Van Chicago naar Seattle in 25 dagen. Road trip met een splinternieuwe camper - Dag 19: Corbet, OR - Quinault Olympic National Forest, WA

Hits: 9530

 

 

Dag 19: 31 maart/ Corbet, OR - Quinault Olympic National Forest, WA

 

De ROUTE


De laatste dag in Oregon alweer. We slapen langs de oude Columbia River Highway, en aan de overkant is Washington al.
We beginnen de dag met watervallen. Heel veel watervallen. Vlakbij onze slaapplek staat Vista House. Dit uitzichtspunt is gemaakt aan het begin van de vorige eeuw. Je kunt rondom over het balkon lopen en kilometers ver kijken. Binnen zijn exposities over het ontstaan van Vista House en de geschiedenis van de weg ernaast. Het is hier steil en nat, dus het was een hele klus om de weg binnen de vereiste 5% hoogteverschil te houden.
Als we de weg verder af rijden is het soms wat smal (voor Amerikaanse begrippen dan, want het Huis past overal nog prima langs). Wel hangen er soms wat takken van omgevallen bomen over de weg, en dan hoor je het geschraap van de takken langs het dak. Ook zien we een stuk dat op Google Maps nog als afgesloten staat weergegeven, maar dat toch al weer begaanbaar is. Maar het is nog duidelijk te zien dat hier een land slide is geweest. De weg is nog modderig, en je ziet de sporen waar ze de stenen en het zand van de weg hebben gebulldozerd.

     

 


Bij de eerste watervallen stoppen we om foto's te maken. Bij Multnomah Falls gaan we er iets langer uit. Dit is de op twee na hoogste waterval die het hele jaar naar beneden stort. Shoshone Falls, waar we eerder deze vakantie geweest zijn, is hoger, maar die komt zomers soms droog te liggen. Er zijn opeens tientallen andere toeristen, ook veel Japanners. Waar die allemaal vandaan komen, geen idee, want zoveel auto's stonden er niet langs de weg. We lopen naar de voet van de waterval en moeten eerst alle selfies-makende mensen ontwijken. We lopen een stukje ophoog, tot op het bruggetje tussen het hoogste deel van de waterval, en de daaronder liggende. Het water stort met geweld naar beneden. Toch altijd weer indrukwekkend, zo'n massa water die elke seconde dezelfde weg aflegt. Steeds hetzelfde, maar toch elke keer weer anders.


Bij Horse Tail Falls gaan we een stuk lopen. Ik trek optimistisch mijn teenschoentjes aan, want dat lijkt me lekker handig, met al dat water. Ik heb op foto's gezien dat mensen tot hun enkels erin staan, dus ik klauter omhoog, met m'n tenen. Gaandeweg misschien toch minder handig dan ik van tevoren had gedacht, want hoewel de zolen prima tegen wat kleine steentjes kunnen, is het hier wel errug rotsig en liggen er grote, scherpe stenen op het pad. Maar vooruit, even doorbijten. Ik krijg van verschillende mensen bewonderende opmerkingen, variërend van 'Wow, good for you!' tot 'Well that's bravery right there!' Een nooit aflatende bron van aanspraak, mijn teenschoentjes...
We kiezen een trail van zo'n 1,5 mijl one way, de Oneonta Trail. Het is klimmen en dalen, en het is ook hier weer flink modderig. Maar het is prachtig: alles is groen. De takken hebben al flinke groene uitlopers, en ook hier weer overal mos en water.

   


Al we een bocht omgaan, zien we opeens een gigantische waterval waar het pad achterlangs loopt. Iets beneden het pad stort al het water in een soort kom, en het spettert ontzettend. Maar het is superleuk. Verderop op het pad zien we overal kleinere watervalletjes. Soms lekken er alleen maar druppels langs het mos naar beneden, soms zijn het echte stroompjes. Meer dan eens loopt het pad dwars door de waterval heen, want een pad is voor water natuurlijk ook een mooie weg naar beneden. Hier komen de teenschoentjes wel goed van pas, want ik hoef niet om het water heen te lopen, maar kan lekker door de plassen splashen. Op sommige plekken ligt nog sneeuw, en moeten we zelfs over de sneeuw heen. Ook liggen er op heel veel plekken omgevallen bomen over het pad. Hier moeten we omheen, overheen of onderdoor. Het is net apekooien.

     


We lopen een klein stukje terug langs de weg, en komen weer langs de oude Oneonta Gorge, een oude tunnel die niet meer in gebruik is, waar we met de RV ook al langs waren gekomen. Als we vlakbij de RV zijn, zie ik toch nog een plekje dat ik ken van de foto's die ik gezien had. Ik loop het trapje naar beneden af en mijn teenschoentjes en ik stappen dapper in het riviertje. KKKOOUUUUDDD! Ja, logisch ook, want het is puur smeltwater waar ik nu in rondstamp. De modder gaat er mooi vanaf zo, maar als ik het trappetje weer opklim heb ik geen gevoel meer in mijn voeten. Ze raken het asfalt als ik loop, maar ik voel het niet. En dat van zo'n klein poosje in het water...
In de RV droog ik mijn voeten af en trek ik lekker warme sokken en sloffen aan. Hè wat heerlijk toch, dat je altijd alles bij je in je rijdende Huis hebt!!! We gaan op weg naar het noorden.


We komen door Aberdeen, een plaatsje aan de kust dat voornamelijk op de houtindustrie draait. Wat een armoe. Wat een treurigheid. In elke straat staan wel drie huizen die zijn dichtgetimmerd, half zijn ingestort, of met de gaten in het dak. Er zijn notices op de ramen geplakt, maar anders dan dat gebeurt er blijkbaar niks mee. Sommige huizen (/krotten) zien eruit alsof ze al jaren leegstaan.
De weg uit Aberdeen is ook een beetje treurig. Het is niet echt leuk rijden, met alleen maar naaldbomen langs de weg, kilometers en kilometers lang. Maar na een uur slaan we af, en begint het bekende groene, bemoste beeld weer. Als we aankomen in Quinault verandert het beeld totaal. Pittoreske houten huizen, met prachtige kleuren, en mooi verzorgde tuintjes.


De camping van vandaag ligt aan Lake Quinault. We kiezen een mooi plekje uit, vlak naast de hoogste spar van de wereld, van 1000 jaar oud. Achter ons plekje staan braamstruiken die nog maar net in bloei staan. Opeens horen we een enorm gezoem in de struiken. Insecten? Nee, kleine, watervlugge vogeltjes: kolibries! Ze zijn ongeveer drie centimeter lang, meer niet, maar ze maken een lawaai! Ze zoemen heel hard, en hebben prachtige knalrode, bijna lichtgevende wangetjes. Ik had nooit gedacht dat we die nog zouden tegenkomen.
We eten zalm bij de Salmon House, vlakbij de camping. Ons tafeltje kijkt uit op het meer en het is heerlijk eten. Morgen wandelen in het Quinault Rain Forest, een van de weinige gematigde regenwouden op aarde. Ik ben benieuwd!

 

 

 

 

 

 

naar boven