Panama en Costa Rica, de foto's en het reisverhaal - Panama City, Panama Viejo (of Casco Antiquo) en het Panamakanaal

Hits: 39136

  

De nationale groet in Costa Rica: "genieten van het leven", het leven is goed, zoiets. 
Da's nog es wat anders dan Môgguh

 


 Panama City, Panama Viejo (of Casco Antiquo) en het Panamakanaal

 

 

Dat dit niet zo’n slopende reis zal zijn als die we door Peru, Bolivia en Chili maakten in november 2012, blijkt al uit het tijdstip van vertrek op deze eerste dag. Pas om half tien vertrekt de bus. We gaan dus om acht uur lekker rustig ontbijten. In een van de torens is een soort terras, grotendeels buiten, waar het ontbijtbuffet staat. Er is brood, yoghurt, ter plaatse naar wens gemaakt roer-, spiegel- of ander ei, en er staat een kleine maar heuse espressomachine met cupjes die uitstekende koffie maakt. Prima! 

Volgens wetenschappelijk onderzoek zou je voor elk uur tijdsverschil een dag moeten ‘acclimatiseren’. Dus de overgang van zomer- naar wintertijd of andersom is met een dag vergeten. Doorredenerend zouden wij nog zes dagen nodig hebben om weer bij te komen. En straks in Costa Rica nog weer een dag want daar is het nog weer een uur vroeger dan in Panama. Wij hebben gelukkig nauwelijks echt last van jet-lag, en dat komt ook doordat we vandaag lekker relaxt kunnen starten. Slapen ging trouwens vannacht niet geweldig want het hotel staat tegenover een casino en de hele nacht wordt er luid getoeterd. Dat hoor je nog goed op de achtste verdieping.

Wolkenkrabbers

Met de bus rijden we door de binnenstad (het hotel staat in het centrum). Ik wist dat Panama-City een stad met veel moderne hoogbouw is, maar op zoveel ‘wolkenkrabbers’ had ik toch niet gerekend. En er wordt nog volop aan nieuwe gebouwd, nog weer hoger, nog weer extravaganter van uiterlijk. Zo staat er al een soort reuzen kurkentrekker. Het is een modern aandoende stad, westers, niks exotisch aan eigenlijk. Het valt me op dat er wel veel getoeterd wordt (daar hebben we vannacht tot in de kleine uurtjes ook van genoten) maar verder rijdt men hier zeer gedisciplineerd. Dat zal ook in Costa Rica onze ervaring zijn. Eigenlijk is men hier voor overstekende voetgangers een stuk hoffelijker dan bij ons. Als je je richting een oversteekplaats draait, dan stoppen ze al. 

Een stadswandeling door het oude Panama-stad

De grote witte touringcar (we kunnen alle 19 een plaatsje bij het raam hebben als we willen) zet ons af in de buurt van het water en de oude stad. Daar wandelen we onder leiding van Polle en met het geluidssysteem, dat wij al van SRC kennen in Roemenië, in ons oor door de straten en over de pleinen. Dat geluidssysteem is ideaal. Maar voor deze reis waren er niet veel gelegenheden om het te gebruiken.  Het is warm zonnig weer en in de loop van de ochtend wordt het echt heet. Wat een verschil met het gure donkere weer donderdag in Nederland… We zien standbeelden, kerken, monumenten (o.a. voor Ferdinand de Lesseps, bouwer van het Suez-kanaal, en pionier van het Panamakanaal), lopen een eindje langs het water en zien de fraaie skyline van het moderne gedeelte, het presidentiële paleis, en nog meer. Aan het water zien we in de verte het kleurige kubistische museum voor de biodiversiteit. En ook de hoge brug over het Panamakanaal kunnen we hier zien. Morgen rijden we daarover. Het is een lekkere wandeling; ’t is lekker warm, al wordt het al snel heet in de zon. In een kleine koffiebar drink ik zo ongeveer de lekkerste cappuccino die ik op deze reis krijg voorgezet. Volle koffiesmaak zonder te veel bitter: het kenmerk van Arabicakoffiebonen en een goeie ‘barista’. Lunchen doen we op het Bolivar-plein. In veel Zuid- en Midden-Amerikaanse landen wordt Simon Bolivar geëerd; in Panama is hij El Libertador, De Bevrijder en Bolivia is naar hem genoemd. Riet en ik nemen elk een Ceasar-salad met een biertje en tonic erbij. Dat kost ons $ 38. Inderdaad niet echt een goedkoop land.

