Panama en Costa Rica, de foto's en het reisverhaal - Nationaal Park Corcovado

Hits: 39132

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Corcovado!

 

De routekaart naar Sierpe, waar de tocht begint

 

Al voor half zes op. Een douche en een kop koffie en een bekertje yoghurt in het restaurant. Geen ontbijt, want daarvoor is geen tijd –en het eten staat nog niet klaar. We krijgen een ontbijtbox mee. (Yoghurt en vruchten). Helaas is het busje dat ons zal oppikken te laat, ruim een half uur zelfs. Onze verbazing is groot als blijkt dat er al drie dames in zitten die ook meegaan. Ze spreken Spaans en zijn nogal luidruchtig. Na een paar kilometer rijden stopt het busje nog eens om nog een echtpaar op te pikken. Zij worden er ook nog bij in gepropt. Met dertien personen in een busje van nog geen twee kubieke meter inhoud schat ik. Dit kán toch niet! Polle is er vandaag niet bij. Ik zit eerst nog redelijk, voorin naast de chauffeur. Maar na de laatste stop wel met z’n drieën voorin. Na ongeveer een uur rijden komen we bij een restaurant waar we moeten wachten op de boot. We worden “welkom” geheten door een man die op nogal hoge toon vraagt naar onze vouchers. We moeten maar bewijzen dat we betaald hebben. En of we betaald hebben: 220 dollar om precies te zijn voor twee personen! Aan Polle. Dus bel die maar als je ons niet gelooft! De man verwijdert zich en laat zich niet meer zien. De anderen uit het busje krijgen geregeld informatie, maar wij bestaan niet. We krijgen wat koffie en eten onze ontbijtbox. Ik zit met een gevoel van, dit is niet zoals het hoort; dit is niet leuk. We wachten en wachten, zonder te weten waarop. Wel drie kwartier wachten we. Sta je daarvoor zo vroeg op! We wachten vanmorgen in totaal al anderhalf uur: eerst op het busje en nu weer. Opeens is er kennelijk een sein gegeven dat we kunnen instappen. Nog snel even naar het toilet en dan kunnen we. Over een voucher en betalen wordt niet meer gerept. ’t Zal wel goed zijn dus?!

 

Snelle jongens, stoere zonnenbrilknapen

De jongens die de tocht uitvoeren zijn van die kleine macho’s met grote dure zonnebril op en telefoontje in de achterzak van de snelle short. De stuurman draait de gashandle open en daar schichten we over het water van de Sierpe, een brede rivier die door een uitgestrekt mangrove gebied kronkelt. Even stoppen we nog om wat aapjes te zien. Doodshoofdaapjes, die mooi in het ochtendzonlicht zitten en eten van rode vruchten. Het levert mooie foto’s op. Dan gaat het snel weer verder. De jongen die onze gids speelt, belooft dat we op de terugweg meer tijd zullen besteden aan de natuur om ons heen. Aan het einde van de rivier moeten we de zwemvesten aan; de deining is al voelbaar en op de oceaan zijn de golven hoger, vooral in de branding. Verder is het een rustige dag wat wind betreft.

 

Dolfijnenshow

De tocht over zee duurt ruim drie kwartier. Het hoogtepunt van de dag vindt hier plaats. Er komen dolfijnen in zicht. Gelukkig nemen de jongens de tijd om ons hier van te laten genieten. De dieren komen zo dicht bij de boot dat je met de telelens niet meer uit de voeten kunt. Gelukkig maar weer heb ik een zoomlens. Ze zwemmen bijna onder de boeg. Ook onder water kun je ze goed zien, want het water is rustig, we liggen praktisch stil en het water is glashelder. Echt mooi, zelfs spectaculair wordt het als we weer gaan varen en de dieren met ons mee zwemmen. Dan krijgen we ook een paar sprongen te zien, waarbij het hele dier boven water uitkomt. Machtig mooi. Er zwemmen er wel tien op een rij naast elkaar. Op de bewegende boot is het nog niet gemakkelijk om scherpe foto’s te krijgen maar het lukt. Jammer is achteraf dat ik geen filmpje heb gemaakt, maar daar kwam ik simpelweg niet aan toe.

 

Natte landing

Bij de aankomst bij een rangerstation van Corcovado is er een, wat men noemt, natte landing. Dat wil zeggen dat de boot niet aanlegt aan een steiger, maar op het strand loopt, waarbij je het laatste stuk door het water moet lopen. Dat wisten we van tevoren. Dus: schoenen om de nek, rugzak op en gaan. Riet wordt bijna door een golf omver ge’blazen’, ik raak nat tot aan mijn kruis.  Gelukkig heb ik vanmorgen een broek aangetrokken die snel droogt. Lopen over het strand met al die steentjes en schelpjes, en niet te vergeten het loeihete zand, is een kwelling, vind ik. Ik loop nooit op blote voeten dus ik ben niks gewend. Dit was bijna een reden voor mij om niet deel te nemen aan deze excursie, maar ik wilde me de ervaring ook niet laten ontgaan, vandaar. Ook als we ons wat hebben schoongespoeld mogen we de schoenen nog niet aantrekken, “want we moeten nog een rivier door.” Hier liggen meer stenen en het water stroomt vrij sterk. Het lukt Riet en mij en de anderen om aan de overkant te komen. Daar mag je dan op één been proberen je voeten te drogen, sokken aan te trekken en dan je wandelschoenen. Liefst zonder zand erin, want dat wandelt niet echt lekker. Onze jonge gids zit verderop op een steen het allemaal aan te kijken. Riet wijst. Als ik de andere kant op kijk, zie ik een smalle balk over de rivier liggen. Hadden we daar niet overheen kunnen lopen, vragen Riet en ik ons af. Dan hadden we een stuk comfortabeler onze wandelschoenen kunnen aantrekken!

