Panama en Costa Rica, de foto's en het reisverhaal - Naar Boquete en het Panamese nevelwoud van Chiriquí

Hits: 39148

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Naar Boquete en het Panamese nevelwoud van Chiriquí

 

KAART van de route van Panama-City via David naar Boquete 

 

Vandaag een voor deze reis forse busreis: 480 km. We staan om half zeven op voor de rit van acht uur over de Pan-American Highway, of Carretera Panamericana. Dat is de weg, of liever het stelsel van wegen, dat Alaska in Noord-Amerika verbindt met Vuurland in Zuid-Amerika. Van Peru naar Chili hebben wij er in 2012 ook een stuk op gereden langs de Pacific. Dit stuk in Panama is niet echt opwindend. Eerst is het nog wel aardig, want we gaan over de Bridge of the Americas of Puente de las Américas, die in 1962 geopend is. Hij verbindt de beide Amerika’s met elkaar, is het idee. Bij de sluizen van Miraflores zijn ook (beweegbare) bruggen, zelfs een spoorbrug, maar die zijn afhankelijk van het schutproces en aangezien dat bijna continu doorgaat, is de vaste verbinding onmisbaar. De totale lengte van de brug is 1654 m, de hoofdoverspanning is 344 m. Als we er overheen zijn, stoppen we op een parkeerplaats om te kijken. Je hebt er een mooi panoramazicht op het kanaal én op de brug. Er staat een monument voor de Chinese betrokkenheid bij de regio. De Chinezen vormen overigens ook een bedreiging voor Panama omdat China zich sterk maakt voor een spoorweg door Colombia, die de beide oceanen met elkaar verbinden zal. Concurrentie voor het kanaal dus.

 

Saaie Panamericana

Na deze fotostop rijden we uren over de meestal slechts twee rijstroken rijke Panamericana, weg 1. De wegen zijn hier over het algemeen wel goed maar op dit traject is er een stuk nogal wat minder. Het landschap is niet opwindend. Plantages, braakland, huisjes, een enkel stadje. Het eerste stuk gaat nog dicht langs de Pacific, de Golf van Panama, maar later buigen we landinwaarts, en bij de stad David slaan we dan af, de ‘Via Boquete’ op, naar het noorden. Deze weg loopt dood tegen de bergen van het nationale natuurpark La Amistad. Onderweg drinken we koffie in een groot winkelcentrum. Het doet allemaal erg westers, Amerikaans aan. De koffie is nescafé, no es café, dus. Maar och, het smaakt redelijk. Je kunt hier natuurlijk water kopen in de supermarkt en koekjes en wat men zoal nodig heeft op een busreis. In Santiago eten we broodjes bij een Subway. Niet ons favoriete lunch-idee, maar het gaat allemaal redelijk vlot en het smaakt navenant. We zijn ongeveer de enige klanten in de zaak.

 

Na David wordt het landschap mooier. Het wordt heuvelachtiger en de huizen worden mooier. Hier wonen naar het schijnt nogal wat Noord-Amerikanen die hier een tweede huis hebben. Omdat het hier wat hoger wordt, is het klimaat hier wat draaglijker dan in de laagte. Bij het dorp Boquete in de buurt hebben we weer een fotostop. Je hebt er uitzicht op het dorp, lieflijk gelegen in de vallei, en links de donkere vulkaan Barú met bijna altijd een wolkenkleed om zijn top. 

Als we tegen zes uur op onze bestemming uitstappen, vind ik het uitgesproken fris. Ik ben nog enigszins bezweet zeker, en de wind waait koud langs mijn rug. Een sweater is geen luxe. We zijn op een bijzondere plaats. Finca Lerida is eigenlijk een koffieplantage, maar men heeft hier in een weelderige tuin een aantal lage onderkomens neergezet, zo tegen de heuvel aan, waar je prima verblijft en een magnifiek uitzicht hebt op de heuvels rondom en op de vulkaan. Het is even klimmen naar het restaurant en dan nog een stukje naar onze kamer. Wat een fraaie plek is dit. Voor de deur van elk appartement hangt een hangmat, onder een afdak. De kamers zelf zijn ook prima. 

Alvast foto’s

In de tuin maken Riet en ik alvast wat foto’s van de vogels die zich het laatste uur dat het licht is nog even tegoed doen. Er vliegen hier kolibries veel meer als bij ons mussen. Ze zijn snel, schieten van de ene bloem naar de andere om voor het slapen nog wat energie op te doen. De zon gaat in een oranje nevel onder. 

Voor het diner is er beperkte keuze. Ik eet een forelsalade, gestoomde forel (goed maar ik heb ze liever gebakken of gerookt) en een verrukkulluk maracujataartje na. Klein maar fijn. Door het duister langs een goed verlicht pad terug omhoog naar de kamer. Er klinken oerwoudgeluiden. Zo druk en lawaaiig het was in Panama-City, zo stil en rustig is het hier. Mechanische geluiden ontbreken absoluut. Wat je hoort zijn late vogels en andere beestjes. 

Tegelijk met dat ik dit schrijf, zijn er twee Nederlandse meiden van net twintig vermist in de buurt van Boquete. Nu al tien dagen. De autoriteiten denken dat ze verdwaald zijn en sluiten een misdrijf uit. Maar na zolang vermist zijn lijkt het niet goed. En dat in een zo vreedzame en rustige omgeving als hier in Boquete. Niet te bevatten.

 

 

 

 

  De Bridge of the America's zijn we zojuist gepasseerd.

We zijn nu aan de "Noord-Amerikaanse" kant.

 blik op het Panamakanaal

 de luxe bus waarmee we reizen bij een "mall" waar we onderweg kofiedrinken

 de fraaie vallei waarin Boquete op de achtergrond ligt

 

 panoramafoto

 

  Finca Lerida bij Boquete

Op de achtergrond de vulkaan Barú

 uitzicht en avondschemering bij Finca Lerida, de koffieplantage annex hotel

  In de tuin rondom ons hotel wemelt het van de vogels.

 

Een pracht-plek is dit.

 

naar boven