 

‘Het’ kanaal, Miraflores sluizen

 

Kaart van Panama City en de omgeving van de sluizen

 

Na de lunch rijden we in twintig minuten naar het bezoekerscentrum van het Panamakanaal bij de Miraflores sluizen. Er is een gebouw waar je via een aantal verdiepingen zo ongeveer alles te weten kunt komen over de bouw en het functioneren van het kanaal en de sluizen. Het is interessant. Er zijn ‘echte’ werktuigen en modellen en foto’s, maquettes en dergelijke. Ook zijn er wat aquaria en opgeprikte vlinders. Die vlinders zullen wij de komende dagen “in het echt” zien! Schokkend zijn de aantallen slachtoffers die bij de bouw vielen door o.a. malaria en gele koorts. Maar ja, er werkten in 1884 ook bijna 20.000 mensen aan het kanaal. In de Amerikaanse periode waren er 5600 doden; in de Franse (daarvoor) veel meer. Onvoorstelbare aantallen. 

Het interessantst is toch wel de bovenverdieping, waar je vanaf een groot panoramaterras op gelijke hoogte staat met de enorme schepen die vlak voor je neus door de sluizen getrokken worden. Op gelijke hoogte tenminste als het water hoog staat; als de sluisdeuren opengaan en het water zakt, dan kijk je algauw op het dek neer. De schepen zijn van het zogenaamde Panamax-type: het woord geeft al aan dat deze schepen de maximale afmetingen hebben die nog in de sluizen passen: lengte: 294,1 m, breedte: 32,3 m en hoogte: 57,91 m. Een dergelijk schip meet circa 65 000 ton. Ook oorlogsschepen, zoals die in de Iowa-klasse van de VS, vallen binnen deze maten. (bron: Wikipedia).

 

Kaart van het Panamakanaal

 

Locomotieven

De schepen hebben ongeveer een halve meter vrije ruimte aan beide zijden wat voor zo’n kolos natuurlijk niets is. Vandaar dat de schepen er niet alleen op eigen kracht doorvaren, maar getrokken en in het ‘spoor’ gehouden worden door locomotieven die met kabels aan het schip zijn verbonden. Vier tot acht locomotieven rijden langzaam mee over een tandradspoor. Leuk om te zien is dat, als het schip daalt doordat het water uit de sluis stroomt, de locomotieven kunnen mee dalen door een helling af te rijden. Overigens is er een soort eenrichtingverkeer afgesproken: een half etmaal van de Stille naar de Atlantische Oceaan en daarna andersom. Sinds 1 januari 2000 is Panama zelf de eigenaar van de sluizen; voorheen hadden de USA de Kanaalzone in beheer. In 2006 spraken de Panamezen zich massaal uit voor verbreding van het kanaal en nieuwe sluizencomplexen. Dat werk zou ruim drie miljard dollar kosten en in 2014 af zijn, maar door stijging van de bouwkosten met 1,2 miljard ligt het werk nu stil en hoopt men dat het in 2015 opgeleverd kan worden. Nederland bouwt eraan mee.  Het kanaal is een leuke inkomstenbron voor het relatief kleine landje. Gemiddeld wordt er 135.000 dollar betaald per doorvaart, maar dit kan oplopen tot meer dan 250.000 dollar. De laagste tol die ooit betaald werd, was door de Amerikaan Richard Halliburton die in 1928 in tien dagen door het kanaal zwom. Hij betaalde 36 cent. 

Goed om ons te realiseren dat we hier op de grens staan van de beide Amerika’s. De brug over het kanaal in de doorgaande weg ‘Panamericana’ heet dan ook de Bridge of the Americas. 

Wij zien diverse schepen door de twee sluizen trekken, die vlak naast elkaar liggen. Containerschepen en een tanker. Het is een boeiend gezicht en we hebben alle tijd om alles rustig te bekijken. De 3d-film valt erg tegen; wij hebben bovendien geen bril gekregen omdat we de laatsten waren die nog net toegelaten werden, dus dan is een 3d-film echt helemaal niks. Heel leuk daarentegen is de animatie die je kunt bekijken, a.h.w. staande op de brug van een virtueel schip. In versneld tempo zie je op film voor je wat je zou zien als je echt door het kanaal en de sluizen zou varen.

