Van Chicago naar Seattle in 25 dagen. Road trip met een splinternieuwe camper - Dag 23: Kanaskat Palmet State Park, WA - Tukwila (Seattle), WA

on 08 september 2017
Hits: 8381

 


Dag 23: 4 april/ Kanaskat Palmet State Park, WA - Tukwila (Seattle), WA

 

De ROUTE

Vandaag is het zover. De dag dat we (voor eventjes) dakloos raken. Nou is dat grapje eigenlijk gelijk al niet leuk meer als je ziet hoeveel echte daklozen ook hier weer zijn, maar 4 april is wel de dag dat we afscheid moeten nemen van ons tijdelijke, rijdende Huis. Wat was het fijn om alles altijd bij je te hebben; iets vergeten te pakken? Geen probleem: je loopt drie stappen naar achteren, trekt een kastje open en je hebt het. Jas op een hangertje in de kast, onderbroeken netjes in een laatje, afwasteiltje in het laatje daaronder; je hele leven voor drie weken past in die paar kubieke meters op wielen. Voor ons een geweldig ervaring, en eentje die we graag nog 's willen overdoen.


Maar eerst moet dit Huis toch echt weer terug naar z'n eigenaar. We vertrekken iets na achten van de camping, dumpen eerst alle vloeibare zooi (letterlijk) uit de holding tanks en zetten dan koers richting de stad. Met een half uurtje zijn we er, maar dan moeten we eerst nog de lpg bijvullen. Dat heeft eventjes wat voeten in de aarde, want geen van alle passen wordt geaccepteerd door de machine, en we blijken eigenlijk ook een ledenpas nodig te hebben. De eigenaar helpt ons uit de brand en we kunnen binnen in het kantoortje betalen. Maar voor $6,30 gaat erin, dus dat was voor heel wat dagen koken! We hebben sinds een tijdje de kachel niet meer aan, en dat blijkt achteraf een behoorlijke lpg-vreter te zijn geweest.


Gas erin, gas erop, en door naar die andere gas. Omdat we altijd een Amerikaanse postcode moeten invoeren die gekoppeld is aan de creditcard kunnen we bijna nooit direct tanken, dus moet Michel naar binnen om een schatting van het bedrag door te geven. Nu dat ook gedaan is, komen we met een kwartiertje speling aan op het inleveradres bij Roadbear. Het lijkt nogal een amateuristisch zaakje, maar goed, het werkt en we worden prima geholpen, maar op erg veel volk lijkt het niet  te zijn berekend. We zijn voor vandaag sowieso de enigen, en omdat Roadbear maar vijf minuutjes van het hotel af ligt is er geen shuttle-service, maar er wordt een taxi voor ons gebeld die ons wegbrengt. De ietwat knorrige taxichauffeur begrijpt maar langzaam dat hij niet direct betaald wordt, maar dat dat via het bedrijf loopt. Maar hij brengt ons netjes naar het Coast Hotel, inderdaad vlakbij.
Bij het inchecken vragen we hoe het beste naar de stad kunnen komen, en het vliegveld blijkt maar vijf minuutjes lopen te zijn. We brengen dus even snel de spullen naar de kamer en eten even wat, voordat we weer vertrekken naar downtown. Vanaf het vliegveld nemen we de Link Light Rail naar het centrum. De stad lijkt zo op het eerste gezicht wat ruimer opgezet en wat groener dan toen we Chicago vanuit de trein zagen. Bloeiende bomen, groene parkjes en nette voortuintjes. Dat verandert wel een beetje naar mate we dichterbij het centrum komen, maar over het algemeen ziet het er toch vriendelijk uit.


Bij het eindstation kunnen we gelijk overstappen op de monorail naar de Space Needle. Beide zijn een overblijfsel van de Wereldtentoonstelling in 1962, en hoewel het ritje maar kort duurt, is het toch erg leuk. De monorail is licht en heeft veel ramen. Na twee minuutjes zien we de Space Needle al opdoemen. Als we uitstappen staan we er vlak onder, dus toch fijn dat de panorama-functie van mijn telefoon ook omhoog werkt...! We kopen een kaartje voor het observation deck. Via een deels glazen lift gaan we omhoog. De dish bestaat uit een binnengedeelte en een buitenring. We lopen eerst een rondje buitenom. We zien vooral veel water, en veel hoogbouw. Direct onder ons kleurige musea, en op Lake Union landt een watervliegtuig. Toch altijd weer bijzonder om een grote stad zo van boven te bekijken.

     

 


Vanaf de Space Needle gaan we de volle twee minuten terug weer met de monorail, en als we uitstappen en eventjes oriënterend om ons heen kijken, vraagt een vriendelijke security officer gelijk of hij ons kan helpen. We vragen naar Pike Place Market, een oude voornamelijk overdekte markt. Hij wijst ons de weg, en na een paar blocks zien we het al. We stappen binnen in een wereld waar ze alles hebben. Maar dan ook echt alles: complete verschillende soorten verse zalmen, gehaakte mutsen, superdure sieraden, handgeschilderde skylines van Seattle, groente en fruit uit alle windstreken... Noem het op en ze verkopen het. De markt zelf is een donker doolhof van allerlei gangetjes en doorloopjes, met overal schreeuwende verkopers en dito neonreclames. Ook verkoopt de allereerste Starbucks hier nog steeds zijn koffiespecialiteiten. Michel koopt er een beker.

Vanaf de markt lopen we een stukje langs het Waterfront. Weinig aan. Geen leuke charmante pieren en haventjes, maar voornamelijk kaal, oud en ongezellig cement, afgewisseld met dime a dozen souvenirwinkels. We gaan op zoek naar wat eten, want we hebben eigenlijk alles al gezien wat we wilden en de stad zelf is nauwelijks aantrekkelijk. En hoewel het pas 16.00 uur blijkt het Happy Hour toevallig nu al te beginnen! En we hebben honger, dus we stappen naar binnen bij Nijo Sushi Bar & Grill. Het is even wijs worden uit de vier verschillende kaarten die we krijgen, maar uiteindelijk bestellen we wat kleine gerechtjes. De serveerster zegt dat we altijd nog bij kunnen bestellen als we dat willen. Ik bestel calamari en soft shell crab en pik nog wat mee van Michels gerechtjes. Het is subliem. Heerlijk vers, zachte tonijn en supersmakelijke sushi. En goedkoper dan we thuis gewend zijn!
We brengen nog een bezoekje aan de Mariners Team Store om weer een baseballpetje te scoren, en ook zoeken we nog even het standbeeld van Jimi Hendrix op. Uiteindelijk zijn we rond achten weer op onze kamer. Nu eerst even lekker douchen, en dan morgen zoals gewoonlijk weer vroeg op, want we boarden om 10 uur.

En dan is het avontuur echt afgelopen... Bijna 8000 kilometer in 23 dagen (even ter vergelijking, dat is van Nederland naar Jamaica...!), ontelbare liters bezine verder (sorry Aarde!) en herinneringen die we nooit zullen vergeten. Regenwouden, onafzienbare vlaktes, bizons, een Grizzly en nog onnoemelijk veel andere grote én kleine belevenissen die voor altijd in ons geheugen staan gegrift. We zijn heel dankbaar dat we weer een extra stukje van de wereld hebben mogen zien en meemaken, en het smaakt nú al weer naar meer. We hebben Amerika allebei in ons hart gesloten, en we komen absoluut terug. Ooit.

 

       

 

 

 

 

naar boven