Vrijdag 4 april 2008   Pesse→Schiphol→Singapore→Ho Chi Min City

Vriend B. staat precies om kwart over zeven 's ochtends voor de deur met zijn auto. Hij bood zelf aan om ons naar het station te brengen. Eerst wilden we dat niet, maar hij hield vol dat hij het graag deed, en zo laden we dan onze twee koffers en twee tassen en een fototas in en zeven minuten later zijn we er. We hebben al kaartjes, eerste klas want we reizen in de spits en we willen wel graag zitten met zo'n lange reis voor de boeg. Het gaat allemaal prima, tot bij Hilversum ergens. 'Deze trein zal niet rijden naar Schiphol maar naar Amsterdam Centraal wegens een wisselstoring.' Dat zullen wij nu wéér hebben. Destijds naar Egypte ging het ook al mis met de spoorwegen. We zitten niet lekker meer. Ik bel naar Arcadia en leg de situatie uit. Ik heb nog geen idee hoeveel later we zullen aankomen. De heer van Arcadia legt uit dat hij niets voor ons kan doen. 'U moet die vlucht halen!' Als we niet twee uur van tevoren aanwezig zijn en de vlucht is overboekt, dan gaat ons ticket naar iemand anders, meldt hij opwekkend. Gelukkig komt voor Amsterdam Centraal het bericht dat deze trein zal doorrijden naar Schiphol, zodat we geen tijd verliezen met overstappen. Zodoende hebben we uiteindelijk nog 'slechts' twintig minuten vertraging. Een vriendelijke conducteur heeft begrip en excuseert zich: 'Ik zit vaak op deze lijn en het gaat bijna altijd goed.' Hij kan er ook niets aan doen. Hij helpt ons met de koffer het perron op. We haasten ons naar de balie van Singapore Airlines en pas als ik onze tickets en de boardingpas in handen heb, ben ik er gerust op. Nadat we diverse vrij strenge controles ondergaan, waarbij overigens niet naar flesjes vloeistof wordt omgekeken, en de bagage is ingecheckt, hebben we ineens zeeën van tijd, want de vlucht gaat pas om twaalf uur. Het vliegtuig vertrekt keurig op tijd. En dan begint de lange zit. We worden goed verzorgd en het eten is prima, de omstandigheden in aanmerking genomen hebbend zeker. De beenruimte is bij Singapore Airlines beter dan bij de meeste andere maatschappijen, maar als je dertien uur in een stoel moet doorbrengen ga je ook die 'royale' ruimte als kwellend eng ervaren. Tegen half een 's nachts, om 06.30 uur lokale tijd, komen we aan op Changi Airport in Singapore.

Dit vliegveld is zo groot als het dorp Pesse en de vloer is geheel bekleed met vaste vloerbedekking, zodat er een beschaafd gezoem te horen is in plaats van het rumoer dat andere luchthavens kenmerkt. Het is allemaal heel ruim opgezet. Wij hebben ongeveer anderhalf uur tijd voor de overstap. We gaan eerst even mailen naar dochter Marije bij een van de vele gratis internetpunten. Dat gaat heel vlot. Aparte ervaring om aan de andere kant van de wereld zo je eigen mail te kunnen lezen en versturen. We hebben dat de hele vakantie door volgehouden; in bijna alle hotels was gratis internet en bijna altijd lukte het ook om verbinding te krijgen. Alleen in het noorden ging het een paar keer niet. Althans niet met kpnplanet.nl, maar met G-mail, waar ik ook een account heb, soms ineens wel. Na wat rondkijken op de terminal waar we aankwamen, besluiten we maar met de skytrain naar de derde terminal te gaan. De boardingpas hebben we al op Schiphol gekregen, omdat de vlucht van Singapore naar Ho Chi Minh City (HCMC) ook met Singapore Airlines gaat. We maken kennis met G. en W. die ik herken als Arcadia-ganger aan het felgele label aan hun tas.

Nog wat onwennig stappen wij rond in deze toch wel heel andere wereld dan ons dorpse Pesse. Buiten wordt het langzaam licht boven Singapore, 06.30 uur plaatselijke tijd.

In het vliegtuig naar HCMC krijgen we  (weer) een ontbijt en om half tien 's ochtends plaatselijke tijd zijn we dan in Saigon, zoals HCMC nog vaak wordt genoemd. Voor ons lichaam en onze geest is het dan al 5 april.