Roemenië, reisverslag - Sighisoara, weerkerk van Biertan, en naar het dorp Sibiel naar logies ‘bij de boeren’

Hits: 43802

 

 

Sighisoara, weerkerk van Biertan, en naar het dorp Sibiel naar logies ‘bij de boeren’

24 april

’s Morgens hebben we dus vrij. We slapen een beetje uit, maar niet te lang want het is prachtig weer: zonnig en warm, en we willen nog weer naar de stad wandelen.  We lopen nu eerst naar de overkant van de rivier om daar de grote witte Roemeens Orthodoxe kerk te gaan bekijken. Hij ligt daar mooi aan de rivier, in het jonge groen, met hier en daar een fel wit-paars accent van een bloeiende prunus. De bloesem steekt heel mooi af tegen het wit van de kerk dus je kunt er mooie foto’s maken. De kerk is geen toeristendoel, de kerk is niet echt bijzonder en waarschijnlijk daarom mogen we overal, ook binnen, fotograferen. Voor ons is het wel bijzonder want zo’n kerk is van binnen een en al fresco. Niet oud maar wel kleurig en waard om te bekijken en vast te leggen. Het is er zo door de week niet druk van gelovigen dus we storen niemand.  Een stel van onze groep werd hier door een priester of koster of zo meegetroond naar een zijruimte, waar de man hun een pas overledene in de kist had getoond. Ze waren er een beetje beduusd van toen ze het ons vertelden. Wat de man daarmee voor had? Misschien was het een vooraanstaand iemand. Maar dan nog is het wat vreemd. 

Genieten op een terrasje

We zitten een poosje te genieten op een bank voor de kerk. Het wordt nu rond een uur of elf al warm. Het meegenomen flesje water is welkom. We missen de koffie echter, dus we stappen op en wandelen over de brug naar de andere kant, de oude stad. Daar drinken we koffie op hetzelfde terras als gisteren, maar daar zitten ook wat groepsgenoten en het is al snel zo gezellig dat we blijven zitten en hier ook lunchen. Van een hernieuwd bezoek aan de bovenstad komt het niet meer. Nou ja, we hebben het ook wel gezien gisteren. Ik neem de forel en die is uitstekend. Glaasje witte wijn erbij. We moeten op een gegeven moment de tijd in de gaten houden want om twee uur moeten we bij het hotel zijn voor het vertrek met de bus. Stipt om kwart over twee vertrekt die. Zelden een reis gemaakt waar de vertrektijden zo stipt waren als op deze. Het is wel plezierig. Iedereen weet waar hij aan toe is. Ook dat kennen wij wel anders…

Weerkerk van Biertan

Onderweg steken we aan in het stadje Biertan. Daar staat een van de beroemde Roemeense weerkerken. Een weerkerk is niet alleen kerk maar, zoals de naam al zegt, deels ook vesting, om je te ‘weren’ tegen de vijand. De kerk torent uit boven het stadje. Ernaartoe loopt een trap, die net als de scholierentrap in Sighisoares overdekt is. Het is even een flinke klim. Boven staan verschillende torens op de hoeken van een ommuring. Er zijn zelfs drie muren achter elkaar, om de kerk heen. Deze doet zijn naam ‘weerkerk’ wel alle eer aan. Ook het kerkgebouw zelf is stoer, dikke muren, weinig ramen, forse steunberen. Binnen hangt een mooi veel-luik, dat echter niet origineel hier hoort. Er zijn wandkleden die uit de middeleeuwen stammen. Het Duits sprekende meisje dat hier onze gids is, wil me er wel meer over vertellen en een boekje laten doorbladeren, maar helaas heb ik daar geen tijd voor. ‘Tja, zo’n groepsreis!’ zegt ze begrijpend.  Het is inderdaad een van de nadelen van het reizen in een groep. Als we hier met de caravan waren, zouden we de tijd aan onszelf hebben. 

Over Biertan

Biertan (Duits: Birthälm; Hongaars: Berethalom) is een dorp in het district Sibiu in Roemenië. Het dorp ligt 80 km ten noorden van districtshoofdstad Sibiu en 15 km ten oosten van Mediaș. De eerste vermelding van Biertan dateert uit 1283 in een document over betaalde belasting in zeven dorpen. Biertan behoort tot de Transsylvanische dorpen met een weerkerk die is opgenomen op de Werelderfgoedlijst van Unesco. Biertan was tussen 1572 en 1867 de zetel van de Lutherse bisschop van Transsylvanië. De hele gemeente heeft 4000 inwoners, hoofdzakelijk boeren behorend tot de etnische groepen Roemenen, Hongaren, Transsylvanische Saksen en Roma, terwijl het eigenlijke dorp Biertan maar 1600 inwoners heeft. Zij houden zich bezig met landbouw en veeteelt of werken in de wijncoöperatie. Het dorp is een van de meest bezochte dorpen van Transsylvanië, mede dankzij de jaarlijkse bijeenkomst van de Transsylvanische Saksen.

Biertan is vooral bekend door zijn kerkburcht, die van 1572 tot 1867 de zetel was van een Lutherse bisschop (voor en na dat jaar zetelde hij in Sibiu). De voormalige bisschopskerk dateert uit omstreeks 1400 en ligt hoog op een heuvel. De kerk wordt door drie ringmuren omgeven en verkeert in goede staat. De zes verdedigingstorens en de hoge muren onderstrepen het strategisch belang dat deze kerk vroeger had. De torens bieden uitzicht op de omringende wijnheuvels en de ooievaarsnesten.

