Vrijdag 25 april  Sapa  →  Bac Ha

Vanmorgen hebben we vrij. Dat komt deze reis niet vaak voor want K heeft altijd wat in de aanbieding en onze hele groep gaat overal mee naar toe. Dat is wel fijn, want zo hoeft er niet iets afgelast te worden omdat er te weinig mensen meegaan. De rit op de olifanten ergens bij Hue, die hoefden we geen van allen. De meesten hadden al wel eens op een olifant gezeten. Wij ook, dus dat hoefde niet meer zo. Vanochtend gaan we eerst een ATM (geldautomaat) zoeken. Die vinden we maar hij geeft alleen Dongs op mijn Visacard. Als ik die toch niet bij me had. We zijn weer multimiljonair ofwel in het bezit van de tegenwaarde van €80. We gaan cappuccino drinken bij 'onze' bakkerij en eten er een heerlijke, bijna zwarte chocoladetaart bij. We dwalen nog wat rond en bekijken de markt en kletsen wat met Black H'Mong vrouwen die Riet een armband voor $ 40 willen verkopen. Ze vertellen dat ze uit een dorp op zo'n 12 km afstand komen. Soms doen ze dat lopend, soms achterop de motor. Ze zijn aardig, wat minder opdringerig commercieel dan vele anderen. Riet zegt in het Nederlands dat ze "thuis in Pesse" al zo veel zilver heeft. "Ah thuis in Pesse" zegt de een accentloos na. We kijken elkaar verbluft aan. Ze weet niet wat ze zegt natuurlijk maar het klinkt echt Nederlands!

Om twaalf uur checken we uit en gebruiken nog een lunch in het hotel. Dan vertrekt de bus voor een mooie tocht via Lao Cai en de Chinese grens naar Bac Ha. In Lao Cai stoppen we een poosje bij de grens met China. Daar staat een tempeltje waar op dat moment net een dienst aan de gang is. Het blijkt dat er een gezelschap zit dat een waarzegger heeft uitgenodigd. Hij ziet er uit als een travestiet met veel schmink op zijn gezicht. Steeds krijgt hij een ander gewaad aan en wordt er muziek gemaakt door een groepje musici. Het is een kleurrijk en fascinerend schouwspel. Ook hier is er geen enkel bezwaar dat we foto's maken als we maar op de drempel blijven. Nou ja, binnen is ook geen plaats meer. Het zit tjokvol.

Waarzeggers en toekomstvoorspellers worden vaak geraadpleegd in Vietnam. K is verloofd met een ontwikkelde dame, die acht jaar in het onderwijs zat en die nu voor advocaat studeert. Maar als hij en zij wat willen ondernemen dan moet er eerst wel een bezoek gebracht worden aan de waarzegger, vertelt K. Ook bij ontwikkelde mensen speelt dit dus nog een rol.

De weg naar Bac Ha begint als vierbaans weg maar verandert al snel in een karrenspoor waar wel veel aan gewerkt wordt maar daardoor tijdelijk nog minder begaanbaar is. Dit is de reden waarom onze groep (voor het eerst) met de nachttrein is gegaan. De weg van Hanoi naar het noorden is wel erg mooi maar bestaat voor een groot deel uit zo'n zandweg. Dit stuk naar Bac Ha is zo'n zestig km en het hobbelen verveelt wel.

We stoppen in Bac Ha bij een splinternieuw hotel, het Cung Fu Hotel. Wij schijnen de eerste groep te zijn die er logeert. Van 19 tot 21.00 uur is er geen elektriciteit. Dan neemt een generator het over maar dan brandt er maar één (spaar)lampje dat op de tv is geplakt. We gaan eten in het Kung Fu restaurant een paar honderd meter verderop. Ze hebben geen menukaart maar een groot invulformulier, waarop een paar stellen invullen wat ze willen. Het werkt niet echt geweldig, maar het eten is wel lekker, hoewel niet zoals we gewend (verwend) zijn. We eten bij kaarslicht. Als om negen uur de tl-verlichting weer aangaat, roept K dat die uitmoet en warempel, het gebeurt. K schenkt een pruimenbrandewijn en een maiswijn. De pruimenwijn is nog wel lekker hoewel heel sterk, de maiswijn is net spiritus. Hij is er gul mee en we moeten oppassen dat we niet te veel krijgen. K vertelt smakelijke verhalen.

De matras is zo mogelijk nog harder dan die in Sapa en het plastic zit er nog om!  Enfin. Nieuwigheid zullen we maar zeggen. We mailen nog even met M & M via G-mail. Dat gaat hier wel. Kpnplanet werkt niet.