Panama en Costa Rica, de foto's en het reisverhaal - San José; Teatro Nacional; Mercado Central; Catedral Metropolitana; Museo Nacional met vlindertuin

Hits: 39163

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

San José; Teatro Nacional; Mercado Central; Catedral Metropolitana; Museo Nacional

 

 

Ontbijt is op de bovenste verdieping van het hotel, met uitzicht op de stad en, als je op de balustrade staat, op het Nationaal Theater. Het ontbijt is redelijk. De hotelkamer ergert ons meer en meer. Het stinkt er nu naar het riool. Ik heb alles in de badkamer dichtgestopt, maar het helpt niet. Door het warme stadsklimaat zonder airco blijft het ’s nachts stikkend warm en benauwd in de kamer. Iets lezen is er niet bij: niet genoeg licht. 

We hebben overlegd hoe we deze vrije dag gaan besteden. Eerst het Teatro Nacional, want daar zou het druk kunnen worden later op de dag. Dan de Mercado Central, de overdekte markt: werelderfgoed! Dan lopen door de stad, ergens eten, dan het Museo Nacional met vlindertuin en Pré-Columbiaanse goudschatten. Daarmee is de dag ook wel gevuld, zo schatten wij in.

  

Theatro Nacional

Het Theater is naast de deur. Het is een neobarok gebouw, geopend voor het publiek in 1897 na een bouwtijd van zeven jaar. Sinds 1965 is het een nationaal monument. Het is gebouwd in de tijd dat de koffie-export  groeide; belasting op die koffie-export financierde het gebouw. Buiten staan wat aardige beelden op de gevel, o.a. een van Von Beethoven. Binnen is een trekpleister de allegorische muurschildering  “Alegoría a la Patria y la Justícia ” door de Milanese kunstenaar Aleardo Villa. Deze muurschildering stond op het oude biljet van vijf colon, dat straatverkopers nu nog aan je proberen te verkopen. Het brengt de koffie- en bananenoogst in beeld. Op dit schilderij is nogal wat kritiek. Zo zou de kleding van de dames meer Italiaans zijn dan Costa Ricaans, zo wordt er gesuggereerd dat de koffie-oogst aan de kust plaats vindt, terwijl dat in het gebergte is. Het mag zo zijn, ik vond het wel een eyecatcher. De vrolijke zonnige sfeer op het schilderij geeft de tropische sfeer van dit land wel goed weer, vond ik. En omdat het op het plafond juist boven de imposante trappartijen is aangebracht, kijk je er steeds weer naar en kom je er dichterbij, telkens als je een verdieping hoger komt.

  

Weelderig

Hoewel er ook nog regelmatig wel uitvoeringen zijn, is het gebouw op zich nu een toeristische trekpleister. De toegang kost zeven US-dollar p.p. Als je binnenkomt, overvalt de weelderigheid je al in de entreehal. Een vloer van roze marmer, marmeren zuilen, (neo)barokke beelden.

De weelderig uitgevoerde hoofdzaal telt drie balkons en 1040 zitplaatsen.  De zaal is uitgevoerd in rood en goud. Het plafond is rond, met afbeeldingen van cherubijntjes en zo. En een reusachtige ronde kroonlamp.  Het valt Riet op dat de lampjes in de loges precies dezelfde uitvoering hebben als de lamp van oma, die bij ons nu in de hal hangt. Die komt uit dezelfde tijd als deze lampjes. Je mag overal kijken, in de zaal, op de balkons. Er is een koninklijke loge, die je ook mag betreden. Twee trappen met vergulde leuningen brengen je naar de diverse balkons. En de foyer, ook weer barok-druk, vol met kristal, bladgoud, spiegels  en muurschilderingen. Maar het meest sprekend vond ik daar de parketvloer. Deze is gemaakt van alle hardhoutsoorten die in dit land voorkomen. Het is een bont maar tegelijk wel intrigerend gezicht. 

Na een uur zijn wij overvoerd met luxe en schone schijn. Ik snak naar een goeie kop koffie. In de hal beneden is een lunchroom, waarop Polle ons al attent had gemaakt. Daar zetten ze inderdaad heel goede koffie. En je zit er nog koninklijk ook. Met uitzicht op ‘ons’ “fraaie” Gran hotel.

