Vietnam 1: Reisverslag en fotoreportage - Dinsdag 29 april Hanoi, mausoleum Ho Chi Min; eenzuilige pagode; Tempel van de Literatuur; Hoan Kiemmeer; cyclotour door de oude binnenstad en wandelen

Hits: 39540

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dinsdag 29 april    Hanoi, mausoleum Ho Chi Min; eenzuilige pagode; Tempel van de Literatuur; Hoan Kiemmeer; cyclotour door de oude binnenstad en wandelen 

’s Morgens sta ik buiten het hotel te kijken naar alle bedrijvigheid op straat en op het trottoir. Ons hotel staat in de oude Franse wijk dus daar is erg veel te zien. Zo  komt de kolen- en houtskoolboer zijn waar afleveren in de buurt van ons hotel. Wat een vernuftige constructie en wat sterk moeten die fietsen zijn dat er zo’n vracht op en aan kan staan en hangen…

We brengen vandaag een bezoek aan oom Ho of wel het mausoleum van Ho Chi Minh. De vader des vaderlands voor Vietnam. Tientallen klassen met schoolkindertjes (kleuters nog) krijgen voorrang. Gelukkig zijn we weer vroeg opgestaan zodat wij niet lang hoeven te wachten. Het gaat er erg gedisciplineerd aan toe. Stil zijn, in de rij, niet buiten de rij stappen, niet stil staan en eerbied tonen. Zo niet dan staan overal militairen om je tot de orde te roepen. We lopen snel voorbij het wassen beeld van Ho. Tja, wie zal zeggen dat het de echte is. Foto’s hebben we niet want je moet alles afgeven, fototoestellen, tassen enz. Wij hadden dat aan Kris gegeven. We bekijken het huis waar Ho Chi Min verbleef en werkte. Het ligt met een aantal andere gebouwen in een soort park. Het is er redelijk druk, zeker later op de ochtend. 

Miss Moon

Heel veel jeugd is er. De liefde voor Ho wordt kinderen vroeg bijgebracht. Ho wordt ook altijd als kindervriend voorgesteld. Ik hoorde Miss Moon een beetje ondeugend zeggen: ‘Tja wat wil je, hij had zelf geen kinderen.’ Zo’n opmerking kun je uiteenlopend duiden, maar ik weet niet of ze dat door had. Natuurlijk moet je in Hanoi ook de eenzuilige pagode bezocht hebben. Het stelt niet veel voor maar hoort erbij. Zeker voor de Vietnamezen: even op de foto voor de pagode. 

Een bezoek aan de Tempel van de Literatuur hoort er natuurlijk ook bij. De Vietnamezen zijn trots op hun oudste universiteit waar de mandarijnen vroeger werden opgeleid, van wie de in stèles gebeitelde namen nog steeds zijn te lezen. Binnen is een mooi spelend groepje musici actief. We zitten even te luisteren en kopen hun cd. Voor de achtergrond bij de projectie van de foto’s straks thuis… Ook bezoeken we het tempeltje in het Hoan Kiem meer, met een opgezette eeuwenoude schildpad. Er zou ook nog een eeuwenoude schildpad in het meer leven. Heel soms zien mensen hem. Ik denk dat hij Nessie heet, net als het monster van Loch Ness…

Een cyclo-tour door de oude binnenstad besluit de excursie van vandaag. Het is een fraaie tocht en er is veel te zien. Het gaat door de vele smalle straten waarlangs heel veel activiteit is want ook hier vindt het leven op de stoep plaats. Winkeltjes, ambachten, werkplaatsen, eetgelegenheden, en een intensief verkeer. Hoewel de fietstaxi's niet hard rijden (uiteraard) gaat het soms toch zo snel dat een goede foto moeilijk te maken is zonder dat er van alles voorlangs fietst, rijdt en loopt. 

