Hieronder een persbericht over de

Vijftigste bijeenkomst “Studiesociëteit Hoogeveen e/o”   

Groepjes mensen die onderling literaire boeken bespreken, zijn er meer. Uniek is een groepje dat dit al sinds 1986 doet; op 3 april  2009 is hun vijftigste bijeenkomst geweest. De groep noemt zich de ‘Studiesociëteit Hoogeveen e/o’. Het groepje bestaat slechts uit drie heren en wel Theunis Elzinga uit Hoogeveen, Jan Loovers uit Balkbrug en Lammert Metselaar uit Pesse. Zij komen gemiddeld twee keer per jaar bijeen om een paar boeken te bespreken. Daarnaast maken ze elk jaar een culturele excursie van meestal enkele dagen. Ze zijn nu alle drie met (pré)-pensioen.  

Welke titels kiezen de leden van de "Studiesociëteit Hoogeveen e.o." uit hun lijst van in 23 jaar besproken boeken als de boeken die op hen de meeste indruk maakten? En welke vinden ze eigenlijk niet de moeite van het lezen waard?

Lees de gemotiveerde keuzes van resp. Jan, Theunis en Lammert onder:

"lees meer"

LIJST VAN BESPROKEN TITELS IN DE “STUDIECLUB HOOGEVEEN”

Samengesteld n.a.v. de vijftigste boekbepreking in maart 2009

Als u de lijst wilt inzien, klikt u op  "lees meer".

J.M. Coetzee: In ongenade, Amsterdam 2007; Oorspr.: Disgrace, 1999.
Voor een bruikbare samenvatting en technische analyse van dit boek verwijs ik naar http://www.scholieren.com/boekverslagen/15313. Hieronder een aantal overwegingen en gedachten bij dit boek.

Turbulente jaren
Nadat begin jaren negentig in de republiek Zuid-Afrika het apartheidsysteem was afschaft, kwam de tijd dat de rollen omgedraaid werden. De blanke minderheidsregering verdween, het ANC kwam aan de macht, democratisch gekozen. Al snel kwam iedereen erachter dat de apartheidshel wel was verdwenen uit Zuid-Afrika, maar dat dat nog niet betekende dat nu ook de hemel op aarde tot stand was gekomen. De armen bleven in grote lijnen arm, -hoewel de ‘zwarte diamanten’ nu flink in aantal schijnen toe te nemen: succesvolle jonge zwarte mensen die het máken. Veel blanken moesten ervaren dat de rollen nu echt omgedraaid waren. Werkloosheid onder blanken nam schrikbarend toe, en op het platteland werd ‘plaasmoorden of plaasaanvalle’ een onheilspellend begrip. Sinds de afschaffing van de Apartheid in 1994 zijn er meer dan drieduizend blanke boeren om het leven gebracht, vaak op gruwelijke wijze. Dat is twee boeren per week, meldt Landbou.com en hoewel het te bespreken boek dateert uit 1999 zijn dit cijfers van 2010. Er is dus nog niet veel ten goede veranderd, wat dit betreft. Maar dat is niet een kwestie van omgekeerde apartheid, meer van rechteloosheid, want sinds 2007 is het aantal verkrachtingen van zwarte vrouwen op boerderijen met 49 % toegenomen. Deze rechteloosheid kijkt kennelijk niet naar kleur.

Twee verkrachtingen
In het hier te bespreken boek van J.M. Coetzee spelen twee verkrachtingen de rol van aanjager, als katalysator van het verhaal.

GELEZEN BOEKEN IN DE VAKANTIE 2009

Deze vakantie wat boeken gelezen. Rijp en groen, serieus en ontspannend. Ik noem ze in willekeurige volgorde en geef kort mijn mening. Misschien hebt u er wat aan.
*: niet kopen, niet lezen, zonde van je tijd.
**: niet kopen, wel lezen als je tijd hebt.
***: redelijk goed boek, zeker lezen.
****: zonder meer goed boek, zeker lezen want verrijkend en interessant en/of boeiend, spannend
*****: boek van uitzonderlijke kwaliteit dat je na lezing anders achterlaat dan voor je het boek las.

L.H. Wiener: Eindelijk volstrekt alleen &

Erich Maria Remarque: Van het westelijk front geen nieuws

(keuze uit het materiaal voor boekbespreking jubileumnummer 50, maart 2009)

Toen ik de boeken voor deze bespreking koos, kende ik ze alleen uit een bespreking. Voor Wiener was dat een bespreking in Trouw, samen met o.a. Suezkade van Jan Siebelink. Het ging in beide boeken over een (ex)-leraar dus dat leek me wel wat. Eindelijk volstrekt alleen  van L.H. Wiener -het zal blijken uit mijn stellingen erover- is mij nogal tegengevallen. Het boek van Siebelink vind ik vele malen interessanter en boeiender. Ik las de boeken rond de kerst en de jaarwisseling en toen heb ik ook het grandioze boek van Jonathan Litell gelezen: De Welwillenden. Daarvan was ik erg onder de indruk. Dat helpt natuurlijk ook niet om dan tegelijk een navelstaarderig boekje als dat van Wiener erg serieus te nemen.

Annejet van der Zijl: Sonny Boy &

Arnaldur Indridason: Moordkuil

(keuze uit het materiaal bij boekbespreking nr. 44, maart 2006)

Beide boeken had ik gekozen omdat ze nogal bekend waren. Sonny Boy heeft veel publiciteit gegenereerd. Alleen te oordelen naar de hoeveelheid besprekingen die ik tegenkwam, waarvan ik overigens nog maar een selectie heb opgenomen in dit werkstuk, moet je concluderen dat het boek veel lezers heeft gevonden. In reacties van het publiek op internet valt op dat velen, waaronder ook middelbare scholieren, ontroerd werden door de levensgeschiedenis van Rika, Waldemar en Waldy.