 

Regenwoud van Corcovado

Voor we op pad gaan, zien we twee geelvleugelara’s. De kleurige vogels zijn hier in Corcovado algemeen, hoor je steeds. Wij zien er een paar, maar niet echt veel. 

De gids gaat voorop, over een gebaand pad. Hij legt dingen uit. We zien wat rupsen, spinnen, een hagedis. Wat brulapen praktisch onzichtbaar ver weg in een boom. Terwijl de gids een gifkikkertje opgraaft uit een dikke laag bladeren, ontdekken Riet en ik nog twee andere hagedisjes. Het gifkikkertje is donkerbruin, bijna zwart met gelige bijna doorzichtige pootjes. Leuk beestje. Moeilijk om er een scherpe foto van te krijgen want hier onder de bomen is weinig licht. 

De bomen zijn soms indrukwekkend. Met metershoge en –lange plankwortels, of met tientallen meters lange buiswortels boven de grond; het lijkt wel een gasbuizenstelsel. We nemen een foto van elkaar tussen de ‘planken’: ze zijn hoger dan wij. Andere bomen bestaan uit een heel stelsel van lianen, die samengegroeid lijken tot één stam. Van Polle hebben we geleerd dat lianen groeien met wortels in de grond en bomen nodig hebben als steun. Een Tarzan die aan lianen door het woud zweeft, is dan ook niet realistisch: lianen hangen niet vrij uit de boom. Het pad komt uit op het strand. Wat een strand! Helemaal verlaten, palmen, schoon zand en wat rotsen, blauw water en witte branding. Twee kleurige ara’s vliegen –te vroeg- weg. Ik heb wel een foto maar had er meer willen maken. Vijf ara’s hebben we nu gezien. Niet echt ‘abundant’, zoals het joch beloofde. Maar het strand is heerlijk.

 

Gekke Henkie

Terug lopend komen we weer bij de rivier. Nu mogen we over de smalle balk terug lopen. Dezelfde  balk die we op de heenweg zagen liggen. Als mijn vrouw de gids confronteert met de vraag waarom we dan zo straks niet over deze balk konden lopen, maar moeizaam door de rivier moesten ploeteren, zegt de knaap glashard dat de balk er toen niet lag. Ja zeg. We zijn gekke Henkie niet! We zagen hem allebei liggen vanochtend. We voelen ons, niet de eerste keer vandaag!, niet serieus genomen. 

 

Mangrove? Extra tijd? 

De lunch is meegebracht in grote kisten. We eten aan een soort picknicktafel dicht bij het strand. Vetsin-nasi, klef witbrood met een soort boterhamworst, kaasflintertjes-in-plastic, tomaat en fruit. En drinken. Voor de middag staat er een wandeling naar een waterval op het programma. Als ik terugkom van het toilet, blijkt dat het niet doorgaat. Niemand voelt voor de wandeling nu er gezegd is dat er nauwelijks water naar beneden komt. Een persoon die wel wilde, telt niet mee. “Over een half uurtje gaat de boot dan terug en dan zullen we extra tijd besteden aan het mangrovebos.” OK. Wachten dus. Weer wachten. De boot hoeft niet te komen want die ligt klaar voor de kust. Doet de stuurman nog een dutje of zo dan? Na een uurtje wachten is het vertrek. Een ‘nat vertrek’. Weer waden door het water naar de boot. Er staat een stevige branding. Riet doorstaat maar net een hoge golf maar we geraken toch allemaal aan boord. Dan een snelle tocht over zee. Geen dolfijnen deze keer. Op de rivier vaart onze machokapitein met de gashandle vol open met grote bogen en dito boeggolf over het water. Extra tijd in de mangrove, hoezo?  Ja, we minderen even vaart en varen een zijkanaal in, tussen de mangroves. De jongen vertelt wat over dit unieke ecosysteem. Het stelt niet veel voor. We krijgen niets anders te zien dan de wortels van de mangrovebomen.

 

Slang made in Taiwan?

