Maandag 14 april  Pleiku / Giarai-volk

Met alleen de inlandse gids mee en nog een plaatselijke gids, een meisje van in de twintig, maken we een flinke wandeling door een dorp en de omgeving van de Giarai, weer een minderheidsvolk met eigen cultuur, taal en gebruiken. Eerst is het 35 km met de bus. De gidsen vertellen heel veel en wijzen ons op details die ons anders zouden ontgaan. Veel fotogenieke situaties met varkens, kippen, buffels, kinderen, longhouses.

Het huis van de dorpsoudste mogen we ook van binnen bekijken. We zien de obligate prenten van Oom Ho tegen het dak, een t.v., een vuurplaats, geen stromend water...Best een groot huis hoor. Goede ventilatie, elektrisch licht, t.v., wat heb je nog meer nodig? Een lekkere douche misschien. Of op zijn minst stromend water. En dat is er nou net niet. Het gezamenlijke waterpunt ligt toch wel tien minuten lopen ver; kleine meisjes halen water in prachtige zwarte kalebassen.

 Verder lopend naar de begraafplaats zien we prachtige waringins althans bomen met luchtwortels. De graven zien er hier anders uit. Niet van blikplaten maar van hout met beelden van mannen en vrouwen er omheen met soms overduidelijke geslachtskenmerken.

Als een vrouw in het kraambed overlijdt, begraven ze de baby levend samen met de vrouw. Dit soort volken hebben vaak een matriarchale cultuur, d.w.z. dat de vrouw de 'baas' is, zij kiest een man. Het harde werk o.a. op het land wordt toch vaak gedaan door de vrouwen. Overigens is de dood voor deze mensen geen reden tot rouw. Na de dood is er een beter leven dus de vreugde overheerst... Tja. Hun doden begraven ze in één graftombe, uitgehold in hout. De regering probeert deze gewoonten te kanaliseren, maar dat gaat moeizaam, begrijpen we van de gids. Hij neemt uitdrukkelijk afstand van de 'barbaarse' gewoonten. Voor hem zijn deze mensen lijkt het wel net zo vreemd als ze zijn voor ons. De gemiddelde Vietnamees gruwt van de gewoonten van minderheden. Dat merkten we later ook bij de gids in Hanoi die ons met afgrijzen vroeg of we gezien hadden wat die bergvolkeren wel niet allemaal éten?!   

Om half twaalf zijn we terug bij de bus. Op de terugweg stoppen we nog even voor een bezoekje aan een uitkijktoren bij een groot meer. Het is een geliefde plek voor verliefde paartjes in het weekend. In Pleiku genieten we de lunch in een superluxe restaurant. Terwijl we ernaartoe lopen, zien we drie vrouwen in een rokende hoop afval wroeten op zoek naar nog bruikbare en recyclebare zaken. Met een raar gevoel lopen we het terrein van het restaurant op. Veel prachtige bloemen, bloeiende bomen, vijvers met mooie lotussen, aapjes aan een ketting in de bomen, hier en daar gelegenheid om te zitten onder een afdak van bladeren e.d. Tja, de verschillen zijn hier erg groot. 's Middags hebben we vrij. Hiep hoi. Achter ons hotel is een locale markt. Die moeten we natuurlijk zien.

Markten hebben een magische aantrekkingskracht op ons. Net als op elke markt ook hier weer veel fotogenieke situaties en leuke contacten met mensen. Een foto op het scherm van de digitale camera is een goede aanleiding voor contact. Ook al blijft het bij dat laatste vaak bij gebarentaal, want deze mensen spreken geen of heel weinig Engels. Maar als Riet gewoon Nederlands praat met een vrouw in een kraam van wie ze een foto had gemaakt, praat de vrouw enthousiast Vietnamees terug -en we hebben alle drie veel plezier.Vanuit de hoogte keken wij neer op de markt. 's Morgens om vijf uur, half zes beginnen de activiteiten al.

Koopvrouwen stallen hun waren uit, vuurtjes worden aangemaakt, goederen aangevoerd. Mensen maken lange dagen hier. We steken de brede straat over via een loopbrug en lopen nog een eindje door de stad.

We komen onze gids en de chauffeur tegen die lekker zitten te genieten van een biertje op een terrasje langs de straat. Terwijl we daar zo op het trottoir staan, stopt er bij de halte een overvolle bus vol Vietnamezen, meest jongeren. Als ze ons zien zwaaien ze. Als ik de hand opsteek en een V-teken maak en nog mooier: als ik een foto maak, zwaait iedereen in de bus dolenthousiast terug. We hebben het gevoel dat we de koningin zijn.  Het diner in het hotel is nu met vijf gangen nog ruim voldoende. Ik ben niet zo'n liefhebber van Chinese Hotpot (een grote pot kokende bouillon waarin aan tafel allerlei groente wordt gegooid wat dan een soort soep oplevert). Maar er is genoeg ander lekkers.

Vóór het eten zitten we een uurtje op de 12^e verdieping van het hotel uit te kijken over de stad met een heerlijke ijskoffie onder handbereik. Het wordt langzaam donkerder, de zon gaat al onder. Het waait hier lekker koel en ik denk aan de collega's die misschien denken: 'Over vier dagen is het al weer weekend.'