 

Wie, waar en waarom

Terug bij het hotel ga ik maar dollars pinnen, want het geld wil hier wel rollen. ’s Avonds hebben we in het hotel op het terras een dinerbuffet. Het eten wordt je opgeschept door dames die zo te zien wel heel wat leukere dingen kunnen bedenken om te doen. Nee, veel lol hebben die niet in hun werk. De man die het bier ($3 voor een blikje) of de nog duurdere wijn inschonk, is nog chagrijniger. Wijn kost hier minstens vijf dollar per glas. In sommige hotels rekenen ze zelfs acht dollar. Waanzinnig eigenlijk. Je krijgt dan wel meestal Chileense wijn (sauvignon of chardonnay), dus kwaliteit en smaak zijn in orde. Polle laat na het eten iedereen vertellen wie wie is, waarom je deze reis bent gaan doen en waar je woont. Een leuk initiatief, maar jammer is dat sommige mensen één kant op praten, alsof er achter hen geen mensen zitten en dus is lang niet iedereen te verstaan. Het geluid van de straat komt er bovenuit.

 

Merkwaardige groepssamenstelling

Merkwaardig is de samenstelling van de groep. Tien mensen hebben als één groep geboekt; zij kennen elkaar van eerdere reizen. De overige negen, waar Riet en ik toe horen, vormen dus al snel een tweede groep en dat is de hele reis zo gebleven. Een probleem van deze samenstelling bleek later: de “bende van tien” zoals ze al snel genoemd werden, boekten gezamenlijk, dus als ‘blok’ voor alternatieve excursies –of niet. In het laatste geval, en als er een minimaal aantal van acht deelnemers werd geëist, kon het zijn dat het doorgaan van de excursie op de tocht kwam te staan. Immers: dan moest van de “bende van negen” eigenlijk niemand meer ‘afvallen’ om die acht te halen. Eigenlijk vonden en vinden wij dit niet kunnen. Een reisorganisatie zou voor dit soort groepsboekingen een stokje moeten steken; er is immers tegenwoordig bij elke organisatie een alternatief in de vorm van reizen op maat. Gelukkig zijn er in ons geval geen extra excursies niet doorgegaan, maar het was soms wel op het randje. In een geval ging een echtpaar mee dat dat eerst niet van plan was, maar het min of meer deed voor ons, de rest. Gelukkig vonden ze achteraf het wel zeer de moeite waard, maar het voorval tekent het probleem.

 

 

 


 

Een impressie van de stadswandeling:

   Skyline

 

  

 

 

 

 

In de toren van de kerk zijn parelmoeren schelpen ingelegd.

De kathedraal en omgeving

 stukje oude stadsmuur

  Panama is natuurlijk bekend om de Panamahoed; hier heb je volop keus.

Deze deels ruïne werd gebruikt om aan belangstellende investeerders (Panamakanaal!) te laten zien dat Panama niet veel te lijden heeft van aardbevingen. Deze stenen bogen zijn al oud en staan nog steeds fier overeind.

 

  het ecomuseum

 in de verte zien we de grote brug over het Panamakanaal

De "Bridge of the America's". Hier ontmoeten Noord- en Zuid-Amerika elkaar in Midden-Amerika.

residentie van wijlen Ferdinand de Lesseps

Genieten van een portie schaafijs.

 

De schaafijsverkoper kan nog even vooruit met zijn blok ijs.

  pelikanen

 

  moderne architectuur

  met bougainville overdekte passage

 

 marktkramen met originele mola's

Indiaans handwerk waar heel wat uurtjes werk in zitten.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  Oude en nieuwe architectuur

 

 paleis Bolivar

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

     

In de regeringsgebouwen mag je niet maar je mag er wel voorlangs lopen. De witte reigers horen traditioneel bij het interieur.

     

 


 

HET PANAMAKANAAL

  eigen 'kanaal'-spoorwegen

 de Mirafloressluizen

 

  twee sluiscomplexen naast elkaar

 kijkje richting de Caribische zee.

 

 

De begeleidende locomotieven kunnen ook omlaag als het schip zakt in de sluis.

 Het schip zakt

 Het gaat af en aan.

 

 

In het museum kun je lokale vissen zien...

 

... en een voorstelling van de bouw van het kanaal...

 ... en een impressie van het nieuwe sluizencomplex dat men aan het bouwen is.

 

naar boven