hebben gezet. Tja. Handel is handel. Maar we kunnen niet de hele Swazimarkt gaan steunen. Zowel onze portemonnee als onze koffer is te klein. Als ik haar dat uitleg, glimlacht ze. Ja, geeft ze toe, we zijn met veel te veel. 

Gelukkig heeft niemand de drie uur nodig en zo vertrekken we richting het Mlilwane Wildreservaat. Onderweg rijden we langs een paleis van de koning, tenminste dat was de bedoeling als ik het goed begreep, maar of de chauffeur het niet kan vinden? Ik zie in ieder geval geen paleis. Wel rijden we langs een standbeeld op een groot terrein dat hoort bij de koninklijke familie. We mogen er niet stoppen dus zien eigenlijk niets. 



 

De Swazimarkt Ezulwini 

 Swazimarkt honderd kraampjes met dezelfde spulletjes

vaak made in China

 

 verkoopster

 

 

Mlilwane

Mlilwane is een privé natuurpark in de Ezulwini vallei. Het was eigendom van de Reilly familie. Mickey Reilly bezat een tinmijn, was een van de groot-industriëlen van Swaziland en bracht hier elektriciteit. Nu is het landgoed/ wildpark in handen van een stichting. Meer over de Reillys op www.Biggameparks.org . Merkwaardig dat ik noch in de bus noch van iemand anders iets gehoord heb over de interessante ontstaansgeschiedenis van dit park. In de Capitoolgids staan twee regels over het park. En het is toch best aardig om daar iets meer over te weten. Ja, dan moet je vragen stellen, zegt onze RL dan. Maar het is met mij hier net als in het moderne Nederlandse onderwijs met veel scholieren: als je geen (basis)kennis hebt, kun je ook geen vragen stellen. Toch? 

Bij aankomst drinken we koffie en bestellen we alvast de lunch, dan kan het personeel daar alvast mee aan de slag. Daarna gaan we te voet op pad met een gids. Voor een kleine twee uur durende wandeling. Het is op het heetst van de dag, dus,  zegt de gids, zullen we niet veel dieren zien. Tja, denk ik dan: waarom dan ook deze volgorde in het programma? We hadden veel beter vanmorgen meteen hiernaartoe kunnen rijden en dan daarna de Swazimarkt voor een (half) uurtje. Dan hadden we in relatieve frisheid zelf beter kunnen wandelen en meer dieren kunnen zien. De gids vertelt dat het vandaag wel 36 graden kan worden terwijl dat misschien in het oosten van zijn land normaal is, maar niet voor hier. Hier is 26 graden normaal voor de ze tijd van het jaar, zegt hij. Wij merken het: de zon brandt inderdaad onbarmhartig. We zijn in twee groepjes verdeeld. Met 8 personen gaan we wandelen. We zien toch nog wel aardig wat wild. Nyala’s laten zich vrij dicht benaderen, we zien impala’s, wevervogels, krokodillen en nijlpaarden. En zebra’s. Twee, die plonzen in het ondiepe water van een soort moeras. We kunnen dicht bij komen en mooie foto’s maken. Mooie momenten zijn dat, als wilde dieren zo dicht bij je gewoon doorgaan met wat ze aan het doen zijn. Lekker grazen en ploeteren. De gids vertelt een en ander over wat we zien. 

De lunch genieten we op het terras van de lodge. Het is daar heerlijk zitten. Je kunt intussen kijken naar een poel met veel watervogels. De nijlpaarden die hier ook schijnen te zitten, laten zich niet zien. Na de lunch is de middag ter vrije besteding. RL heeft uitdrukkelijk geen tijd  afgesproken dat we terug verwacht worden. ‘Neem je tijd, het is jullie vakantie.’ Dat klinkt mooi maar het werkt niet als je met een groep bent, die gezamenlijk met de bus terug moet naar het hotel! Dan moet je een tijd afspreken, dat snapt iedereen zou ik zeggen. R. en ik gaan wandelen op het terrein van het hotel. Daar zie we op een gegeven moment het begin van de Self Guided Trail. Een wandeling die je op eigen houtje kunt doen. Het is nog steeds gruwelijk heet, maar we zijn hier nu dus we besluiten om een eind het pad op te gaan. Al heel snel zien we wild en vogels. Wrattenzwijnen, impala’s, koedoe’s, en een fraai landschap dat zich onder ons uitstrekt langs een rivierdal. Het is hier doodstil. Je kunt het wild op grote afstand zelfs horen: wij lopen hoog en het wild is beneden. Het is hier fantastisch, vind ik. Gewoon een tijd stil staan kijken naar wat wrattenzwijnen. Naar het grazen van de impala’s.

