Van Chicago naar Seattle in 25 dagen. Road trip met een splinternieuwe camper - Dag 3: Michican City, IN - Altoona, IA

on 08 september 2017
Hits: 8387

Dag 3: 15 maart/ Michican City, IN - Altoona, IA

De ROUTE


Vanochtend vertrokken vanuit Michigan City, en nu vlakbij Des Moines. We worden toch weer even met de neus op de feiten gedrukt dat je met een camper niet zo heel erg veel miles uit een dag kan halen; althans, niet zoveel als ik dacht. Maar dat geeft niet, we staan vroeg op en doen ons best.


Dat we vandaag wat minder 'productief' zijn geweest heeft ook te maken met een tussenstop aan de rand van Chicago: Joliet. Hier staat de Old Joliet Prison, een gevangenis die niet meer gebruikt wordt, en die in vele films te zien is geweest, waaronder de Blues Brothers. En omdat dat jeugdsentiment is, moesten we daar even een kijkje nemen.

 

Het is een imposant gebouw, nog steeds. Ondanks de rommelige en verwaarloosde omgeving. Je schijnt er in te kunnen, maar vandaag kan dat in ieder geval niet. Alles potdicht. Maar alleen de buitenkant, en het verhaal eromheen, was al leuk om even te zien.


Daarna weer verder. Onderweg bij een Rest Area met wifi onze eigen wifi even gefixt. Die werkt nu prima, dus elke dag een berichtje tikken gaat hopelijk lukken vanaf nu :)
En ook even boodschappen doen. Nou ja, even... Ik gok zo dat de gemiddelde Amerikaan nog de meeste exercise krijgt tijdens het doen van de boodschappen. Want man man man wat is zo'n Wallmart Supercenter groooooot... En alles wat ze verkopen is ook groot: spare ribs voor een gezin van 10, hompen vlees van 5 kilo, en nee ik hoef geen vissticks in een doos van 44 stuks...! Het was een hele toer om visburgertjes te vinden in een verpakking van twee. Want echt alles gaat in het groot. Auto's, mensen, en dus ook boodschappen.


We hebben nu net het eten op: pasta met saus en gehakt. Niet erg hoogstaand of Masterchef-waardig, maar toch een warme maaltijd. Om hier een plekje te bemachtigen was trouwens ook al een onderneming. Op de RV-park zelf bleek geen kantoor te zijn. Daarvoor moest je een straat verderop zijn. Ok, prima, dan rijden we daar heen. Niemand. Niks. Alleen een bordje aan de straat, maar verder op het erf niks meer. Ook geen auto voor de deur en aanbellen durfden we dan net weer niet. Dus toen het telefoonnummer maar 's gebeld. Voicemail. Tot 3 keer toe. Dus maar teruggereden, om eens te vragen aan andere campinggasten hoe zij het dan hadden geregeld. Die bleken precies hetzelfde nummer te hebben gebeld, en bij de vierde keer proberen werd er wél opgenomen. Dus telefonisch een plekje geregeld en betaald, dus nu heeft ons huisje weer een plekje. Zo dadelijk maar eens proberen om in het donker de wc's te vinden...! En dan: welterusten.

 

naar boven