Panama en Costa Rica, de foto's en het reisverhaal - De heenreis

Hits: 39144

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Heenreis in twee dagen

Donderdag 6 februari 2014 is onze buurman zo vriendelijk om ons naar het station te brengen. Het is een vlotte treinreis; we zijn nog mooi voor de spits op Schiphol. Daar drinken we koffie. Bij een van de AbnAmro-vestigingen haal ik flink wat US dollars. In zowel Panama als in Costa Rica kun je met dollars uit de voeten. Panama heeft zelfs geen eigen papiergeld -ze gebruiken gewoon de US-dollar, alleen de munten zijn wel echt Panamees. Zo kan het zijn dat je betaalt met US-dollars en Panamese munten terug krijgt of zelfs van beide valuta wat. Costa Rica heeft wel eigen valuta maar je kunt overal eigenlijk wel betalen met US dollars. Alleen krijg je daar dan geen dollars terug, maar ‘colons’. De vuistregel voor het terugrekenen is heel simpel. 500 colones staan in de handel en restaurants e.d. gelijk aan één US-dollar.

Over geld

Dat we veel wisselen heeft te maken met een vervelende douanemaatregel: als je over land van Costa Rica terug wilt naar Panama dan wil de douane dat je per persoon $ 500 in baar kunt uittellen. (Bovendien moet je vluchtgegevens van je terugreis kunnen tonen). Het schijnt dat een kopie van een recent afschrift van je bank ook goed is, maar die had ik niet bij me. We zullen dus onderweg nog diverse keren dollars moeten pinnen om de voorraad op peil te houden of aan te vullen. Bij onze grenspassage werd mij niets gevraagd, maar mijn vrouw Riet moest inderdaad het pakket dollars laten zien. Helemaal uittellen hoefde ze de stapel niet. Ze houden dus steekproeven. Wat er gebeurt als je niet voldoende kunt laten zien, weten we niet. Onze reisbegeleider had dat nog niet meegemaakt. Ze zullen je uiteindelijk niet tegenhouden lijkt me, maar dat ze het je moeilijk en vervelend kunnen maken, dat staat buiten kijf. 

Pas op dat pinnen in theorie overal mogelijk is, in beide landen, en in Costa Rica zowel colones als dollars, maar in de praktijk valt het soms tegen. ATM’s zijn leeg of functioneren niet, of accepteren bepaalde pasjes niet. Ik heb het meegemaakt dat mijn pasje geaccepteerd werd maar dat van de persoon na mij niet. Ook Visa-card wordt soms geweigerd. Zorg dus dat je op tijd pint als het kan, en heb zo mogelijk een paar verschillende pasjes bij je. En: zorg dat je thuis je pinpas geschikt maakt voor opnames buiten Europa! Standaard staan pinpasjes tegenwoordig ingesteld alleen voor geldopnames binnen Europa.  Deblokkeren kan via internetbankieren, althans bij AbnAmro. Dat kan ook voor je gedaan worden bij een vestiging, bv. op Schiphol, maar dan moet je je legitimeren. Dat is nog één van de weinige dingen waarvoor ik bij mijn bank terecht kan.

 

Les

Maar zo ver zijn we nog niet. We nemen de shuttlebus naar het A-4 hotel Van der Valk Schiphol. Daar heb ik een kamer gereserveerd via Hotelaanbiedingen.nl voor een redelijk prijsje. Ik heb er ook ontbijt bij aangevinkt maar dat is niet doorgekomen bij de mevrouw in haar receptiecomputer. Ik heb ook geen screenprint gemaakt van mijn reservering dus betaal ik nu 15 euro voor een ontbijt in plaats van de beloofde € 9,50 p.p. Een les voor de volgende keer. Overigens is het ontbijt hier die prijs wel waard want je ziet zelden een dergelijk rijkelijk voorzien ontbijtbuffet als hier. Dat zullen we nergens onderweg geëvenaard zien. Het diner dat we hier vanavond genieten, mag er trouwens ook zijn. De malse ribeye smaakt me uitstekend. 

Lange zit

De volgende morgen staan we om zeven uur op om rustig van het ontbijtbuffet te kunnen genieten. We nemen de shuttlebus van 8.40 u. We zijn dan wel niet 3 uur van tevoren aanwezig, maar omdat we op deze afstand nauwelijks risico lopen te laat te komen, durven we dit wel aan. We hebben het vaker gedaan. Om negen uur is de bagage ingecheckt; ik had gisteren thuis al via internet voor ons ingecheckt en nog even een stoel veranderd. Op zo’n lange reis zitten we liever niet aan het raam maar aan het gangpad en daarnaast. Dat kon ik nog veranderen. Omdat het vliegtuig pas na elf uur vertrekt, hebben we nog tijd om “winkelkies” te kijken. Nou ja, het is hier wel wat anders dan de winkeltjes in Zuid-Afrika die ze daar met deze leuke naam aanduiden. Luxe, dat is het hier. Riet koopt wat parfum van Versace. We drinken nog eens koffie op de verdieping en gaan dan langzamerhand richting de gate E20. Daar staat een zeer lange rij. Het gaat allemaal traag en je moet het allemaal maar lijdzaam ondergaan op zo’n reis. Ik mag van Riet aan het gangpad zitten dus ik kan mijn benen nog eens strekken of even opstaan. We worden door het KLM-personeel goed verzorgd en het eten is tegenwoordig helemaal niet slecht. Maar het is een lange zit: 11 uur.

