Vietnam 1: Reisverslag en fotoreportage - Donderdag 17 april Hoi An; markt, tempel, Japans huis, folkloristisch museum, en kletsen met Vu

Hits: 39543

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Donderdag 17 april  Hoi An; markt, tempel, Japans huis, folkloristisch museum, en kletsen met Vu

Het is een vrije dag. Maar luieren is er niet bij; daarvoor komen we niet. We staan om half zeven op en om acht uur vertrekken we met het rugzakje om, lopend naar het centrum. Vandaag gaan we een aantal toeristische bezienswaardigheden bekijken. Eerst dongs scoren. Bij een hotel is een ATM, wees Kris eergisteren, bij het postkantoor ook. Geen van de automaten geeft geld. Pas de vierde ATM geeft geld maar dan nog alleen op mijn Visacard. Mooi dat ik die bij me heb. We zijn weer tweevoudig miljonair. (€ 80). Nu kunnen we een set toegangskaarten kopen. De VVV heeft de zaak goed georganiseerd: je kunt alleen een combinatieticket kopen voor vijf bezienswaardigheden. Daarmee mag je in één van de tempels, één van de Japanse oude huizen, één museum enz. Dus we hebben onze reisgids bestudeerd om te weten wat we dan het best kunnen kiezen. Dan uitzoeken op de plattegrond waar alles is, en dan heb je ook nog te maken met het feit dat de opvoering van traditionele muziek maar twee keer op een dag is, op gezette tijden. Dus heel wat uitgezoek maar we hebben het netjes kunnen plannen. Een en ander had wel tot gevolg dat we bepaalde straten wel drie keer hebben gelopen. Maar ach, het is allemaal niet ver van elkaar. Eerst gaan we naar het oude Japanse huis Tan Ky. Dit is een nog bewoond huis, al eeuwen door dezelfde familie, en zij stellen hun huis open voor bezichtiging. We kregen eerst een persoonlijke ontvangst met muntthee en een korte uitleg. Daarna mogen we zelf rondkijken zo lang we willen. Er is veel zwart ebbenhout te zien met ingelegde figuren van parelmoer. 

Hoeveel lege flessen kunnen op één fiets?

Als we langs de markt komen, zien we hoeveel lege flessen er op een fiets kunnen. En we maken een voorstelling mee van het folkloristische muziek- en danstheater van Hoi An. 

De mooiste tempel was vroeger tegelijk ook ontmoetingsplaats van de Chinese handelaren die er kwamen. Vooral de voorhof vind ik prachtig. Ik zit een tijdje heerlijk op een bank te genieten van de rust (geen lawaai, geen handelaren) en van de schaduw en de bloemenpracht. 

Er brandt ook hier veel wierook maar omdat alles open is, hangt hier niet zo’n walm als in de tempels in Saigon. Binnen overheerst de zo langzamerhand voor ons gebruikelijke explosie van kleuren, klatergoud, beelden, offers enz. Terwijl Riet nog wat foto’s maakt, zit ik buiten te genieten.

Bank aan het water

Dan is het tijd om een hapje te eten. We lopen richting de Japanse brug en steken daar de haven over. Aan de overzij zitten ook leuke restaurantjes denken wij. We willen nu wel eens wat anders dan een warme hap als lunch. We weten duidelijk te maken dat we wel een baguette willen eten met tonijn, ui en tomaat. Het staat niet zo op de kaart, maar het is ‘no problem’ voor de mevrouw en de jongen die bedient. Even later zitten we met een stokbroodje voor ons met een hele schaal salade met tonijn erbij. Lekker biertje erbij. Ik ben thuis helemaal geen bierdrinker, maar hier smaakt het geweldig in die warmte. Na het eten gaan we op zoek naar de stoffenmarkt, maar het lukt niet erg om die te vinden. Dan koopt Riet maar in een van de vele winkels een paar prachtige lappen zijde. Die is hier van goede kwaliteit en uiterst betaalbaar.  

We hebben nog een ticket over en dat is voor het folkloristisch museum. Nou, dat is dus een afknapper. De eerste overigens. Ik ben net binnen of iemand komt op me af met Hello madam, sir, you buy something from me?? NEE dus. Denk je dat je even van het gezeur aan je hoofd af bent, is het museum geen museum maar een soort verkoophal. Wat er is uitgestald, is niet te zien want de verlichting werkt niet…We staan gauw weer buiten. We strijken neer op een terras van een bar en bestellen een Schweppes tonic en bitter lemon. Dat smaakt in deze warmte. Vervolgens zoeken we een bank aan het water en zitten een tijd te kijken naar activiteiten op het water en op de wal. Nu en dan komt er een bootje voor onze neus met het aanbod om een mooie boottocht te maken of naar de overkant overgezet te worden. Nee dank u. Wij zijn al geweest. 