Op een gegeven moment meen ik in de verte gedreun te horen. Het komt me bekend voor: een dieselmotor. Onze chauffeur heeft de bus gestart. Tja, dan moeten we toch maar terug, hoewel het ons hier nog erg goed bevalt. Als we het hotelterrein naderen, komt ons een zwarte mevrouw tegen. ‘Horen jullie bij de groep?’ Ja. ‘Die wacht al op jullie.’ Krijg nou wat, denk ik. Wachten? Het is nog maar kwart voor drie. De middag is nog lang niet om. En nu is het personeel al naar ons op zoek?! Als we bij de bus in de buurt komen, zien we iedereen zitten in een soort prieel. Het blijkt dat verder niemand iets heeft ondernomen en nu zit te wachten tot wij terug zouden komen. Ik  baal als een stier, (zeiden we vroeger in zo’n geval in militaire dienst). Als ik ergens de pest aan heb, is het dat ik mensen laat wachten. Ik ben een beetje geagiteerd als ik RL hierop aanspreek: wil je álsjeblieft voortaan in een vergelijkbaar geval een eindtijd afspreken? Dan weet iedereen tenminste waar men aan toe is. RL blijft onverstoorbaar. Dat wil ze niet en ik hoef me ook niet schuldig te voelen, zegt ze. Nee, formeel niet, het is meer door de manier van reis leiden dat ik toch met een vervelend gevoel zit. Ik zet steeds meer vraagtekens bij de manier waarop deze RL onze reis begeleidt. 

Ik vraag RL om nog even te stoppen voor foto’s van een prachtig blauw/paars bloeiende Jacarandaboom en bij de ‘worstenboom’ bij de ingang. Om ongeveer kwart voor vier zijn we terug bij het hotel waar we nog even een paar uurtjes heerlijk relaxen en douchen. ’s Avonds is er weer een heerlijk en overdadig buffet. Merkwaardig: als we de eetzaal binnenkomen heeft het stel voor ons moeite om de mevrouw achter de desk ervan te overtuigen dat ze bij de groep horen. Het is ook lastig, want ‘SRC’ zegt ze hier niets, Your Africa ook niet kennelijk (dat is het bureau waar RL voor werkt, hebben wij ontdekt). Op de kaart op tafel staat nog weer heel iets anders. Onze chauffeur schiet toe en helpt de situatie oplossen. Overigens niet op een aardige toon tegen de zwarte mevrouw, maar ja, this is South Africa. De RL blijft bij haar tafeltje zitten. Niet mee bemoeien zie ik haar denken. We eten weer heerlijk. Wat dat betreft is dit een reis en een land voor culinaire genieters, tenminste als je van vlees houdt. En dat doe ik. Halverwege de maaltijd komt een koor van stafmedewerkers een optreden verzorgen. Ze zingen een paar liederen, weer met die krachtige volumineuze stemmen in een kleurrijk harmoniërend a capella. Prachtig. 



 

 

 

 we wandelen door een deel van dit wildpark

 

 onze natuurgids voor deze middag

 

 krokodil

 wevervogel maakt nieuw nest

 wevervogel

 nyala

 't is heet...

 zebra's 

 laten zich dichtbij zien

 veel vogels

wrattenzwijntjes lopen los op het terrein

 wij gaan zelf op pad

 bloeitijd

 kroko en boom met wevernesten

 leverworstboom

 

 

 

 

naar boven