Van Chicago naar Seattle in 25 dagen. Road trip met een splinternieuwe camper - Dag 12: Twin Falls, ID - Bruneau Dunes State Park, ID

on 08 september 2017
Hits: 7961

 

Dag 12: 24 maart/ Twin Falls, ID - Bruneau Dunes State Park, ID

 

 

De ROUTE 


Vandaag doen we een regelochtend: eerst lekker douchen, ontbijten, en dan "dewinterizen". Het is een hele operatie, met slangen, aansluitingen, doorspoelen, checken. Ik hou me bezig met de was. Kwartjes in de machine, en gaan. Wassen, drogen, alles gaat voorspoedig en al snel kan ik de boel ophalen om op te vouwen. Handig, zo'n industriële machine, past lekker veel in. Wil ik thuis ook wel...

Rond de middag rijden we weg uit Twin Falls en gaan we op weg naar Hagerman. Hier werden in de jaren '70 zo'n dertig complete paardenskeletten opgegraven, en nog meer fossielen. De kudde van de eerste eenhoevige paarden uit het Pleistoceen werd waarschijnlijk verrast door een plotselinge overstroming en werd bedolven onder sediment. De fossiele skeletten zijn overal ter wereld tentoongesteld, maar eentje is er gelukkig nog te zien in het Visitors Center in Hagerman. Het is een stevig paard, en hij moet op de hedendaagse zebra hebben geleken. Qua hoogte lijkt hij behoorlijk in de buurt te komen van Daantje (1.54), niet al te groot dus.

Een stukje verder ligt het Bruneau Dunes State Park. Dit is een park van 16 km2 met de hoogste zandduinen ter wereld. We betalen weer met een envelopje en rijden het park in. We parkeren de RV bij een picknickplaatsje. Hier begint ook een wandeling rond het meer en over de duinen. We voelen ons alsof we in Zeeland zijn, maar dan zonder zee. En het gave is: je mag je eigen pad bepalen! Waar het in Nederland streng verboden is om de duinen te betreden, mag je hier zelf weten waar je langs wilt. Sterker nog: er is geen pad. Je kunt kiezen: onderlangs om omhoog te kijken naar de boven je uit torende zandberg, of juist over de 'bergkam'. Net als gisteren zakken we bij elke pas iets weg, maar nu niet in de sneeuw, maar in het zachte kwartszand. Het is daarom ook best een uitdagend stukje lopen, want bergop is superzwaar. Maar wat een ervaring als je boven bent! Overal zand, met beneden een prachtig meer, maar voor je: alleen maar zand. En het is net alsof je de allereerste bent die er loopt, want vorige voetstappen waaien snel weer dicht. Je voelt je alsof jij de eerste bent die het gebied ontdekt, en dat is een fantastisch gevoel.

   

We klimmen naar de top van het duin, en hebben vanaf daar een prachtig overzicht over het gebied. Beneden steppe-achtig, met sagebrush en heel veel (grote!) tumbleweeds. Boven: zand. Alleen maar zand. Het is net een grote zandbak voor volwassenen. Zandtaartjes bakken gaat helaas niet, want het is los zand. En dat maakt de afdaling ook wat tricky, maar als je je hakken in het zand zet heb je genoeg grip en kun je met grote stappen naar beneden zeilen. Ik denk bij mezelf: hadden we nou maar een sleetje meegenomen, en mensen tegenover ons hebben dat daadwerkelijk gedaan en glijden het nog hogere duin af, onder luid gegil. Soms gaat het mis en vallen ze om, en dan is het flink klimmen om weer boven te komen. Maar ik snap dat mensen hier voor een weekend lang zandplezier komen; het is geweldig!

Omdat we vanochtend lang op de camping zijn gebleven is de dag alweer snel om, maar gelukkig is ook hier een camping en slapen we vannacht dus tussen de duinen in het State Park. Wat een ervaring.

 

naar boven