Vietnam 1: Reisverslag en fotoreportage - Zondag 6 april 2008 Ho Chi Minh City, cyclotour door de stad, tempels en markt in Chinatown, nog meer zwerven door de stad

Hits: 40853

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zondag 6 april 2008 Ho Chi Minh City, cyclotour door de stad, tempels en markt in Chinatown, nog meer zwerven door de stad

We staan al om half zeven op want om acht uur vertrekken de fietstaxi’s (cyclo’s op z’n Frans). Als ik de kamer afsluit, breekt de sleutel af. Ben ik nou zo sterk? Via de balie krijg ik van een medewerkster een nieuwe, dikkere sleutel maar door het gedoe heb ik niet veel tijd om lekker rustig te ontbijten. Er zijn genoeg lekkere dingen. Naast allerlei warme gebakken/gefrituurde dingetjes is er ook stokbrood, gebakken ei, jam, vers sap, thee enz. Volgende keer nog wat eerder op want ik hou er wel van om ’s morgens rustig te ontbijten. 

Met de fietstaxi door de oude stad

Kris heeft een cyclotour georganiseerd. Om stipt acht uur staan ze klaar: 8 cyclo’s met een fietser die ons in het bakje de oude stad zullen laten zien. Kris zelf gaat niet mee. Het is om acht uur al warm. We stappen op of beter: in, en in de rij gaan we op pad. Dwars door het chaotische hectische verkeer, dat op zondag op dit tijdstip al weer best druk is.

Je ziet in z’n bakje veel van de stad. Na een tijdje durf ik om me heen te kijken en dan zie je dat een groot deel van het leven zich hier buiten op straat afspeelt. Men eet, drinkt, slaapt, drijft handel, rust uit, fabriceert dingen of repareert ze en dat allemaal op de stoep. Dat alleen al is fascinerend om te zien. Omdat het zo volkomen tegengesteld is aan wat wij gewend zijn. Alle beroepen bijvoorbeeld zijn bij ons toch uit het zicht verdwenen? Zittend in zo’n bakje zie je het hectische verkeer van alle kanten op je afkomen en moet je maar hopen dat alles goed gaat, maar dat gaat het. De cyclisten doen het niet voor het eerst, denk ik maar. En met wat geven en nemen van iedereen en met veel getoeter komen we overal waar we wezen moeten. Soms zit er maar een decimeter tussen mijn cyclo en een motor, reusachtige bus of scooter maar je went overal aan. Mijn gekromde tenen ontspannen na een kwartiertje al wat.

Niet zuinig met wierook in boeddhistische tempels 

We bezoeken een aantal Boeddhistische tempels die op deze zondag druk bezocht zijn en waar wij welkom zijn om rond te kijken en ook foto’s te maken. De mensen doen net of wij er niet zijn; niemand stoort zich aan ons. Met wierook zijn ze niet zuinig. Met bossen tegelijk worden de stokjes aangestoken en devoot buigend zwaaien de mensen ermee naar de Boeddhabeelden.

Binnen veroorzaakt de wierook een dichte mist. In één tempel houd ik het niet langer vol en moet ik naar buiten om frisse lucht te krijgen.

Ik kijk mijn ogen uit. De mensen gaan allemaal individueel hun gang. Van een dienst of enige leiding is geen sprake. Je weet niet waar je kijken moet, overal om je heen gebeurt wel wat. Soms loop ik in de weg (heb ik het gevoel) als iemand met een grote bos wierook in de drukte wil passeren. Niemand neemt echter notitie van mij met mijn grote spiegelreflexcamera en zoomlens. In een gang naast de tempel is een grote oven waar alle ‘afval’ wordt verbrand, ook veel halfopgebrande wierookstokjes, om weer plaats te maken voor nieuwe… De mevrouw zwaait vriendelijk als ik er een foto van maak. 

Je kunt als gelovige ook kiezen voor wat duurzamer wierookgave: aan de zoldering hangen spiralen, die volgens de Engels sprekende leider van de cyclisten (bij wie Riet in het bakje zit) zo’n drie maanden branden. Dat kost natuurlijk wel wat, maar dan komt er ook een rood papiertje aan te hangen met je naam en het aantal dongs dat je doneerde. 

Voort gaat het, naar de Chinese markt Cholon in China-town. Dat is een overdekt complex waar je alles kunt kopen wat je nodig hebt ‘n wat er niet is, daar kun je ook rustig zonder’, is het gezegde. We kijken verbaasd en soms verbijsterd naar de manier waarop bij voorbeeld vlees en vis hier aangeboden worden: ongekoeld in de hitte, op een of twee vierkante meter waar de verkoopster dan ook nog moet zitten.    

De volgende tempel is niet zo tussen de huizen ingebouwd als de vorige. Van binnen hetzelfde beeld en toch weer anders. 