Moordkuil stond op mijn lijstje omdat de boeken van Indriðason  hoog scoren in de VN Detective- en thrillergids. Ook worden er parallellen gesuggereerd met de boeken van Henning Mankell, een reden te meer om er kennis van te nemen.

Geen van beide boeken hebben mij teleurgesteld.

Na deze inleiding voeg ik gewoontegetrouw een aantal stellingen toe.

Inleiding Boekbespreking van dec. 1999

Jan Siebelink  De bloemen van Oscar Kristelijn

Jan Siebelink is een collega van ons. Hij werkt al vele jaren op een middelbare school (het Marnixcollege)  in Ede als docent Frans. Hij groeide op in een protestants-christelijk milieu in de buurt van Velp, als zoon van een kweker. In zijn boeken klinkt dat milieu soms meer, soms minder door. Anders dan bekendere auteurs zoals Wolkers en 't Hart heeft Siebelink dat milieu niet afgezworen. Ook hij neemt soms afstand, zeker van de strenge leer van de sekte waartoe de vader in ons boek zich wendt. Dit ontaardt echter niet in schoppen tegen heilige huisjes.

 

Mike Dash: De ondergang van de Batavia &

Henning Mankell: Dwaalsporen

1 Inleiding

Jaren geleden bezochten Riet, Marije en ik de replica van het retourschip de Batavia op de werf in Lelystad. Het schip was bijna af, maar lag nog op het land. Je kon eromheen lopen en erin ronddwalen en dat deden we. Je kon je het leven op zo'n schip zo enigszins voorstellen, dachten we. Toen wisten we nog niet van de gruwelijke gebeurtenissen die zich rond de originele Batavia hadden voorgedaan.

Er waren met ons misschien nog een vijftigtal toeristen aanwezig. We vonden het al aardig vol daarbinnen. Als je nu leest dat het schip 340 personen vervoerde en dan nog al die vracht, waaronder levende beesten.... Dat kun je je nauwelijks voorstellen.

Het leven aan boord van zo'n relatief klein schip dat zulke enorme reizen maakte, intrigeerde mij als kind al. Ik kan mij nog heel goed herinneren hoe ik smulde van de jeugdboeken die daarover vertelden.

Inleiding bij een bespreking van Conny Braam: Zwavel

Als onderwerp van het 29ste deel  in het kader van de Hoogeveense Boekbesprekingen een boek dat speelt in een land waarvan tijdens de Apartheid steevast gezegd werd 'dat je er geweest moest zijn om erover te kunnen oordelen': Zuid-Afrika. Welnu, de schrijfster heeft wat dat betreft recht van spreken, maar het toeval (?) wil dat ook één onzer, namelijk Theunis, recentelijk dit prachtige en intrigerende land heeft bezocht. Dat bezoek zal ongetwijfeld een rol spelen bij onze bespreking van dit boek.

Tomas Ross: Omwille van de troon;

A. Edwardson: Een vreemd gezicht

1. Inleiding       

Ik had op die laatste boekbesprekingsbijeenkomst de schone taak twee boeken op te geven aan mijn studieclubgenoten, die ik zou gaan bespreken.  Ik heb over de titels zoals gebruikelijk lang geaarzeld. Toch kwam een titel al snel boven drijven door de commotie dit voorjaar rond prins Bernhard. Hij schreef een hoogst ongebruikelijke open brief aan de Volkskrant (die de brief over de hele breedte van de voorpagina publiceerde) waarin hij inging op aantijgingen die de laatste tijd in boeken en bladen gepubliceerd werden. Het ging o.a. over vermeende onechte kinderen en over de befaamde en beruchte (het is maar hoe je er tegenaan kijkt) brief aan Himmler waarin Bernhard zou hebben voorgesteld om een soort stadhouder te worden over het bezette Nederland onder Duitse supervisie. Bernhard ontkende alles, maar maakte daarmee nieuwe discussies los. Een boek dat Bernhard niet met name noemde maar waar hij wel op zinspeelde, was Omwille van de troon geschreven door Tomas Ross. Ik had intussen diens boek over de moord op Pim Fortuyn gelezen en het leek mij dus gezien de commotie een goed idee om Omwille van de troon samen te gaan bespreken. Ik denk dat we discussiestof genoeg zullen hebben, alleen al omdat we niet alle drie gelijk over de rol van ons koningshuis denken.

Stoom (Willem van Toorn) en Catch 22 (Joseph Heller)

Onze bespreking gaat deze keer over twee zeer uiteenlopende boeken. Stoom is een aardige roman maar zal internationaal weinig indruk maken. Catch 22 is een wereldberoemd boek.

Ik kende de titel en wist vaag de betekenis van de uitdrukking 'catch 22'. Redenen om juist dit boek eens te willen lezen en bespreken. Tijdens het lezen werd ik heen en weer geslingerd tussen uiteenlopende gevoelens als deernis, walging, verontwaardiging, leedvermaak en geamuseerd zijn. Het is denk ik ook moeilijk om er een allesomvattend oordeel over te vormen. En ik denk dat het boek zeker stof tot discussie zal geven.

Ik vond Stoom het geen meesterwerk, maar alleszins lezenswaard. Het verhaal is vlot verteld, het roept een boeiend beeld op van de tijd rond de eeuwwisseling en vertelt over de gang naar de volwassenheid van een volksjongen die geen genoegen neemt met het milieu waarin hij is geboren.