Panama en Costa Rica, de foto's en het reisverhaal - Naar La Fortuna; meterslange leguanen; fotosafari op de Rio Frio

Hits: 39140

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Naar La Fortuna

 

KAART van de route naar la Fortuna

 

Voor we vertrekken, zien we vlak bij de ingang van de tuin en het hotel nog een groot exemplaar van de gestreepte basilisk. Hij zit fotogeniek in de zon te genieten. Onderweg doen we nog even een ananasveld aan. We zien de planten van dichtbij in onafzienbare rijen. Costa Rica is erom bekend; thuis zullen we in april diverse Costa Ricaanse ananassen soldaat maken. Wel leuk om ze hier dan te zien groeien. De oogst van deze prikkende planten zien we niet, maar dat is geen pretje. De mensen moeten beschermende kleding aan (in deze hitte) om de scherpe bladpunten niet te voelen. Via weg nr. 35 rijden we naar Los Chiles aan de Nicaraguaanse grens, bij het natuurpark Caño Negro.

 

Meterslange leguanen

Onderweg stoppen we even bij een restaurant, want daar bij de brug over de rivier zijn altijd veel grote leguanen, weet Polle. Inderdaad. Ze zitten zelfs op het terras van de tent. De baas snijdt een witte kool aan stukken en de draken beginnen aan hun onverwachte maaltijd. Draken zeg ik, want daar doen ze me aan denken. Groene leguanen zijn enorme beesten van ongeveer twee meter lang. Hij wordt wel beschouwd als de meest indrukwekkende soort van alle leguanen. De lange staart beslaat twee derde van de totale lichaamslengte. De leguaan is meestal groen van kleur maar kan ook andere kleuren aannemen. Er zitten er meer dan tien op dit terras. We kunnen er vlak bij komen. Als ik de brug op loop, zie ik onder me in de bomen op de takken nog diverse grote exemplaren. Ze zien er angstaanjagend uit met hun schubben en kammen, maar ze eten alleen bladeren. Wel is een klap met de staart natuurlijk niet fijn.

 

Fotosafari op de Rio Frio

In Los Chiles drinken we een kop koffie en bestellen alvast onze lunch voor straks. Nu gaan we eerst een fotosafari met de boot maken op de grensrivier met Nicaragua. Rio Frio heet deze rivier. Op de kade zitten nogal wat Nicaraguanen te wachten op de boot die hen naar hun vaderland zal brengen. Deze mensen werken in het rijkere Costa Rica in de bananenplantages en zo. Werk dat Costa Ricanen liever niet doen. Nicaraguanen zijn de Polen van Midden-Amerika, zeg maar. Wij stappen op onze boot. De kapitein is een vriendelijke man die goed Spaans spreekt (maar niets anders), en die een scherp oog heeft voor dieren op de oever. We zien heel veel wild tijdens deze tweeëneenhalf uur durende tocht. Veel vogels, enkele leguanen, een kaaiman, en zo voort. Veel slangenhalsvogels zien we. Dat zijn aalscholverachtige vogels, die hun hals zo kunnen draaien dat het een slang lijkt. Ze zitten net als aalscholvers soms met de vleugels wijd uitgespreid om die te laten drogen. Het zijn chique vogels met hun gele snavel, bruine borst en donkerblauwe verenpak met aan het staarteind weer wat lichtbruine veertjes. Een glimmende schildpad zonnend op een dikke tak in het water komt voorbij. Diverse vogels waarvan ik de naam weer kwijt ben, maar ook veel witte koereigers of ibissen en een enkele blauwe reiger. Een uil, heel slecht te onderscheiden op deze afstand tegen de boomstam. Een prachtige knalgroene kroonbasilisk, en even later nog een, brulapen in de bomen en, o wonder!, prachtige ijsvogels. De stuurman stuurt meteen bij als hij wat ziet, of als Polle of wij iets zien. Polle krijgt een bloemknop te pakken die hij, bij wijze van spreken onder tromgeroffel insnijdt, loslaat en … ineens komt er een vuurwerk van rode bloemdelen uit. Tataaa. Mooi hoor. Aan de boom bloeien er een paar. Het gaat om de Pachira of Money-tree. De zaden drijven op het water en ontkiemen daar ook, en de boom groeit dan ook graag in regelmatig overstroomde gebieden. 

