Zuid-Afrika 1: reisverslag en fotoreportage - Pretoria/ Tshwane

Hits: 71302

Artikelindex

 

Pretoria/ Tshwane  zondag 19 september

 

De ANC-regering is bezig bepaalde steden een andere naam te geven. Tshwane = wij zijn gelijk. Een politiek correcte naam, die vooralsnog als wens de vader van de gedachte zal zijn. 

Om half negen zitten we in de bus op weg voor onze eerste excursie. We rijden door de straten van Pretoria, die omzoomd zijn door Jacarandabomen. Ze zijn nu nog praktisch kaal, maar over een paar weken zullen ze de stad hullen in een paarse gloed. Dat moet een fantastisch gezicht zijn. Dat missen we dus, maar dat is een door ons ingecalculeerd gemis. Eerst rijden we naar en langs de Uniegebouwen. De Union Buildings waren de bestuursgebouwen voor de Union of South Africa van 1910. Het gebouw ligt op een heuvel die uitzicht biedt over een deel van de stad. Eromheen liggen fraaie tuinen, die we laten voor wat ze zijn. Wel mogen we even uitstappen voor foto’s van het uitzicht en de tuinen op de voorgrond. Er staat een monument voor gevallenen tijdens ‘die Groot Oorlog’, 1914-1918. Het is een kopie van een beeld dat in Frankrijk staat. 

We bezoeken het Krugerhuis, nu een museum. Van 1883 tot 1900 woonde de president van de Zuid-Afrikaansche Republiek Paul Kruger hier. Het museum toont inrichtingen uit die tijd en persoonlijke en politieke herinneringen aan Krugers presidentschap. Zo is er informatie over zijn reis naar Europa (met een Nederlandse oorlogsbodem gemaakt!) om steun te zoeken voor de strijd van de Afrikaner Boeren, afstammelingen van Nederlandse kolonisten, tegen de Britten. “Kruger arriveerde op 6 december 1900 in Den Haag, waar hij de gast was van koningin Wilhelmina. Zij stuurde een aanbevelingsbrief voor hem naar de Duitse keizer Wilhelm II, maar die weigerde hem te ontvangen. De Boerenleider verbleef een tijd in Nederland, waar hij overal met groot enthousiasme werd gehuldigd”.(bron: Wikipedia). Later werd de volksheld bij ons verguisd omdat men hem zag als het symbool van de blanke overheersing in Zuid-Afrika. 

In de tuin staat nog de wagon, waarin hij een deel van zijn leven doorbracht, toen hij niet langer in Pretoria kon blijven. Op de binnenplaatsen staan mooi bloeiende struiken en wevervogels nestelen erin. Op hun kop hangend weven ze aan hun ronde nesten die aan een dun zwiepend takje hangen. Enthousiast maken we foto’s van de kwetterende bedrijvige beestjes. Later zullen we meer wevervogels dan mussen zien, maar toch blijven hun activiteiten me fascineren. Je hebt bovendien verschillende wevers, die ook verschillende huizen maken. Tegenover het museum staat een leuk kerkje van de Nederduits Gereformeerde Kerk, een gebouw dat zo ergens in Nederland zou passen. 

Jacarandabomen

Hier en daar zie ik nu toch al Jacarandabomen in bloei. Wat een feestelijk gezicht!

Aan de N1 richting Joburg ligt het Voortrekkermonument. Voor we het bekijken, kunnen we koffiedrinken bij het cafeetje dat erbij hoort. Dat is welkom, want het is zo op de morgen al aardig warm. Ook kan hier gepind worden. Het monument voor de trekkende Boeren is een pompeus granieten bouwwerk dat gebouwd werd tussen 1938 en 1949. Het gebouw moet de herinnering aan twee legendarische gebeurtenissen uit de Boerenoorlog levend houden: de Grote Trek en de Slag bij de Bloedrivier. In de crypte vind je een grote stenen plaat met de inscriptie Ons vir jou Suid-Afrika. Op de middag van 16 december (de dag van de slag bij Bloedrivier) valt de zon net op deze plaat. Het doet me allemaal denken aan twee monumenten in Europa die ik recentelijk bezocht. Ten eerste de toren van VVK (Vlaanderen voor Kristus) in Ieper, België en ten tweede aan het Völkerschlachtdenkmal in Leipzig.  Dat laatste bouwsel blijkt overigens nog ruim tien keer zo enorm te zijn in zijn afmetingen als dit. (Over beide Europese monumenten meer info op deze site onder “Culturele excursies” in het hoofdmenu).

Het Voortrekkermonument is 40 meter hoog en ligt te midden van een tropische tuin die zowat alle Zuid-Afrikaanse planten, bomen en bloemen bevat. Het complex wordt omsloten door een muur (in het Afrikaans een Laager) van 64 granieten replica's van de ossenwagens waarmee de Voortrekkers ooit de Kaap verlieten om hun geluk in de Transvaal en de Oranje Vrijstaat te beproeven. De befaamde Zuid-Afrikaanse beeldhouwer Anton van Wouw heeft een bronzen standbeeld gemaakt van de Voortrekker-oermoeder met kind. Dit standbeeld prijkt nog steeds voor de toegangspoort van Monumentkoppie.

Binnenin het Voortrekkermonument vindt men de 30 meter hoge Heldenhal met een 92 meter lange marmeren muurgravure van de hand van Romano Romanelli, die de belangrijkste gebeurtenissen uit de Grote Trek en de Slag bij Bloedrivier uitbeeldt. (info van Wikipedia)

Binnen het stenen ‘Laager’ zijn prachtige bloemperken waar we heerlijk wandelen. Staande op het dak van het gebouw hebben we een mooi uitzicht over de omgeving, want het staat ook nog eens op een heuvel, het Monumentkoppie. 