 

Tráág

We zijn blij als we in Panama ons in beweging kunnen zetten: ’t is een eindje lopen naar de douane. Maar dat bewegen duur niet lang. Onder  aan de trap zien we een rij, die zich tussen dranghekken wel twaalf keer heen en weer slingert. We sluiten maar aan, en staan zo ongeveer twee (!) uur in die rij, telkens van de ene voet op de andere en dan weer drie schuifelpasjes vooruit. Iemand heeft overgegeven. Mensen kijken vermoeid. Maar je kunt niets doen dan je gewicht op je andere voet plaatsen.  De loketten zijn lang niet allemaal bezet. Pas als we een uur of zo staan, komt er wat meer personeel. Het is ondertussen laat in de avond voor ons gevoel, want hier is het zes uur vroeger, hier dus in de middag: we landden om 15.40 u. Als we aan de beurt zijn, merken we waarom het allemaal zo lang duurt. Er moeten van iedereen een paar foto’s gemaakt worden met een mini-camera, er moeten tien (!) digitale vingerafdrukken worden gemaakt van elke persoon en de aanduiding op het immigratieformuliertje achter ‘bestemming in Panama’ moet het hotel noemen en niet alleen Panama-city. Meestal kijkt men daar nooit naar, maar hier moet het allemaal secuur. Ik moet dus nog even in de rugzak op zoek naar de naam van ons eerste hotel. Torres de Alba. OK, dat kent de mevrouw achter het loket wel. 

Ingewikkeld hotel

Daarna zou je verwachten dat de bagage er zo langzamerhand wel is, maar ik moet er nog een tijdje op wachten en als laatste voeg ik me dan eindelijk bij de groep die al staat te wachten. We maken kennis; onze reisbegeleider is Polle, een rustige boomlange kerel die hier al vele jaren woont, dat wil zeggen in Costa Rica. Hij lijkt de zaak prima onder controle te hebben. De bus is er, het inchecken bij het hotel gaat goed. Hij legt duidelijk uit hoe het zit in dit hotel, want dat is nogal ingewikkeld. We staan bij de receptie en die is in toren 3, de meeste kamers zijn in toren 1 en om daar te komen moet je met je koffer een stukje lopen, in de lift, nog lopen door een parkeergarage en weer een lift en zo kom je er wel. Of niet. Je kunt trouwens ook buitenom, een stukje over straat.  De eerste keer gaat iemand mee die de koffers meeneemt en de weg wijst; later zullen we nog wel een keer verdwalen en ons telkens weer moeten afvragen: hoe zat het ook al weer met die drie torens. Veel richtingborden staan er niet.

 

Enorm appartement

We blijken een enorm appartement te bewonen voor twee nachten. Het lijkt wel wat op wat we in Zuid-Amerika, in Bolivia geloof ik, een keer hadden. Een hal met zitje, nou… een echt bankstel en een bureautje, een keuken en bijkeuken met koelkast, wasmachine en zo, een badkamer en een slaapkamer met twee ruime bedden. Prima voor elkaar. Hoewel we natuurlijk met die keuken en zo niets doen. Het is voor ons gevoel al nacht; uitvoerig eten hoeven we niet meer maar een kleinigheid eten was toch niet verkeerd. Volgens Polle is er even verder in de straat een Chinees winkeltje dat water, fruit en snacks en zo verkoopt. Inderdaad, dat klopt. We kopen wat bananen, een paar bekertjes yoghurt, waar we zowaar een lepeltje bijgeleverd krijgen (ze weten wat voor klanten ze voor zich hebben), een paar flesjes water en nog een energiereep. Voor die kleinigheden moet ik negen US dollar neertellen. Weten we meteen dat Panama geen goedkoop land is. Lokaal is het nu 21.30 uur, maar voor ons tijdsbesef dus al half vier in de ochtend. Tijd om te gaan slapen. Riet kijkt nog even vol be- en verwondering naar de handgemaakte mola’s die in ons appartement hangen. Een mola is een lap stof waarop figuren zijn gemaakt door er met heel kleine steekjes andere stoffen op (of onder geloof ik) te naaien. Er zit heel veel werk in, en we vermoeden dat een dergelijk souvenir dus heel duur zal zijn. We zullen het in de gaten houden. Het is wel mooi: handwerk, smaakvol en typisch voor Midden-Amerika.

 

Onze enorme appartement in Panama City: Een hal met zitje, nou… een volwaardig bankstel en een bureautje, een keuken en bijkeuken met koelkast, wasmachine en zo, een badkamer en een slaapkamer met twee ruime bedden.

 


 

 

Uitzichten vanuit ons hotel op Panama City

 

Boven en onder hetzelfde uitzicht, overdag en 's nachts

 

 

Een kerkje is nog blijven staan tussen de moderne wolkenkrabbers. 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

naar boven