Donderdag 24 april  Sapa

Vanmorgen is het beter weer. Het is nog mistig maar droog, en volgens de gids is het dorp waar we gaan wandelen wat lager gelegen dus best kans dat het daar wat helderder is. En dat blijkt ook zo te zijn. We boffen. We maken daar een wandeling van een kleine drie uur. Met de bus ernaar toe. Net als vorige keer staan de koopvrouwen ons al op te wachten. Het is hier nog wat hectischer dan gisterochtend. We hebben nauwelijks ruimte om uit de bus te stappen, zo dringen ze om toch vooral een potentiële klant te bemachtigen. Ze lopen weer met ons mee naar beneden, naar het dal met het dorpje. Ik spreek alleen Nederlands tegen ze. Volgens mij zijn al die zogenaamd belangstellende vragen ingegeven door pure commercie. Als je laat merken absoluut geen interesse te hebben in hun koopwaar is hun belangstelling ook gauw verdwenen. Een enkeling loopt nog wat langer mee met onze groep. Gelukkig zijn hier ook nog wat andere reizigers waar de vrouwen zich dan maar op storten.

Wat ligt zo'n dorp daar prachtig, zeggen wij tegen elkaar...maar we realiseren ons meteen dat het leven hier hard en zwaar is. Wij gaan straks lekker onder de douche en slapen in een droog bed. Wat zal het daar in die huizen toch vochtig zijn, zo omringd door water en modder. En wat een werk om dit land zo in stand te houden en te bebouwen.

Als Riet ballonnen gaat uitdelen, is er meteen contact. Wij roepen maar niet: You want buy balloon? One dollar! Bij ons is alles gratis. De US dollar is hier een standaard geldmaat. Wel slim, want in dongs klinkt een bedrag meteen heel hoog, is er gemakkelijker af te dingen ook. Want, tja, wat moet je afdingen op één dollar?! Ze zijn er heel gemakkelijk mee: een zilveren armband kopen? 40 dollar! Waarschijnlijk zijn er toeristen die erin trappen, want afdingen heeft nauwelijks zin. Nou jammer dan, aan ons heb je dan geen klant: wij zijn niet zo rijk als we er waarschijnlijk uit zien in jullie ogen...

In het dorp staat de deur van de school open. We mogen even binnen kijken. Over een beetje gammele hangbrug komen we aan de overkant. De school is in Vietnam altijd het mooiste gebouw van het hele dorp. We mogen ook even binnen kijken in een huis waar ze met indigo stoffen blauw verven, alleen nu even niet. Hun kleren zijn zo prachtig diepblauw van deze kleurstof, hun handen zijn vaak ook blauw aan de binnenkant.

Werken op de natte rijstvelden is vaak vrouwenwerk maar als er geploegd moet worden dan komt de man in actie met de buffel. We zien ook een kavel met "theezakjes", een soort zakjes waarin jonge theestruiken staan te wachten om geplant te worden hoger op de hellingen.

Cat Cat is een dorp dat een eigen VVV heeft en bewust inkomsten genereert uit het toerisme; vandaar die toegangsprijs die ik gisteren ook moest betalen. Er is een mooi betonnen voetpad aangelegd, waar de dorpelingen zelf natuurlijk ook profijt van hebben. De modder is hier erg glibberig en 'vet'. Het lijkt wel Limburgse Löss; zo moeilijk krijg je het ook van je schoenen en uit je kleren.

Cat Cat van het Franse Quatre heet zo omdat hier vier rivieren samenkomen. Er is een waterval. Het pad is mooi aangelegd; het zou zo in Frankrijk kunnen zijn. Even verder komen we langs een soort cafeetje. De eigenaar heeft prachtige orchideeën buiten hangen, zoals we ze nog zelden gezien hebben. Hij haalt ze zelf uit het woud op de Fansipan, vertelt hij. Dat is de hoogste berg van Vietnam, die hier in de buurt ligt.

Het is al met al een hele tippel. Het laatste stuk gaat alleen maar heuvelopwaarts. De andere drie echtparen zijn ons al gauw vooruit. Wij doen rustig aan en komen ook bij ons Gold Sea hotel. Hoe je hier aan zo'n naam komt vraag ik me af. Onderweg praten we nog met een Nederlands paar dat helemaal op eigen gelegenheid een deel van Vietnam 'doet'. Dat is heel goed te doen vinden ze. Dat zal best, maar je bent vast heel wat tijd kwijt aan geregel en gedoe. Onze manier (met dit groepje en met deze reisleider) bevalt me uitstekend.

Het laatste half uurtje is het wel weer wat gaan miezeren, maar we hebben een fantastische dag achter de rug. Zeker een van de (vele) hoogtepunten. Vandaag ook de meeste foto's gemaakt van alle dagen. A.s. zaterdag en zondag in Bac Ha zullen we er ook heel wat maken, resp. 413 en 266 stuks. Leve het digitale tijdperk. Als je hier toch maar een stuk of tien diarolletjes bij je had gehad... Die hadden we dus in één dag vol kunnen schieten met z'n beiden. Tja. In dit verslag moet ik me dezelfde beperking eigenlijk weer opleggen. Je kunt nou eenmaal geen 5500 foto's afdrukken- uploaden. Het aardige is nu wel dat ik de selectie rustig achter de computer kan doen. Voor de fotoshow met de beamer maak ik een aparte selectie, en voor mijn fotoboek 'Allemaal Vietnamezen' maak ik zelf nog meer dan 110 afdrukken op A-4-formaat op mijn eigen printer. Daarop staan alleen Vietnamezen in hun dagelijkse doen zoals ik ze tegenkwam en portretteerde.

Als we tegen vijf uur op onze kamer zijn, gaan we eerst eens even lekker douchen en de natte kleren uithangen. En daarna hebben we geen zin om in het dorp te gaan eten. Maar goed ook, want het restaurant van ons hotel blijkt heerlijke gerechten te kunnen leveren. Ik neem de Sapa Fish schotel. Dat is een bord vol met kleine visjes die in hun geheel zijn gefrituurd of gewokt. Je kunt ze ook helemaal opeten met kop, graat en staart. Het smaakt goed. Riet heeft varkensvlees van de barbecue in een lekker sausje. Allebei heel apart. We sluiten af met een lekkere kop koffie en dan willen we langzamerhand ook wel graag naar ons bed. Mailen lukt niet; er is gewoon geen verbinding met de diverse sites/providers mogelijk.