 

Mercado Central

Over de Avenida Central lopen we naar de Mercado Central. Onderweg zien we wat straatmuzikanten met, het lijkt wel zelfgemaakte snaarinstrumenten. Het klinkt heel aardig. Het gebouw waar de Centrale Markt in gevestigd is, werd gebouwd in 1881, en beslaat een heel stratenblok. Nu is het gebouw werelderfgoed van de Unesco. Net als in veel Zuid- (en Noord-)-Amerikaanse steden is ook San José verdeeld in rechte blokken met avenido’s en calles. Beide zijn genummerd en dat is wel handig. Overigens vertelde Polle dat men hier niet doet aan huisnummers. Op een brief moet je dus een omschrijving geven, waar die bezorgd moet worden. Nja. Maar goed, de centrale markt dus. Van buiten niet indrukwekkend, maar binnen is het een doolhof van smalle gangpaden waarlangs maar liefst tweehonderd winkeltjes hun waren laten zien, afgewisseld met piepkleine restaurantjes. Je zit daar op een krukje aan een soort loket te eten, en daarachter dat loket wordt het eten bereid. Je zit er letterlijk met je neus bovenop. Live cooking is hier niet een modekreet, maar alledaagse realiteit, al jaren. De winkeltjes verkopen werkelijk van alles wat je maar nodig zou kunnen hebben. Groente, fruit, kruiden, zowel verse als verwerkte, vlees, vis, levende huisdieren, bloemen, speelgoed, drogisterijartikelen, paardenzadels, schoenen, keukenmaterialen, noem het maar. Het is een avontuur om hier rond te dolen. Riet en ik vinden dit altijd een hoogtepunt van een reis. Hier krijg je een kijkje in het dagelijks leven van de tico, de Costa Ricaan. In reisgidsen wordt nogal gewaarschuwd voor zakkenrollers. Niet verkeerd om oplettend te zijn, maar wij hebben er met onze dure camera’s meer dan een uur rondgelopen al foto’s makend en we hebben geen nadeel ondervonden, gelukkig. Nu heb ik wel mijn sleutels én mijn portemonnee beide aan een ketting (thuis ook trouwens) en paspoort en geld draag ik op het lichaam in een buideltje onder mijn shirt. Dan kan je ook niet zoveel gebeuren.

 

Catedral Metropolitana

We hebben alle steegjes gehad. De mensen zijn vriendelijk. Een stel aan een ‘eetloket’ wilde zelfs uit zichzelf op de foto. Met een kruidenmannetje ‘praten’ we wat. Helaas is ons Spaans minimaal. Met een menukaart kan ik me aardig redden, maar spreken is toch een brug te ver. Als we de goede uitgang hebben gevonden, lopen we terug via de avenida nr. 2 door het Parque Central komen we bij de Catedral Metropolitana. Deze kerk dateert uit eind negentiende eeuw. Van buiten niet mooi, nogal bombastisch, van binnen ook, maar daar is toch meer te zien. Het plafond en de koepel vind ik mooi. Het beeld van Maria op een wolk met al die zwevende engeltjes, ach wat aandoenlijk. Mooi van lelijkheid eigenlijk. Voor de kerk wordt Riet aangesproken door een paar lieftallige Spaans sprekende dames, die … ja wat willen ze? We zijn er niet achter gekomen, of ze nu iets te koop hadden (niet bij zich), of belangstelling hadden. Ze waren in ieder geval erg aardig. Weer denk ik: ik moet Spaans leren spreken.

 

Lunchen in het Teatro Nacional

We hebben intussen besloten om onze lunch te gebruiken in de lunchroom van het Teatro Nacional. Ik heb daar vanmorgen toevallig de kaart even bekeken en dat leek goed. Beetje luxe, maar dat mag wel eens. En we komen er langs op weg naar het Nationaal Museum. We vinden hetzelfde tafeltje als ’s ochtends nog leeg en bestellen een koffie en een cappu en ik een wrap met gerookte zalm met avocadosaus. Het smaakt ons verrukkelijk en we zitten weer te genieten. Mooi plekje, geen ‘moeten’, geen haast, lekker eten, leuk uitzicht, aardige bediening. Perfect.

 

Museo Nacional

Na de lunch een wandeling langs de drukke, walmende avenida 2 langs het Plaza de la Democracia, en dan zijn we er. De ingang van het Museo Nacional is kenmerkend: een bol van allemaal min of meer concentrische metalen cirkels wijst de weg. In de bol staat een ronde stenen bal, een bola. Binnen staan er meer, het zijn archeologische vondsten, waarvan men doel en nut (nog) niet kent. Het okerkleurige gebouw werd als kazerne gebouwd in 1927. In de torenmuren wees Polle ons nog de kogelgaten aan van de burgeroorlog in 1948.

  

Vlindertuin van Nationaal Museum

Als je tegenwoordig binnenkomt, kom je eerst in de vlindertuin. Via een trap loop je geleidelijk naar boven. Het wemelt er van de exotische vlinders. Sommige zijn helemaal stoned van de gistende vruchten waar ze te veel van snoepen. Soms kun je zo gewoon aanraken, zo versuft zijn ze. Maar net die je graag wilt hebben op de foto, die zijn heel snel. Zo de blauwe morphovlinder. Buiten zagen we die al wel eens, maar ze waren ons altijd veel te snel af. Hier investeren we wat tijd, en warempel, we worden beloond met een paar zittende, poserende blauwe morpho’s. Prachtig. De iriserende blauwe kleur wordt deels veroorzaakt door pigment, maar ook door breking van het licht in de schubbetjes op de vlinders. Ze zijn aan de onderkant, die ze meestal laten zien, bruin met grote ogen. Alleen vliegend of rustend met uitgespreide vleugels zijn ze zo fel blauw. 