 

La Fortuna

Als de boot weer aanmeert, realiseer ik me dat ik al die tijd geen water gedronken heb. Zo gespannen heb ik met het fototoestel in de aanslag gestaan. De tijd is omgevlogen. Sublieme excursie! Als lunch geniet ik van een casado, deze keer met vis. 

Dan is het nog een uurtje bussen naar La Fortuna, de plaats waar Polle thuis is. Wij vinden er voor twee nachten een thuis in hotel San Bosco, in het centrum van het plaatsje. Nadat we ons hebben geïnstalleerd, hebben we nog even het centrale plein bekeken en wat winkeltjes. Ik koop een petje voor mezelf en een voor de buurman. Voor Marije kopen we een paar oorhangers met blauwe veertjes en voor Michel een paar leuke poezen. Van hout dus. Het stadje en de omgeving wordt gedomineerd door de enorme vulkaan Arenal. Er hangen vaak donkere wolken om de top en dat maakt de sfeer in het stadje een beetje onheilspellend, vind ik.

 

Excursie of geen excursie, that’s the question

Tijdens het diner in het stadscentrum ontstaat er in ‘onze’ groep van negen discussie over wat er morgen gaat gebeuren. Wij zijn bang dat de groep van tien naar een spa wellnesscentrum wil, en wij (o.a. Riet en ik en nog enkele medegroepsleden) willen graag naar de hangbruggen boven de boomtoppen. Het is niet zeker dat van ons groepje iedereen meewil, en er zijn minimaal acht personen nodig voor deze excursie. Het gaat zoals we dachten als Polle de keuze aan de orde stelt; we zijn dan met zeven personen voor de boomtopwandeling. Gelukkig zegt Polle dat hijzelf ook meegaat en dat we dan met acht personen zijn. De excursie gaat dus gelukkig door. Fijn, want voor een welnesscentrum gaan Riet en ik niet naar Costa Rica. En een extra middag in La Fortuna, met alle respect Polle, maar daar zitten wij ook niet op te wachten. 

Ik eet rijst met vis, salade en aardappelpuree en als drank een groot glas guanabana, dat is de Spaanse naam voor “Zuurzak”. Het is een donkergroene stekelige vrucht met wit vruchtvlees dat goed smaakt. Ook het sap is heerlijk. In Indonesië heb je het ook onder de naam  ‘zuurzak’.

 

 



 

 

 

 Achter de bougainville een ananasplantage

 duizenden ananassen

 over een poosje op onze tafel in Nederland

 Praktisch op het terras van een restaurant onderweg liggen deze levensgrote leguanen.

 meters lang zijn ze

 't Zijn er best veel.

 

In de bomen onder een brug dichtbij deze plek liggen er nog veel meer op de takken tussen de bladeren. Vanaf de brug kun je ze goed zien.

 

 


Bootexcursie op de Rio Frio, een brede rivier in het noorden tegen de grens met Nicaragua

 Nicaraguanen die naar hun land terug willen, wachten op de boot.

 We schepen in voor de fotosafari.

 een blauwe reiger

 en nog een.

 zwaluwen

 slangenhalsvogel, familie van onze aalscholver

 We zien er nog meer.

 Hij laat zijn veren drogen.

 Hier zie je waarom de slangenhalsvogel zo heet.

 

  een grote leguaan

 en even later nog een.

 een uil

 witte reigers of ibissen?

 een (fel)groene basilisk

 

     Dit is een andere.

  

 

 

  de Pachira

 duizenden meeldraden als vuurwerk

 In Nederland heb ik hem nog maar zelden gezien: de ijsvogel.

 hier zien we er diverse


 

LA FORTUNA EN (DE TUIN VAN) ONS HOTEL

  kerk en centraal plein van la Fortuna

 Lipstick-palmen bij ons hotel in La Fortuna

 

   Versiering op ons bed 's middags

 

 

 bij ons hotel 

 orchideeën in de tuin

 

 afbeelding van 
traditionele ossenwagen waarmee vroeger de koffie werd vervoerd naar de kust. Een icoon voor veel Costa Ricanen. 

 nog even weer het park

De Arenal-vulkaan op de achtergrond doet vaak wat dreigend aan, vind ik,  zeker als de top gehuld is in een zwaar grauw wolkendek, (en dat is -ie vaak).

 in het park

 

 Kerk van La Fortuna in de schemer

 

 

naar boven