Westerse koffie voor westerse prijs

We worden afgezet bij ons hotel, het Gold Spring hotel. Van daar lopen we na de middag de stad weer in en bij het Hoan Kiem meer in de buurt eten we in een luxe restaurant met airco een (voor ons doen de laatste weken) simpele lunch. Niet goedkoop maar wel lekker. Dan wandelen we om het meer. De reisgidsen zeggen dat wie Hanoi wil leren kennen, moet beginnen met een wandeling om het Hoan Kiem Meer. Het is een prachtige wandeling want langs een groot deel van de oever is een park aangelegd en het is er dus schaduwrijk. Hier en daar staat een bank. Bij een restaurantje in het park drinken we een cappuccino. Westerse prijzen hier overal. Hanoi is meer westers georiënteerd lijkt het wel dan Saigon. Ik verwachtte eigenlijk het omgekeerde. Maar dat zal ook te maken hebben met het feit dat dit de hoofdstad en de diplomatenstad is. Saigon is heel anders dan Hanoi. Saigon (HCMC) is meer de snel veranderende steeds meer westers georiënteerde wereldstad. De langdurige aanwezigheid van de Amerikanen zal daar ongetwijfeld debet aan zijn. Hanoi heeft meer van zijn sfeer van vroeger bewaard, zeker in het oude gedeelte waar wij verblijven. 

Franse architectuur

Zo wandelend langs het meer valt ons op hoe Frans de architectuur nog is als je door de schil van reclameborden, bomen en verkeer heen kijkt. Zulke mooie parken had ik trouwens van tevoren ook niet verwacht. Dat viel ons op meer plekken onderweg op: daaraan wordt kennelijk bewust geld en energie besteed. Ze zijn vlekkeloos onderhouden. Na de wandeling rond het meer zwerven we nog twee uur door de straten van de oude binnenstad. De ambachten zijn soms enigszins geconcentreerd: metaalindustrie bij elkaar, speelgoed e.d. bij elkaar, grafmonumenten bij elkaar enz. Soms is er een steegje achteruit en sta je als je daarin loopt ineens voor een kleine tempel. 

We staan bijv. in zo’n achteraf steeg in een tempel waar iemand de goden een aantal blikken Coca Cola Light heeft geofferd. Straatbeeld: openluchtkeuken, zwaar beladen fietsen, wandelaars, motors, heel veel motors, geparkeerd en rijdend, handkarren, mensen met een zwaar beladen juk op de schouders die slalommend tussen de mensen door schieten met hun mobiele winkeltje. Je moet steeds opletten waar je loopt. 

Na een paar uur zijn we hondsmoe. We gaan terug naar ons hotel en nemen een ontspannende douche. Want vanavond is het afscheidsdiner. Ik maak foto’s van het drukke verkeersplein waarop wij uitzicht hebben vanuit onze kamer. 

We lopen gezamenlijk naar het restaurant toe dat Kris voor het afscheid in overleg met de groep heeft uitgezocht. Het is een sfeervol restaurant, vrij klein en we zitten aan een lange tafel buiten in een kleine voortuin. Er is een gigantisch koud en warm buffet. Het smaakt allemaal prima en de sfeer is goed. We realiseren ons dat er een eind komt aan ons Vietnam avontuur. In het begin lijkt het alsof de tijd niet op kan: nog vier weken rond trekken! Maar al gauw zit je op de helft en dan is het aftellen. Toch heb ik het gevoel dat we al maanden weg zijn. We hebben zo intensief geleefd, zo veel indrukken opgedaan. Het is een maand om nooit te vergeten, daarover zijn we het allemaal wel eens.

Kamelenvlees

We eten zoveel we kunnen; er is van alles tot kamelenvlees uit Australië aan toe. Tegen het einde van de avond houd ik namens de groep een toespraakje voor Kris. Ongeveer zo:

“Beste Kris, 

Bijna vier weken heb jij briefings gehouden en ons van alles verteld. Nu zijn de rollen even omgedraaid. Ik mag namens de groep iets zeggen. Er zijn grofweg drie factoren die een reis kunnen maken of breken. Ten eerste het programma. Nu, dat was goed, anders hadden we niet voor Arcadia gekozen, en de verdere invulling van het programma ter plaatse was ook fantastisch. Als tweede factor  is er de groep. Een eerste blik op de reizigerslijst deed ons zoeken naar pagina twee, maar het bleek inderdaad maar een groep van acht mensen te zijn. Met zo’n kleine groep kan niet veel misgaan dachten wij. En dat is gebleken. Het klikte vanaf het begin goed. We waren ook een heel volgzaam groepje: behalve een marktbezoek en een fotostop die even uitliepen, heb je op het punt van punctualiteit niet te klagen gehad. 