Maar er zijn veel meer kleurige vlinders. Ik ken geen namen. Maar we zien groen met zwarte, paars met zwarte, zwart met gele, zwart met witte en meer. Het is een sport om ze scherp op de foto te krijgen. Bij de meeste gelukt dat na veel pogingen wel, enkele zijn er toch net naast wat scherpte betreft.

 

Precolumbiaans goud

Wat het museum betreft, moeten we keuzes maken. We bekijken in ieder geval de precolumbiaanse gouden voorwerpen in de Sala de Oro in een van de torens. Deze gouden sieraden dateren uit 300 tot 800 n. Chr. Ongelooflijk hoe goed men toen al de kunst van het goud bewerken verstond. Ook het vroege aardewerk is interessant. Het valt me op dat ze er best een grote collectie van hebben. 

We zitten op het Plaza de la Democracia even op de stenen ‘tribune’ want op het podium verzamelen zich leden van een orkest, die beginnen hun instrumenten te stemmen. Dat zou leuk zijn om dit verder mee te maken. Riet stelt voor om hier te blijven, en liever was ik ook hier gebleven, maar we worden veracht om mee te gaan naar een salsales en ik vind dat we niet zomaar weg kunnen blijven. Dus stappen we op. Met de bus rijden we een eind door de stad naar het bureau van de agent voor wie Polle werkt, en daar zullen we een salsadansles krijgen. Als ik ergens niks mee heb, is het dansen. Nou ja, ook dit gaat weer voorbij. We eten ergens in een buitenwijk van de stad. Iedereen een doorbakken runderlapje, met rijst  en groenten. Wat wel smakelijk is, is het toetje: schaafijs met limoen. 

Om kwart over acht zijn we terug op onze stinkende kamer in het “Gran Hotel”. Gran in pretentie, ja. Wat een enorm verschil met het hotel waar we morgen naar toe gaan. Maar dat wisten we deze avond nog niet.

 

 



 

 

 

HET TEATRO NACIONAL, HET NATIONALE THEATER VAN SAN JOSÉ EN HET LAND, een aantal indrukken ervan

 

  monumentale trappartij

  met bovenin het beroemde schilderij van de koffieoogst

de grote ronde zaal 

 het plafondschilderij 

  bovenzaal

 de buitenwereld door gegraveerd matglas

 het beroemde parket

 met alle houtsoorten uit Costa Rica

 

 de hal beneden. Hier re is een prima lunchroom

 plein naast het theater.

Hieronder is het goudmuseum gevestigd. 


 

CENTRALE MARKT VAN SAN JOSÉ

Hoewel de overdekte markt maar één stratenblok groot is, is het een doolhof van steegjes en is er werkelijk van alles en nog wat te koop.  
Hier wat indrukken van deze levendige wereld-op-zich. 

 restaurantje

 kruiden, specerijen

 toonbankrestaurantje

 met heel vriendelijke Costa Ricanen

 groenten

 

 en fruit

 bramen; we dronken er liters sap van. 

  

Bananen en bakbananen

 zelfs vis

 winkel van Sinkel

 verse kruiden

 gedroogde kruiden

 voedsel opgediend op bananenblad 

 drogisterij

  

  

 

 op het middelste balkon staat een hoofd op een staak...

  ??!!

  centrale plein voor ...

 ... de kathedraal, de catedral metropolitana

 het interieur

 het centrale plein, gezien vanuit de kathedraal

 zie reisverslag...

   


 

HET NATIONAAL MUSEUM (MET VLINDERTUIN)

 ingang

 In deze koepel ligt een kogelronde steen.
Het is een archeologische vondst waarvan de betekenis nog niet helder is. In het museum liggen er meer, van diverse afmetingen. 

Eerst kom je door de VLINDERTUIN

 

  

 

 dronken vlinders...

 morphovlinder met dichte vleugels

 morphovlinder 'opengeklapt'
De fantastische iriserende blauwe kleur ontstaat deels door pigment en deels door lichtbreking op de vleugels. Je ziet ze hier buiten in de natuur ook. 

 Maar ze zitten maar zelden zo. 

 poppen

 de middelste lijkt wel van metaal


 

 sculptuur

 en kunstig aardewerk in het museum

 

een van de vele  pre-columbiaanse gouden stukken in dit museum

 op de binnenplaats o.a. een echte oude ossenwagen

 muziek op Plaza de la democracia

naar boven