Leuk gesprek 

Wij zien het denk ik allemaal als een toeristische attractie met een historische achtergrond. Het wekt geen speciale gevoelens bij mij. Hooguit doet het me terugdenken aan de spannende boeken van L.Penning die ik als kind verslond. Het blanke echtpaar dat R en ik spraken bij dit monument, ervaart het echter als een indrukwekkende herinnering aan een belangrijke episode in hun eigenlijk nog recente geschiedenis. Een groots monument voor een groot(s) land. Hoewel ze maar op 40 km afstand wonen, zijn ze hier voor het eerst. Ze wilden wachten tot hun beide kinderen er ook iets van mee konden krijgen. Deze maatschappelijk geslaagde mensen zijn desgevraagd heel positief over hun land. Ze zouden het voor geen ander willen ruilen. Ook de toekomst zien ze positief tegemoet. Ik vraag, met de annulering van ons Soweto-bezoek in het achterhoofd, naar het geweld in hun land waar overal voor gewaarschuwd wordt. Ze menen allebei dat geweld overal voorkomt en dat dat niet specifiek voor Zuid-Afrika is. Je moet je gewoon verstandig gedragen, het niet uitlokken, zeggen ze. Ze kunnen zich wel iets voorstellen bij het gegeven dat Soweto in het weekend voor ons te onveilig wordt gevonden. Maar in Amsterdam moet je ook oppassen, toch? Ja, dat kunnen we niet ontkennen.

Wat wij dan van hun land vinden? Wij antwoorden dat ze ons dat over drie weken weer zouden moeten vragen, omdat dit onze eerste dag in hun land is. Ze lachen en vergeven ons dat we nog geen oordeel kunnen geven. Een leuk gesprek. 

 

We zien de ‘oude’ binnenstad van Pretoria. Aan het plein staat o.a. het huis waarvandaan vroeger de postkoetsen vertrokken en het Paleis van Justitie waar Nelson Mandela werd verhoord. Ook zien we het voetbalstadion dat gebouwd werd voor de WK van eerder dit jaar. Ook in Durban en Kaapstad zullen we het soccerstadium zien. 

Voor de lunch rijden we naar een idyllisch plekje aan een vijver waar blauwe kraanvogels rondstappen. Je mag raden hoe het restaurant heet. Juist: Blue Crane.  Ik bestel een warme lunch: biefstuk met brood, gesmolten kaas en ‘chips’ (dikke frieten). Ik heb er een flinke kluif aan. Voor we weggaan, doe ik een plasje. In het urinoir staat een miniatuur doelpaal met een voetballetje hangend aan de bovenlat. Ik maak er heel wat doelpunten mee. Jammer dat ik er geen foto van heb gemaakt. Het is heerlijk weer. Helder, zonnig, warm. Voor het eerst heb ik een vakantiegevoel: relaxt zitten eten met een lekker koel drankje erbij. 

Terug bij het hotel is er geen vervangend programma voor de uitgevallen Soweto-excursie. Je kunt gaan winkelen in het winkelcentrum vlakbij, zegt RL. Niet dat we dat zouden willen, maar dat winkelcentrum is dicht op zondagmiddag, constateert de groep. Info over wat we anders nog met deze middag zouden kunnen doen, krijgen we niet. Het vertrouwen in RL neemt bij ons niet toe, deze eerste dag. We wandelen wat in de buurt van het hotel, maar er is niets te zien dan stoffige straten en oninteressante gebouwen. Bovendien is het te heet voor zomaar wat struinen. We zoeken te vergeefs naar een parkje waar we wat zouden kunnen zitten. Ten slotte lopen we maar terug naar het hotel, waar we op het terras met een koel drankje samen met andere groepsleden ons chagrijn zitten te herkauwen. Ach, dat is overdreven. Het was best gezellig en je leert elkaar alvast wat kennen, zo. Maar ik had zo op een programma gerekend dat ik ook niet meteen de eerste dag op het idee kom om desnoods via het hotel zelf dan maar een activiteit te regelen. We zijn dit ook helemaal niet gewend van SRC. De groepsleden op het terras kunnen ook niet inschatten of het nu terecht is of niet dat de excursie geannuleerd is. Wel vinden we allemaal dat SRC de excursie dan ook maar beter niet meer kan aanbieden, ook niet als facultatief. Want iets aanbieden betekent volgens ons ook dat je dan als reisorganisatie de faciliteiten erbij levert. We vragen ons ook af of het met een andere gids/RL misschien wel door had gegaan. 

Het diner is in het hotel met o.a. lamsvlees en kip-curry van het buffet. Het smaakt me heerlijk, ook al is het mijn tweede warme eten van deze dag. Op de kamer maken we de aantekeningen over deze dag (we houden beiden een dagboek bij tijdens de reis, waarop ik deze tekst baseer), drinken een kopje koffie en maken de koffer klaar want morgen gaan we naar het volgende hotel. 



 

 

 ons hotel in Pretoria/ Tshwane

 aan de rand van de stad Pretoria bij de regeringsgebouwen

 Paul Krugermuseum

 interieur

 

 wevervogel in de tuin

 Pretoria, standbeeld voor Kruger

 

In het centrum van Pretoria. Het gerechtsgebouw, waar Nelson Mandela met zijn medestrijders terecht stond in het Rivonia-proces, dat uiteindelijk tot zijn gedwongen verblijf op Robbeneiland leidde.

 Voortrekkermonument op Monumentkoppie buiten Pretoria

 tuin er omheen, muur met "ossenwagens"

 

verbeelding van ossenwagen van de grote trek; zo zette men de wagens in een vierkant, een lager

  

 binnen: geschiedenis van de boerentrek in beeld

 uitzicht van Monumentkoppie

 

 

 

 

 

naar boven