Een oude vrouw is niet alleen veervrouw maar ze verkoopt ook houten paardjes waar je op kunt fluiten. Enfin. We vinden het wel sneu dus Riet koopt een paar paardjes van haar. 

Vu komt er wel

Dan komt er een jongen van pak weg een jaar of 18, 19 bij ons zitten. Of hij met ons mag praten? Hij heet Vu, studeert bouwkunde in Danang, en is hier in Hoi An om met hulp van de westerse toeristen zijn Engels bij te spijkeren. Naast zijn studie geeft hij les aan kinderen en met het daarmee verdiende geld heeft hij een duur vertaalcomputertje gekocht waarop je een woord kunt intikken en het dan ook elektronisch kunt laten uitspreken. Hij gebruikt het veelvuldig. Ik zit heel wat in te tikken. Het is een heel aardige vent en hij praat zonder terughoudendheid over zijn land en volk. Van ons wil hij ook van alles weten.  Van het communisme moet hij niet veel hebben. Wij ook niet, zeggen we en hij lacht. Wat vinden wij van Ho? Tja, ik ben geen fan, maar, zeg ik,  ik kan me voorstellen dat hij voor de Vietnamezen de grote bevrijder is, de vader des vaderlands.

Vu houdt zich wat op de vlakte. Op school is ons altijd verteld dat Ho een grote held is, zegt hij. Maar hij schijnt er niet van overtuigd, terwijl hij dat zegt. Hij moet er eerst nog meer over lezen, vindt hij, voordat hij een oordeel heeft. Wijze jongen, kan zo de diplomatie in. Maar Vu wil naar de VS, het beloofde land voor veel Vietnamezen. Dan moet hij nog heel wat schaven aan zijn Engels, want het is moeilijk te verstaan. Een woord als shoe levert grote problemen op met de uitspraak. Heeft hij dan geen haatgevoelens tegenover de Amerikanen? Nee, sommige oude mensen nog wel, zegt hij. Maar jonge mensen niet. Gebeurd is gebeurd. We moeten nu verder en we willen geld verdienen. En daarvoor moet je naar de USA. Tja, zo gaan die dingen. En eigenlijk maar goed ook. 

Een heel oud vrouwtje komt langs met een mand met bananen. Die mogen wij kopen. Ze ziet er uit alsof ze minstens negentig is. Vu vertelt dat er geen ‘insurance’ is voor oude mensen en dat ze voor hun levensonderhoud lang moeten doorwerken. Hier zit ik met mijn prepensioen, denk ik, meer dan tienduizend kilometer van huis, en hier zit een vrouw die met haar uitgemergelde lichaam elke dag  de straat op moet om bananen te verkopen voor haar dagelijkse portie rijst. Ik geef haar via Vu enkele briefjes, omgerekend een paar euro.  Daarvoor kan ik de hele mand met bananen kopen. Het vrouwtje begint ze al in te pakken. Maar wat moeten we daarmee. We hebben genoeg aan twee bananen en Vu mag er ook wat. Het vrouwtje is de koning te rijk; ze bedankt en sloft weg. Enfin. Die heeft in ieder geval een goede dag en wij een goed gevoel. 

Op weg naar de States

De zon gaat onder en de lichtjes gaan aan. We gaan wat eten. Vu neemt vrolijk afscheid. We wensen elkaar het allerbeste toe en daar gaat Vu, op weg naar de States. Een paar vrouwen zitten nog op een steiger in de warme laatste stralen van de zon met de benen bungelend boven het water. De veervrouw met de rode fluit-paardjes vaart weg. Ze ziet in dat wij geen klandizie voor haar zijn.  Misschien pikt ze nog een vrachtje op. 

Wij gaan aan de haven een restaurant zoeken. Dat is niet zo moeilijk. We vinden een plek waar we uit kunnen kijken over het water en weerspiegelende lichtjes van de overkant. 

Dan lopen we door het donker terug naar ons hotel. In andere landen zou je je misschien niet helemaal lekker voelen met een dure camera om je nek in het donker door de straten. Hier in Vietnam hebben we dat gevoel geen moment. Er is niemand die notitie van je neemt, laat staan je lastig valt. Wat een heerlijk land is dit, denk ik, zo in de avondwarmte lopend na zo’n dag van twaalf uur achtereen op de been zijn. In het hotel mailen we weer en pakken we de koffers is. We moeten morgen weer verder!



 

Bezoek aan een traditioneel Japans huis

   

 en aan een concert van volksmuziek


 

en een Boeddhistische tempel in de stad


Een avond aan de haven met een goed gesprek

 

 vrouwtje verkoopt houten vogeltje aan ons

 de zon daalt

 wij hebben een leuk interessant gesprek met Vu en kopen bananen

 

 

 

 

 

 

 

naar boven