Van Chicago naar Seattle in 25 dagen. Road trip met een splinternieuwe camper - Dag 8 - Hardin, MT - Yellowstone National Park, WY

on 08 september 2017
Hits: 8948

 


Dag 8:  20 maart/  Hardin, MT - Yellowstone National Park, WY

 

De ROUTE


...en als je dan denkt dat niks tijdens je vakantie likkende bizons kan overtreffen, dan...

Maar eerst ;)

Vanochtend werden we wakker op het RV-park in Hardin. Snel vertrokken, want we wilden minsten het eerste stukje van Yellowstone kunnen zien vandaag. Kamperen zou lastig worden, liet de Good Sam app al zien. (Via deze app vinden we de meeste van onze overnachtingsplekken, want je kan er mooi op selecteren op 'gehele jaar geopend'.) Het zou dus even rondkijken worden, en weer terug naar de Interstate 90, Bozeman waarschijnlijk.

 

Maar eerst op weg naar het park. De enige ingang die nu open is, is de noordelijke ingang. De noord-oostelijke ook wel, maar de toegangsweg daarheen (Beartooth Highway) niet, dus dan kan de ingang wel open zijn, maar als je er niet kunt komen heb je daar alsnog niks aan. De enige optie nu is dus naar Gardiner rijden en vandaar de enige geopende weg door Yellowstone een klein stukje afrijden en weer terug omhoog. Maar goed, een beetje Yellowstone is altijd nog beter dan helemaal geen Yellowstone, dus dat gaan we proberen.

 

 

Rond een uur of 2 bereiken we de ingang en Roosevelt's Arch. Genoemd naar de president die Yellowstone het eerste Nationale Park maakte. Eenmaal onder de Arch door moet natuurlijk eerst het bord op de foto. Achter het bord staat gelijk een kleine kudde pronghorns, en ietsje verderop staan wat whitetailed deer.

We rijden verder en zien opeens vlak langs de weg een eenzame elk. Wat een dier. Een paar honderd meter verderop moeten we weer even langzaamaan doen, want aan beide kanten van de weg staan bizons. Het blijft een bijzondere ervaring om zo dicht bij deze majestueuze dieren te zijn. Deze lijken wel wat schichtiger dan die in Custer State Park, want zodra we het raampje opendoen, gaan ze iets verderop staan. Of ietwat cameraschuw natuurlijk, dat kan ook.

Niet veel later komen we aan in het dorpje Mammoth Hot Springs. Hier hebben ze alles wat er in een klein stadje ook is: politie, een postkantoor, een kerkje, een tankstation, een winkeltje, en zelfs een gerechtsgebouw. Het ziet er gemoedelijk uit, en overal ligt poep, van welk groot dier dan ook. Zelfs in de voortuintjes van de huizen, en natuurlijk ook gewoon op de weg.

                                  

 

We volgen de bordjes naar de Hot Springs en parkeren ons Huis op een bijna lege parkeerplaats. We kleden ons warm aan, want waar we gisteren nog puffend van de hitte een berg beklommen, ligt de temperatuur vandaag rond het vriespunt en regent het lichtjes. Maar regenjasje aan en gaan, geen enkel probleem. We lopen de boardwalk op en zien gelijk al prachtige terrassen, stoom en stroompjes. Watervogeltjes lopen lichtvoetig door de ondiepe plassen. We lopen omhoog, richting de stoom. Een zwavelkleurig bergje met witte plekken ademt stoom. Het is een buitenaards mooie plek. Het voelt alsof je op een andere planeet bent, zo onwerkelijk mooi. Via bordjes worden we gewaarschuwd vooral niet te voelen aan het warme water, want er schijnt een handjevol mensen te zijn overleden aan verbranding door het water en honderden zijn levenslang verminkt door het kokende water. Toch maar niet aanraken dus.

We volgen de boarding en komen steeds hoger. Soms lopen we dwars door de stoom. Het ruikt naar een mengsel van siervuurwerklucht en eieren die al een half jaar achterin een oude koelkast liggen. En ondanks dat het vreselijk stinkt kan ik het niet helpen om toch elke keer weer diep adem te halen. Vies, maar te bijzonder om het niet te doen.

Op verschillende plekken zie je het hete water zo uit de grond omhoog borrelen. Soms golft het, soms stroom het snel, soms blijft het staan in een poel. In het water zien we de meest uiteenlopende groeisels: torentjes, bobbeltjes, staafjes, bloemetjes, schijfjes... Van allerlei soorten vormen en figuren. Soms lijkt het wel koraal.

Als we helemaal boven zijn, zien we alle terrassen. Er is geel, groen, oranje, bruin... En overal de withete stoom.

