Van Chicago naar Seattle in 25 dagen. Road trip met een splinternieuwe camper - Dag 5: Philip, SD - Custer State Park, SD

on 08 september 2017
Hits: 8955

 

 

 

 

Dag 5: 17 maart/ Philip, SD - Custer State Park, SD

 

De ROUTE

 

Dag 5: wakker worden!
Wakker worden op Circle 10 Campground is vooral koud en een beetje vreemd: het is 4 graden buiten, maar we hebben de kachel vannacht voor het eerst niet aangehad. Het toiletgebouw is nog niet open, dus we wassen ons gezicht even bij een wateraansluiting van een RV-plek. Kkkkkoooouuuuuuuud!

Het kantoortje zit ook dicht, dus daar leggen we het geld straks in een kastje. Zo dadelijk eerst maar even tanken bij de overburen, en dan weer gaan!

 

 


De dag begon koud, maar met de zon erbij is het best te doen. Er staat een hele harde koude wind en die maakt het flink fris. Maar het is heerlijk weer, dus we gaan weer verder.

We hebben vlakbij Badlands NP geslapen, dus we rijden het weggetje af richting de ingang. De ranger station is dicht, dus we kunnen zo doorrijden. En al snel doemen de vreemdvormige bergen voor ons op. Voornamelijk kalkachtig gekleurd, maar er is ook geel, roze, groenachtig en bijna zwart. Door de miljoenen jaren erosie zijn er hoodoos ontstaan, en het doet ons inderdaad een beetje denken aan Bryce Canyon van vorig jaar. Maar dan veeeeel groter, en minder oranjerood. We nemen de loop road door het park heen, en stoppen bijna bij elke viewpoint. Elke bocht geeft weer een ander gezicht op de indrukwekkend bergcreaties en de steppes ertussen.

 

   

 

We zien tientallen prairie dogs, die al weer druk bezig zijn hun holletjes te graven. We fotograferen ze vanuit de camper, want dan blijven ze mooi zitten. Als je uitstapt, kijken ze de situatie eventjes aan, maar als je te dichtbij komt, gaan ze naar elkaar fluiten en het signaal gaat dan het hele 'dorp' rond. Vlak daarna duiken ze onder in hun gangenstelsels en komen ze af en toe weer boven om te kijken of het al weer veilig is.

Ook zien we bighorn sheep. Soms vlak langs de weg, soms wat verder het land in. Ze eten het lange dorre steppegras of liggen te zonnen op een bergkam. Sommige dragen gps-zenders, zodat wetenschappers bij kunnen houden waar ze zijn en hoe het met ze gaat.

    

We lopen een stukje trail door de jeneverbesstruiken. Het ruikt daar heerlijk naar Kneipp badolie (note to self: weer kopen als we thuis zijn).

Als we de loop hebben voltooid, rijden we door naar Wall. Dit dorpje heeft maar 818 inwoners, maar door een slimme drogist die zich hier in 1931 vestigde en een drug store opende, is het nu één grote attractie. De drogist zocht iets om zijn winkeltje succesvol te maken in slechte tijden, en bedacht dat de dorstige reiziger maar één ding wilde: water. Ijskoud water. Dus verzon hij een USP: free ice water! En vanaf toen stroomden de klanten binnen. De tientallen borden die we onderweg zagen lieten het heel wat lijken, maar het is gewoon een aaneenschakeling van souvenirwinkeltjes, en een pleintje met wat fiberglas beelden. 'The 6 foot rabbit!!!' 'The jack-a-lope!!!" (fictief folkloredier: een haas met een hertengewei) De koffie kost er maar 5 cent, da's dan wel weer grappig. Maar da's dan ook alles. Met een half uurtje hadden we het wel gezien.

    

We rijden weer door. Nu naar Mount Rushmore. Het waait nog steeds flink hard en Michel heeft moeite om ons Huis recht op de weg te houden. De wind heeft natuurlijk vrij spel op de steppes, en we zien ook de beroemde tumble weeds over de weg stuiven.

