India, Nepal en Sri Lanka, reisverslag en foto's - Kanchipuram en Mahaballipuram

Hits: 26531

Artikelindex

 

 

 

Woensdag 30 juli1980 KANCHIPURAM en  MAHABALLIPURAM

We vertrekken per bus voor een tocht naar het zuiden. Onderweg stoppen we om een skyline van tempels in de verte te fotograferen. Daar langs de weg zien we een donkere Tamil vrouw met op haar hoofd een torenhoge stapel gedroogde koeienvlaaien, die ze als brandstof gebruiken. Het mens begrijpt niets van alle belangstelling voor haar, maar stopt wel dankbaar alle gedoneerde rupees achter haar gescheurde bloesje. In Kanchipuram, de Golden City, maken we een wandeling door de modder en de drek (hoezo Golden…?). Er zijn hier erg veel koeien op straat, allemaal met fraai geverfde horens. Ik fotografeer veel leuke straatscènes. 

We bezoeken de Kailasanatha Tempel uit de 8e eeuw, gewijd aan Shiva. Veel beeldhouwwerk. Het is niet te onthouden wat het allemaal voorstelt. 

 

De kusttempels van Mahaballipuram bezoeken we ook en staan verbaasd. Over het geduld en de kunde die de makers moeten hebben gehad om dit soort beelden uit te hakken uit de bestaande rotsen. 


  

 

De kust van de Indische Oceaan. Vissers bij hun boot

Onderweg naar Kanchipuram. Een klein meisje met een kudde heel grote koeien. 

  

Deze vrouw verzamelt de droge koeienflatsen om als brandstof te gebruiken. Voor wat rupees wil ze poseren. Ze schijnt weinig van alle belangstelling te begrijpen. De rupees frommelt ze razendsnel achter haar sari. 

  

Kanchipuram, de 'gouden stad'. Gouden, misschien, maar vooral modderig als wij er zijn.  De stad staat, behalve om zijn bijzondere tempels, ook bekend om de koeien die hier als trekdier worden gebruikt en die kleurig geverfde hoorns hebben. Het levert pittoreske plaatjes op.

Niet alle straten zijn verhard in 1980.  De leefomstandigheden zijn hier slecht (in 1980). Open riolen zijn gewoon.  De vele koeien bevorderen de hygiëne ook niet, lijkt me.

  

Veel beeldhouwwerk in de Kailasanatha tempel gewijd aan Shiva.  Te bedenken dat de tempel en dus dit beeldhouwwerk al uit de 8e eeuw stamt...

   


 

Kanchipuram, zijde en meer

  

 

Deze streek rond Madras en Kanchipuram staat bekend om zijn zijde-industrie. Wij bekijken een en ander.  Deze vrouw en de bijna naakte man zitten in een soort kuil in de grond te weven. 

  

Deze vrouw windt zijdedraad op met zeer primitieve middelen.                       Hutten van werkers in de zijde.

Deze vrouw poseert als volleerd model  voor haar eenvoudige onderkomen.  

  

Hier hangt geverfde zijde te drogen.                              Deze mannen rennen met een soort kam langs de zijden banen, waarschijnlijk om de draden mooi recht te krijgen.

 Een paar verlegen meisjes die de mannen eten komen brengen, willen toch ook poseren voor een foto.



 


 

 

 

Tempelcomplex  in Kanchipuram

   

...waar ik verrast word door een beeld van St. Joris en de ... Nee, toch niet.

 macho-priester 
maar hij was wel zo aardig om voor ons te poseren

 

 

Verder bezoeken we een zijde-industrie want de bekende sari-stoffen komen hier vandaan. ’s Middags lunchen we bijzonder, namelijk aan het strand onder een afdak van palmbladeren bij het Silversands Hotel. Het eten is ook bijzonder: verschillend zeebanket als gevulde krab en vis geserveerd op een stevig bananenblad. De soep eten we uit bruine ruwe aardewerken kommetjes. De vis smaakt mij goed, zelfs extra goed omdat G weer allerlei afkeurende opmerkingen zit te maken over het gebodene en ik een knipoog van verstandhouding wissel met Riet. Na het eten gaan we met een paar mensen een wandeling langs de vloedlijn maken. Heerlijk fris is dat, vooral als een onverwachte golf mij tot de knieën nat maakt. In de verte zien we de kusttempels van Mahaballipuram al. We zouden er naartoe kunnen (en willen) lopen, maar de bus wacht. 

In Mahaballipuram bezoeken we alle zeven beroemde, uit de rotsen gehouwen pagoda’s. Ze vormen hier de belangrijkste architectonische overblijfselen van het oude Zuid-India. Van een meisje koop ik een paar schelpen, waaronder eentje waarop je kunt blazen en zo de Boeddhistische ‘tempel-van-de-tand-priesters’ kunt nadoen. In de bus probeer ik het uit, uitgedaagd door mensen die niet geloven dat er muziek in zit. Na enig oefenen breng ik inderdaad een paar krachtige klanken voort; het is meer loeien dan muziek. Ik wist niet dat ik het in mij had. ’s Avonds in het hotel is er voor het diner een cocktailparty, waarbij nogal wat Indiase gasten aanwezig zijn. De whisky is lekker en wordt gul geschonken. 




 

 

De kusttempels van Mahaballipuram

De kusttempels van Mahaballipuram   

Deze tempels zijn uitgehouwen uit de rotsen. Een formidabel karwei moet dat geweest zijn. 

Bewondering voor de kunstenaars is op zijn plaats. Dit alles is dus uitgehakt uit de rots! 

Ongelooflijk...      Deze kleinere tempel hierboven werd toen al bedreigd door het water van de oceaan, vlak ernaast links. Met Unescohulp wordt getracht de tempels te behouden. 

 

 

naar boven