 

We lopen terug naar het Huis en rijden verder. Weer komen we een flinke kudde elk tegen. Een klein eindje verderop zien we een gigantische waterval: Undine Falls. De andere waterval, Wraith Falls, moet je een eindje voor lopen. Dus we kleden ons aan in regenkleding, nemen alles mee, camera, verrekijker, alles check. En als we nog geen tien meter het pad op zijn gelopen, staan er opeens drie mega grote bizons voor ons, waaronder een jong mannetje. Op het pad. We besluiten toch maar niet verder te gaan.

Weer in het Huis besluiten we nog een klein stukje verder te gaan en dan om te keren om terug te rijden. Opeens zien we allemaal auto's stil staan op de weg. Een paar kleine parkeerplaatsjes staan nokvol met auto's, ook in de berm. Er staan mensen buiten met levensgrote telescooplenzen, te turen in het dal beneden ons. En dan zien we het ook: een beer. Een echte! Een echte, wilde Grizzly bear!!! Er zijn geen uitroeptekens in de wereld die kunnen uitdrukken hoe we ons nu voelen. Toen we dachten dat we ons fauna-hoogtepunt met de likkende bizons op armlengte afstand wel gehad hadden, zien we gewoon een echte beer. Hij staat naast een stroompje, en slaat af en toe met zijn klauw in het water. We kunnen maar eventjes stilstaan om heel snel foto's te maken, want voor ons begint het alweer te rijden. We kunnen de RV niet zomaar parkeren, dus we moeten verder. Maar we hebben het wel gezien!!!

Als Michel op een turn out even verderop alvast even de foto's terugkijkt, roept hij opeens: 'Een wolf!!!' Ik kijk om me heen maar weet niet zo goed waar ik moet kijken, maar Michel staart naar het scherm van zijn camera. Op de foto's van de beer staat achter de beer duidelijk een grijze hondachtige gedaante. Dat moet het zijn: een wolf! Wie maakt er nou mee dat je in één beeld een beer EN een wolf vangt?! We zijn door het dolle heen, en elke paar honderd meter kijken we elkaar aan en zeggen we: 'Een beer...'

We rijden door tot Petrified Tree. Er staat aan de weg een bordje dat het 1/4 mile van de weg af moet zijn, dus we trekken onze regenkleding weer aan en beginnen te lopen. Wel kijken we nu bijna paranoïde om ons heen, want er zijn hier dus écht beren. Na wat veel langer lijkt te zijn dan die kwart mijl zien we inderdaad de versteende boom. Even blijven we kijken, maar omdat het al wat begint te schemeren lopen we snel weer omlaag naar het Huis om terug te rijden naar Mammoth.

Op de terugweg komen we weer langs de plek waar we de beer zagen. En hij is er nog! Maar nu nog dichterbij! De wolf staat te ruiken aan een oud karkas dat vlakbij ligt, maar het is duidelijk niet lekker genoeg meer en hij gaat er op een sukkeldrafje vandoor. Maar de beer staat er nog gewoon. Voor ons staan dit keer al meer auto's stil, dus wij parkeren erachter. Vanuit het raam kan Michel met zijn camera toch nog wat mooie plaatjes schieten, ondanks de natte sneeuw die nu omlaag dwarrelt en de schemer.

We zijn de koning te rijk en rijden terug naar Mammoth in een opperbeste stemming. Temeer omdat we erachter zijn gekomen dat de camp site gewoon open is! We hoeven dus niet meer te zoeken naar een plekje, maar kunnen gewoon IN het park slapen!!!

We schrijven ons in door wat gegevens in te vullen en een kaartje op het klembord te klemmen. Dat is de reservering. We nemen plekje 65 en rijden erheen. Inmiddels sneeuwt het ligt, en het blijft ook een beetje liggen. Ik maak wat eten: clam chowder vooraf en als hoofdgerecht aardappeltjes, mais en kalfsschitzel. Zo uitgebreid hebben we nog nooit gegeten, en het smaakt prima. We zoeken ondertussen of het nou een wolf of toch een coyote is, maar we komen er niet uit. Het is lastig te zien. Morgen maar 's een ranger vragen...

We poetsen onze tanden (samen, want ik ben echt een beetje schijterig geworden door die beer), en maken grapjes over de beer die 's nachts gezellig aan ons Huis gaat krabben.

Morgen vroeg weer op, want dan gaan de het hele stuk tot Cooke City rijden. En weer terug, want er is dus maar één in- en dus ook uitgang. Eerst maar eens slapen. Hopelijk geen gekrabbel aan de deur vannacht...

 

 

naar boven