Dan weer full throttle over het water. Opeens een scherpe bocht naar links. De boot vaart tot aan de wal. Daar tilt onze onvolprezen gids een blad op en wat ligt daaronder? Juist, een slang, een soort boa. De ‘tree boa’ zelfs. Deze manoeuvre veroorzaakt, door de algehele ontevredenheid over de afhandeling van deze excursie,  onder ons als cynische reizigers opmerkingen als: ‘Made in Taiwan, die slang.’ Een ander: ‘Volgend jaar ligt-ie er nog.’ Nog een: ‘De eerste boot legt hem er neer en de laatste boot van de dag neemt hem weer mee terug.’ Nee, hiermee legt men geen eer meer in. We zien nog wel een mooie ijsvogel, maar er is geen tijd meer om daarvoor te stoppen. Opzij, opzij, opzij, wij hebben ongelofelijke haast. Meteen daarna is de tocht ten einde. Daarvoor hebben we dus 110 dollar neergeteld. We zijn uren eerder terug dan gepland.  Ik geloof dat niet alleen Riet en ik, maar de meesten zich wel een beetje in het pak genaaid voelen. Een medereiziger zei met een understatement: ‘De prijs-kwaliteitverhouding van deze excursie is enigszins uit het lood.’ Wij vinden dat we alleen gebruikt zijn om geld uit te kloppen. Die onnozele oudjes zullen we wel eens even een poot uitdraaien.

 

Ara’s en viswijven

Op de parkeerplaats maken we foto’s van een noten etende geelvleugelara. Dát is mooi! Dan het busje in. Persen, want er moet zelfs nóg een persoon meer mee dan vanochtend! 14 personen in één busje! We breken records. De drie Spaans sprekende dames voeren op zeer luide toon een gesprek, zo hard dat mijn oren er letterlijk van tuiten. Iedereen ergert zich mateloos. Viswijven, hoor ik iemand zeggen. In een zo kleine ruimte opeengepakt en dan zo ongegeneerd luid praten, dat doe je niet. Wel dus. 

Wat ik me voorgesteld had als het hoogtepunt van de reis (mooiste park, duurste excursie) is een regelrechte afknapper gebleken.  Dat heb ik, bij het hotel terug, ook aan Polle gerapporteerd. Die vond het erg jammer, maar kan er natuurlijk ook niets aan doen. Thuis hebben we de gang van zaken aan de cliëntenservice van SRC-cultuurreizen gerapporteerd, met de conclusie dat ik deze excursie op mijn website sterk zal afraden om te doen. Ga dan liever nog een keer naar Manuel Antonio of naar Hacienda Barú, waar sommigen zijn geweest en die dat wel aardig vonden. Eigenlijk was het enige dat vandaag echt de moeite waard was, de dolfijnen’show’. Dat had ik nog nooit zo gezien en dat was erg indrukwekkend. Maar dan is 110 dollar wel duur, als dat het is. Het ergste vond ik dat ik me van begin tot het eind bij de neus genomen voelde, niet serieus als (duur betalende) klant. Ik weet het niet zeker want nergens stond een naam op, maar ik meen dat het verantwoordelijke bedrijf, afgaande op Google Maps, het volgende was: Boat Charter and Sport Fishing Osa Adventures. 

Nogmaals, SRC-reiziger (en andere): besteed uw goede geld beter. Een extra wandeling door Manuel Antonio is veel leuker dan deze Corcovado-excursie.  Afgezien van de brute behandeling: je bent gewoon langer onderweg  en aan het wachten, dan dat je leuke dingen doet. En het vervoer met 13 personen in één achtpersoons busje naar en van de startplaats was een regelrechte aanfluiting. 

’s Avonds weer een lekker diner. Morgen de grens met Panama over. Daarmee komt het einde van deze reis al weer in zicht. De plekjes op mijn hielen worden groter, roder. 

 

 




 

 

 

 

 

 Vanaf de speedboot zien we doodshoofdapen. 

 

 Deze heeft net een rode vrucht in zijn bek. 

 Met de snelle boot op de brede Sierpe door mangrovegebied.


 

DOLFIJNENSHOW OP DE OCEAAN

Op de oceaan zien we een grote school dolfijnen, die een magnifieke show opvoeren. Ze komen om de boot spelen en als we verder varen, zwemmen ze een eind mee, met grote sprongen soms. 
Magnifiek. Bijzonder om mee te maken. 

 (De witte hoek is de boot). 


   'wet landing' en 

 's middags een even nat vertrek 

  geelvleugelara


Geelvleugelara's zitten in Corocvado in grote groepen, maar wij hebben er zo nu en dan een of een paar gezien. 

    

 Deze vloog zo laag over dat ik hem niet goed in beeld kreeg.

 leuke oerwoudwandeling

 brulaap

 
Bomen in het regenwoud hebben hun wortelstelsel vaak grotendeels boven de grond. 

            

 We zien voornamelijk kleine dieren. 

 giftig boomkikkertje

 

 

     

          De plankwortels zijn soms metershoog.

 Ook hier weer paradijselijke stranden.

  kokosnoot 

   "met gezwinde spoed" terug naar het busje

 We werpen nog even een blik op de mangroves.

 'tree boa'

 Buiten het park zien we ara's pas echt van dichtbij.

 Hij eet een noot. 

naar boven