Van Chicago naar Seattle in 25 dagen. Road trip met een splinternieuwe camper - Dag 11: Grand Teton NP, WY - Twin Falls, ID

Hits: 9516

 

 

Dag 11: 23 maart/ Grand Teton NP, WY - Twin Falls, ID

 

De ROUTE

 


Wakker worden tussen de eekhoorntjes en met alleen maar dennengeur (nee niet uit een spuitbusje) en sneeuwstilte om je heen is geweldig. We ontbijten en gaan weer op weg. Als ik wat afval in de bearproof container weg wil gooien, blijkt de container niet alleen bearproof, maar ook Marijeproof: je moet je hand in een sleuf stoppen en dan het deksel openmaken. Maaaar dat lukt dus niet. Nou ben ik gelukkig niet helemaal stompzinnig, want hij blijkt gewoon vastgevroren te zijn. Dus er moet weer mankracht aan te pas komen om mijn spulletjes weg te gooien...

Moose spotten staat nog steeds op het lijstje, dus we kijken goed om ons heen op weg naar de uitgang van het park. En ja hoor: ze zijn er. We zien er eentje liggen in de sagebrush liggen. Net tegenover een turn out, dus we kunnen hem even op de foto zetten. We zien er verderop nog twee, maar helaas liggen ze allemaal. Hun kop steekt dan nét boven de struikjes uit, dus je moet heel goed spotten om ze te zien. Maar toch, ook de moose kan van het lijstje af! Whoehoooeee! En speciaal voor Marije d. H.: zie hieronder ;)

We drinken koffie en thee in een schattig cafeetje in Jackson. We nemen een gigantische muffin en cupcake erbij, maar die is natuurlijk weer zo groot dat ik maar de helft op krijg en ik de rest in een plastic bakje meekrijg.

Jackson is een leuk stadje, met board walks en veel galerietjes en winkels met dure spullen. Het town square heeft ingangsbogen gemaakt met elk antlers. Die laten de elk die op de velden van de Elk Refuge staan elke winter los en de geweien worden dan bijeengezocht door de boy scouts. De Rotary maakte er deze bogen van.

Door de Idaho aardappelvelden rijden we richting Idaho Falls. Vanuit daar nemen we een weggetje richting Craters of the Moon.

Als we daar aankomen zien we het bord met loop road al staan. Jeuj, 7 miles rijden door het onherbergzame zwarte lavasteen. Lijkt me geweldig! Of niet. Want de slagboom zit dicht, en achter die slagboom begint een wit veld.

We lopen even naar binnen bij de ranger en als we vragen of we een stukje kunnen wandelen kijkt hij ons aan alsof we gek zijn. 'Euh, jawel, maar dan moet je over de sneeuw op de weg en dan kun je de North Crater Lava Trail doen.' Ok, nou dan doen we dat toch? Geen probleem hoor!

Of misschien toch wel...? We beginnen met frisse moed aan de wandeling, maar de sneeuw is diep. We zakken met elke stap die we nemen weg. Soms een klein stukje, soms tot onze enkels. Soms nog dieper. Maar het was maar een klein stukje tot het begin van de trail dus we stampen stug door. En inderdaad, net als we de moed (en de lol) een beetje beginnen te verliezen zien we het bordje dat het begin van de wandeling aanwijst. En die zou volgens de ranger gewoon goed begaanbaar zijn. Nou, het eerste stukje wel ja. Daarna niet meer. We besluiten terug te gaan. Maar dan moeten we weer dat hele stuk terugploegen door die sneeuw. We besluiten een stukje af te snijden. De rotsen zijn namelijk wel sneeuwvrij. Klinkt als een goed plan. Maar de rotsen houden op. En voor ons zien we weer alleen maar sneeuw. OK, terug is ook geen optie, want we zijn nu al op weg, dus dan maar door. Daar lopen we dan. Nou ja, 'lopen' is niet het woord. Soms zak ik tot over mijn knieën weg in de sneeuw. Grappig? Ja. Handig? Niet echt. Maar ja, we moeten toch terug. En uiteindelijk weten we toch weer de weg te bereiken. En daar wordt het ietsje makkelijker, maar nog niet veel.

    

Als we weer terug zijn bij ons Huis hebben we dan ook heel wat calorietjes verbrand, maar ach, dan is die muffin van vanmorgen er ook maar weer af. En het was ook wel een spannend avontuur.

We rijden verder en zien daar plekken vanaf de highway die mooier zijn dan waar wij zojuist zoveel moeite voor hebben gedaan, maar ja...

Een flink stuk verder op de route ligt Twin Falls. Hier rijden we eerst even langs het monument voor Evel Knievel, een stuntman die hier in 1974 probeerde de Snake River over te steken met een air-cycle. Helaas. Mislukte. Logisch ook, want als je nu kijkt hoe lang de brug over de rivier is, dan moet je toch wel een beetje gek zijn om zulke stunts te proberen. Hoewel, op 16 september 2016 lukte het Eddie Brown wel.

Even verderop zijn de Shoshone Falls. De watervallen zijn minder breed, maar wel 15 meter hoger dan de Niagara Falls! Door al het smeltwater zijn de watervallen nu op z'n mooist, dus we boffen. Het is niet eens zo oorverdovend als je zou denken. We staan op een platformpje vlakbij, en alles is nat, maar het geluid valt me mee.

Het begint al donker te worden en we moeten nog een kampeerplekje vinden. Die vinden we op de valreep, en zo staan we nu op het Oregon Trail RV Park in Twin Falls. Morgen weer verder!

 

 

 

naar boven