Uitvaartcentrum

Onderweg zien we vanuit ons bakje natuurlijk ook heel veel van de stad, want we doorkruisen in een ochtend toch maar een groot deel van het centrum, en vooral dat deel waar we lopend niet gauw naar toe gaan, omdat dat net te ver van het hotel is. Tot slot van de bezienswaardigheden laten de cyclisten ons een uitvaartcentrum zien. Tegenover is het ziekenhuis, merkt de Vietnamese leider niet zonder ironie op. Als het daar mis gaat, dan komen mensen hier terecht, tenminste als de familie niet genoeg geld heeft om de overledene thuis op te baren. Eerst mogen we geen foto maken van een soort oppasser, maar de familie die bij de kist bijeen is, vindt het juist prima dat we een foto maken. Hoe meer belangstelling iemand heeft na zijn dood, hoe mooier men dat vindt. Discreet druk ik af zonder flits. En dan zijn we weer terug bij ons hotel. Ik stop de beide trappers een veel te grote fooi in handen waar ze blij mee zijn. Ze hebben er hard voor getrapt in die warmte. De ene heeft kinderen die studeren, vertelde hij en dat kost een hoop geld. Nou ja, wat is dan een paar euro voor ons. 

Na een uurtje rust op de kamer gaan we op pad, richting de Mekong rivier. Het is best een eind lopen in de hitte. De Mekong is een brede stroom; we zien een paar grote boten. Erlangs is een mooi plantsoen waar het wat koeler is in de schaduw. Het valt mij op dat de stad (en alle steden overigens) veel geld en moeite besteedt aan het onderhoud van prachtige parken en plantsoenen. Ik had verwacht dat dit minder prioriteit zou hebben in een ontwikkelingsland. Het ziet er keurig verzorgd uit en schoon! 

Trendy westers eetcafé 

We eten in een trendy eetcafé Ciao. Heel westers met leren banken en parket. Ik heb gebakken kabeljauw en rijst met groente. Lekker. Riet heeft tomatensoep en een broodje zalm. We lopen door naar hotel Rex. Vanuit dit hotel werden de journalisten tijdens de Vietnamoorlog c.q. Amerikaanse oorlog altijd op de hoogte van de strijd gebracht door Amerikaanse officieren. De persconferenties werden niet hoog aangeslagen want het werkelijke nieuws werd er niet verteld. Op de vijfde verdieping van dit chique hotel is een terras en daar drinken we een cappuccino en daarna vers geperst vruchtensap. Schade: 300.000 dong; ruim twaalf Euro. Daarvan kun je op de markt anderhalf keer een volledige maaltijd eten met drankjes erbij. Maar goed, we hebben het uitzicht er ook bij en het is best een aardige manier om je (deel van de) vrije zondagmiddag door te brengen.

Rechts beneden ons hebben we  uitzicht op het park waar we zostraks een hele poos hebben zitten kijken naar de talloze mensen die elkaar hier moeten fotograferen voor het beeld van Oom Ho (Chi Min). Ik zie ook een grote rat snel van het ene hegje naar het andere schieten. Het is heerlijk zitten in de zon. Niemand die je hier lastig valt. Dat is anders als we met wat omwegen teruglopen naar ons hotel, via winkeltjes en markten . ’s Avonds eten we weer op de markt. Ik krijg niet helemaal wat ik bedoeld had toen ik bestelde van de kaart. Het uitzicht vanaf onze plaats achter de tafel is weer grandioos. We hebben een gesprek met een jonge man uit Maleisië die hier voor zaken is. Hij wil van alles van ons weten. Hij vindt het hier duidelijk lang niet zo goed georganiseerd als bij hem thuis. Wat wij van Fitna vinden, de film van Geert Wilders, wil hij weten. We formuleren voorzichtig een antwoord. Hij is niet zo tevreden met onze genuanceerde maar vooral kritische benadering. ‘I strongly support it!’ laat hij weten over de film en Wilders’ standpunten. Dat je nou in Vietnam je nog moet verdedigen omdat je niet zo enthousiast bent over Fitna! Dat kun je thuis niet bedenken.




 

 

 "Cyclotour"

 acht fietstaxi's op een 'rij'

We doen een paar Boeddhistische tempels aan; je mag overal fotograferen, dus...

 

 zonlicht door de wierookdampen

 oven voor wierookstokjes

 wierookspiralen

 wierookspiralen boven

 

  

Overal zijn kinderen en ze zijn net als de volwassenen meestal open en enthousiast. 

 verder weer

 Chinatown markt

 limoenenverkoopster

 nog een tempel

 wierook

 

 ook wierook

 

 

De Vietnamese toerleider brengt ons tenslotte naar een soort rouwcentrum. We willen niet fotograferen, maar het wordt juist aangemoedigd. Hoe meer belangstelling hoe meer eer voor de overledene. Dus toen deze foto -zonder flits- maar genomen. 


 

 Stadswandeling met z'n tweeën langs de Mekong en meer

 

 

 roeien met de voeten

 

Het befaamde Rex hotel in Saigon. Hier brieften de Amerikaanse generaals/ voorlichters de journalisten over de voortgang van de Vietnamoorlog.

 

Wij zitten een tijdje op het dakterras te genieten van de rust, een lekker drankje en het uitzicht over de stad.

 plein voor hotel Rex

 hier links aten wij een paar keer heerlijk

 


 dit was ons uitzicht tijdens het eten
Onder: dragonfruit op een stalletje
Rechts: ons uitzicht in het hotel 's nachts

 

 

 

 

naar boven