Na een stuk rijden gaan we de heuvels in, de Black Hills. Zo genoemd omdat de Ponderosa Pines die daar voornamelijk groeien vanuit de verte zwart lijken door hun donkere bast. En na een tijdje op een bergweg te hebben gereden zie ik vanuit de verte al een gezicht in de bergen: Mount Rushmore. We parkeren de RV en lopen via een grote brede laan naar het uitzichtspunt. De zon staat alleen op President Washington; de andere drie vallen daardoor een beetje weg, maar desalniettemin is het ontzettend indrukwekkend. Al die mensen die daar met hun jackhammers aan de sculptuur hebben gewerkt, en het is hoooog, en vreselijk steil.

We lopen nog een korte trail door de bossen, waarbij we steeds een andere invalshoek te zien krijgen.

Als we teruglopen naar de RV en weg willen rijden, ziet Michel opeens hele vreemde, grote witte geiten op de parkeerplaats staan. Ze lijken in de verste verte niet op wat ik ken van de kinderboerderij, en het blijken mountain goats te zijn. Ze zijn zo groot als een flinke maat Shetlander en hebben heul veel haar. Ze springen ook met het grootste gemak over de vangrail als ze schrikken van een blaffende hond, ook het kleintje dat erbij is. De kleine zie je op de foto; mama geit was nog een stuk groter.

Als we weer zijn bijgekomen van weer een nieuwe indruk, gaan we op weg naar de camping die we (heel modern) via de tablet konden boeken. We konden zelfs ons eigen plekje uitkiezen en betalen online met de credit card. Toch een fijn gevoel dat er ergens een plekje voor je gereserveerd is.

We hebben nu net het eten op, en vanuit onze Eetzaal hebben we uitzicht op een vijftal herten dat aan de overkant van het hek op het gras staat te eten. Dit is vakantie in Amerika... ❤


 

Op veler verzoek: het interieur van ons Huisje
De buitenkant hebben jullie nu al gezien, maar zo ziet het er van binnen uit.

Allereerst de Eetzaal. De rugleuningen van de bankjes hebben wel aan één kant klitteband, maar niet aan de andere kant, want dat is handig... Ofzo. "They come outa the factory that way." Dus. Maar goed, hier smeren we dus onze boterhammetjes en eten we ons ontbijt en zelf-in-elkaar-gefabriekte Diners.

Daaronder ziet u de Galley. De keuken dus. Drie gaspitjes, en een gootsteen die we nog niet kunnen gebruiken omdat we nog geen water in de tanks hebben wegens de (eventuele) vorst. Afwassen doen we dus in een teiltje, of (in Iowa) in de storm shelter. Gaat prima, en tenslotte zijn we aan het kamperen!

Weer daaronder ziet u de Slaapzaal. Michel slaapt rechts, zodat hij zijn benen nog ergens kwijt kan, want de linkerkant heeft een uitstekend kastje erboven en de koelkast erachter, dus die plek is ietwat kortachtig. Maar alsnog een heerlijk plekje om uit te rusten.

We gaan verder met de douche. Hier hebben we nog geen seconde doorgebracht, want de wc en douche doen het uiteraard alleen als er water in de tanks zit.

    

De laatste foto is een overzichtsfoto vanuit bed. Rechts de Eetzaal, links de Galley en helemaal voorin de Bridge waar het commando gevoerd wordt.

We zijn heel erg tevreden met ons Huisje: je hebt alles altijd bij je. Als je honger hebt, smeer je een boterhammetje. Frisdrank staat koud in de koelkast, we hebben wifi in de camper, en als je bedenkt dat je iets wilt pakken, dan loop je even naar achteren, trek je een kastje open en haal je het tevoorschijn. Vannacht zijn we in slaap gevallen met zacht tikkende regendruppels op het dak; iets heerlijkers is er niet.

 

naar boven