De derde niet onbelangrijke factor is de reis(bege)leider. Die heb je in soorten is mijn ervaring. Je hebt de overenthousiaste, die alles aanprijst en geen enkel kritisch geluid over het land laat horen; je hebt de afstandelijke, die zijn werk doet en daarmee af; je hebt de luie, die probeert vooral zelf ook op vakantie te zijn. En, tja, hoe moet ik onze reisleider dan typeren? Ik denk als een Bourgondische levensgenieter met veel organisatorische kwaliteiten en een oneindig netwerk aan contacten. Als wij in een restaurant dat je aanbevolen had de naam ‘Kris’ lieten vallen in een gesprekje met de eigenaar (dit was in Ha Long City) dan was de reactie: “ Kris? Ahh, Kris!” gevolgd door het welbekende gebaar met de hand over de buik. Als in een afgelegen dorp een dansvoorstelling is, niet voor ons, dan weet jij na een paar telefoontjes voor wie die voorstelling is en hoe lang het duurt voort het begint. Onbegrijpelijk. Volgens mij zit half Vietnam in je telefoonboek. 

Kris, je hebt ons veel van Vietnam laten zien, maar ook ervaren, proeven (dat vooral ook!), ruiken en bovenal ook: genieten. We danken je daarvoor als groep heel hartelijk en doen daar een tastbaar blijk van dank bij. Voordat ik dat overhandig, wil ik graag weten wat voor onderschrift er komt bij de groepsfoto die je liet maken van ons allemaal bij het Hoan Kiem meer. Als je daar een bevredigend antwoord op geeft, dan hebben wij wat voor jou.” 

Kris antwoordt dat er een woord bij hem opkomt om onze groep te typeren, en dat is: “Simpel. Niet in de verkeerde zin, maar omdat jullie heel zelfstandig en actief zijn. Er was voor mij niet zoveel te doen. Kleine problemen lossen jullie zelf op; jullie redden je als je zelf op pad kan. Ja, eigenlijk hadden jullie deze reis ook onbegeleid kunnen maken.”

Dat laatste bestrijden we: we zijn toch wel erg blij dat de zaak zo goed georganiseerd was zonder dat we daar omkijken naar hadden. 

 Dan overhandig ik Kris de envelop met geld. Hij zegt dat hij een deel ervan zal besteden aan een goed doel met kinderen, dat hij ons ook al eens genoemd heeft en met het andere wil hij eens lekker en luxe uit eten zoals twee van ons dat deden in Saigon in hotel Caravelle. We zitten nog wat na te tafelen en tegen half elf nemen we afscheid. Kris blijft nog even hangen, hij kent de mensen van dit restaurant ook goed kennelijk. In onze hotelkamer is de airco uitgevallen. Het is er heet en plakkerig. Gelukkig gaat die tegen twaalf uur weer aan, zodat we fris kunnen slapen. 



 

 

 je moet er wat voor over hebben

 kinderen moeten Ho bezoeken en hebben voorrang

 huis waar HCM werkte

 even rusten

 't is ook wel vermoeiend

  de eenzuilige pagode

 drie nonnen voor het heiligdom in de pagode

 overal schoolkinderen op schoolreisje

 


Tempel van de Literatuur

    symbool van de wijsheid

 

 souvenirs

 't klinkt vrolijk en mooi

 

 doeiii!

 





 

 

 

 brug in het Hoan Kiem-meer naar het eiland

   

weer een cyclotour, nu door de oude stad van Hanoi

 straten zijn van één gilde

 

 bijkomen: met z'n beiden wandelen om het Hoan Kiem-meer

 

 zo heerlijk rustig

 

 toch nog weer wandelen in de binnenstad

 het verkeersplein voor ons hotel

 en 's nachts

 grandioos afscheidsmaal

 Riet moet er een foto van maken, zo mooi is het opgediend

 nooit -op geen enkele reis- weer zo'n fenomenaal afscheidsdiner gehad!

 ochtendspits

 

 

 

 

naar boven