Panama en Costa Rica, de foto's en het reisverhaal - Eerst de quetzal en dan naar Dominical

Hits: 39131

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Eerst de quetzal en dan naar Dominical

Riet en ik staan ruim op tijd bij de ingang; er is een kop bittere koffie om de handen aan te warmen. Het is koud! Riet heeft vannacht onder de dekens nog last gehad van de kou. Ik ga nog even terug naar het appartement om mijn windjack over de sweater aan te trekken; zo, dat is heel wat behaaglijker. Het heeft vannacht gevroren. Dat schijnt hier niet iedere nacht voor te komen, want de mensen van hier vinden het ook koud. We hebben twee keer 15 dollar betaald voor begeleiding door een gids. Die staat ook al met de armen te slaan om warm te worden. Met hem voorop lopen we langs het pad langs de rivier, de Rio Savegre. Na even lopen zien we op het pad een heleboel mensen bijeen staan, de meesten in blauwe windjacks valt me op, die hun camera’s op statieven hebben gezet en die turen in één richting. Nu hebben we de gids nauwelijks meer nodig. Dat daar wat te zien valt, is duidelijk. Wij voegen ons bij de groep en kijken en kijken, en warempel, daar zit-ie: de quetzal.

 

De quetzal

De quetzal was in de Maya-cultuur een heilige vogel. “De quetzal maakt deel uit van veel Indiaanse legendes en deze vogel is vooral sterk verbonden met Quetzalcoatl, de god van de wind en de cultuur bij de Azteken, wiens naam gevederde slang betekent. Op het doden van een quetzal stond de doodstraf. Ook bij de Maya’s stond de quetzal hoog in aanzien als symbool voor vrijheid, mede omdat de Quetzal altijd sterft als hij gevangen wordt gehouden. De rode borst zou de quetzal volgens de legendes hebben gekregen tijdens de komst van de Spaanse veroveraars (conquistadores) zoals Hernán Cortés. Toen de Spanjaarden de Maya’s versloegen, zouden de quetzals geland zijn op de bebloede Indianen om hen te beschermen. Door het bloed kleurde de borst van de quetzal helderrood. “ Mooi verhaal toch? 

“De quetzal is volgens velen de mooiste soort uit de familie van de trogons. Zowel de mannetjes als de vrouwtjes hebben een metaalglanzende groene kop, rug en vleugels, een helder rode borst en witte onderstaartveren. Bij de wijfjes zijn de kleuren overigens wel wat minder uitbundig dan bij de mannetjes en vaak is het metaalgroen vervangen door bruine veren. Daarnaast groeien in de paartijd bij de mannelijke vogels vier staartdekveren uit tot erg lange, sierlijke groene slierten die ze als ze in het nesthol zitten buitenboord hangen. “ De vogel leeft het liefst in beboste gebieden van 1200 tot 3000 meter hoogte, zoals nevelwouden. Hij is tot 40 cm groot, maar de staart kan tot een meter lang worden. De quetzal voedt zich voornamelijk met vruchten en dan vooral wilde avocado’s. De avocado’s worden geheel ingeslikt, waarna het vruchtvlees in de maag wordt verteerd. De grote pit wordt weer uitgespuugd, waardoor de quetzal bijdraagt aan de verspreiding van avocado-bomen. Daarnaast worden ook insecten, spinnen, kleine boomkikkers en gekko’s gegeten door de quetzal.”

 

Het is daarom ook niet gek dat de quetzal die wij hier zien ook op een avocadoboom zit. Dat vertelt de gids tenminste. De vogel zit wel op een zodanige afstand dat ik die boom niet kan thuisbrengen, en de vogel is goed te zien, maar toch… wel ver weg. Ik leun met mijn 250 mm telelens op een paaltje van een afrastering. Zo kan ik goed inzoomen en redelijk scherpe foto’s maken. Toch zijn er vele foto’s die er net ‘naast’ zitten qua scherpte. Maar thuis kan ik er toch een paar nog wat digitaal croppen (uitsnijden) zodat de vogel fraai uitkomt met zijn flamboyante kleuren en zijn feestelijk-lange staart. Ik ben geen vogelaar zoals ze hier om me heen staan, maar ik voel toch de opwinding wel mee en de voldoening als het lukt deze bijzondere vogel op de plaat ehh sensor, vast te leggen. Hij wekt associaties op met de paradijsvogel, maar de staart is niet zo breed, wel langer en de kleuren van de quetzal zijn nog sprekender.

 

(Sub)tropische tuin

Er is opwinding als het dier zich beweegt of verplaatst. Dan moet er een nieuwe plaats worden gezocht voor het statief en de camera en kijker moeten opnieuw worden ingesteld. Zo zien we er op een gegeven moment wel drie, waaronder een jonge zonder lange staart en ook een vrouwtje. Na een uurtje kijken en kleumen verdwijnen de vogels. We proberen het met de gids voorop nog even aan de overkant van de rivier op een verhoging, maar ze laten zich niet meer zien. Goed dat we op tijd zijn opgestaan dus. Wel zien we nog een soort specht en wat andere vogels. Om half acht zitten we al aan het ontbijt. Dan nog even douchen en dan kunnen de zomerkleren wel weer aan want het is dan al weer lekker opgewarmd. ‘Vanmiddag is het weer 35 graden waar we dan zijn,’ voorspelde Polle. De tijd tot tien uur genieten we van de tuin en de vogels en bloemen. Ik maak nog een paar mooie kolibriefoto’s en Riet ook. En de elegant euphemia dus. ’t Valt me op dat de gewone ouderwetse goudsbloemen die we vroeger thuis in de tuin hadden, hier ook staan. En geraniums, anjers, en de amaryllis staat hier gewoon in de volle grond te pronken met zijn enorme kelken.

 



 

De QUETZAL, de legendarische vogel van o.a. de Maya's 

 

 Het is nog vroeg in de ochtend en het rijp zit op de dode bladeren op de grond...

 

Heel wat mensen komen van over de hele wereld om deze vogel te zien. 

 

naar boven