Landelijk Sibiel

Na afloop van het bezoek zouden we wat drinken in het café naast de kerk, maar dat wordt opgeknapt en is gesloten. Dan maar niet. Cristina last verderop nog even een sanitaire stop in en we drinken daar nog wat. Ver in de namiddag, tegen de avond komen we aan in het landelijke Sibiel. We bekijken nog het kerkje en het iconenmuseum ernaast. De iconen zijn bijzonder omdat ze geschilderd zijn op glas; dat vereist natuurlijk een speciale techniek omdat je als het ware ‘terug’ moet schilderen. Je moet goed nadenken over wat je het eerst en wat het laatst schildert. 

Ik ben geen expert en de iconen kunnen we niet geweldig boeien. Wel zie ik verschillende motieven steeds terugkomen, bijvoorbeeld Jezus als de wijnstok. Dat gegeven is heel plastisch verbeeld door een druivenrank die ontspruit uit het lichaam van Christus. Aan de andere zijde van de afbeelding perst Jezus de druiven die uit hem groeien in een kelk uit. St. Joris is ook een geliefd thema, overal in Roemenië trouwens, afgaand op wat ik nu gezien heb. 

Logeren bij de boeren

We wandelen een klein stukje door het dorp waar bij de brug onze gastvrouwen en –heren op ons wachten. We worden voorgesteld aan hen en zij aan ons. Riet en ik zitten in het groepje dat in het pension Reghina zal slapen. Reghina is een aardige, nog vrij jonge vrouw, die helaas weinig Duits of Engels spreekt. Ik had wel eens een gesprekje met het echtpaar willen voeren maar daar komt het niet van. We zien ze nauwelijks meer tijdens ons verblijf. Onze koffers worden op een boerenwagen geladen en naar het pension gebracht. Dat is niet ver, een paar honderd meter hoogstens. Sibiel is ook maar een plattelandsdorpje, een stuk kleiner dan Pesse nog. Toen er meer toeristen kwamen –voor de iconen bij voorbeeld, bedacht een aantal boerinnen dat zij die best zouden kunnen bedienen met logies en maaltijden, terwijl de mannen op het land werkten. Zo zijn er nu al meer dan tien pensions. Ik had me bij de beschrijving voorgesteld dat we in een kamertje zouden logeren dat boeren zelf niet gebruikten, maar achter de boerenpoort waardoor we op de binnenplaats komen, bevindt zich op een verdieping een aantal piekfijne kamers compleet met badkamer. Hier ziet er allemaal schoon en netjes uit. Maar de uitstraling is toch heel landelijk. Als ik het raam open, kijk ik uit op een afdak waaronder de boer zijn werktuigen (en een hoop ‘rommel’, in mijn ogen tenminste) stalt en daarachter de velden en heuvels. 

Genieten van het platteland

We zijn nog mooi op tijd en kunnen de wandeling maken die Cristina ons aanduidde: door het dorp linksaf de heuvel omhoog tot bij een boerderij en dan heb je een mooi uitzicht over het dorp en de velden. Op de achtergrond ligt de stad Sibiu te schitteren in de felle zon. Het is weer heerlijk warm zonnig weer. Daarom zitten we na terugkomst nog een poosje te lezen onder een afdak, waar Reghina flessen water en palinka heeft neergezet. Voor algemeen gebruik. Ik schenk me een bodempje pruimenjenever in en vul het glas bij met koel water. Ik lees het nieuws in Nederland op mijn smartphone (er is hier gratis wifi, zonder code dus onbeveiligd) en ik lees verder op mijn e-reader in Terugkeer ongewenst van Charles Lewinsky. Ik heb destijds genoten van Het lot van de familie Meyer; tot nu toe valt me dit nieuwe boek wat tegen. Overigens: Ik vond tot nu toe een e-reader altijd iets wat ik niet nodig had, maar ik kreeg deze gratis bij een Volkskrant-abonnement (en 20 papieren boeken!, ja de Nederlandse kranten doen al wat voor een nieuwe abonnee) en ik moet zeggen dat het zo voor onderweg wel ideaal is. Zo’n dikke pil had ik anders niet in de koffer gestopt. En het leest wel handig. 

Tegen half acht lopen over de brug we naar het andere pension, Christina geheten, om daar de avondmaaltijd te genieten. Het is een smakelijke maaltijd, zoals altijd nogal voedzaam, met groenten, vlees, polenta, en ook met jonge rode en witte wijn en weer palinka, voor wie dat nog wil. Ik houd het bij wijn. 

 

 

 

 

 de grote kerk aan de rivier in Sighisoara

 

 zicht op de stad vanaf de kerk

  

 

  

 hier mag je binnen fotograferen!

 iconostase (panoramafoto)

   

 Heilige icoon voorin de kerk

 


 

   
dorp Biertan;                       overdekte  trap (buitenkant) naar weerkerk van Biertan

  

 panorama's over het dorp Biertan vanaf de kerk

 panoramafoto

 interieur

 slot van de schatkamer

 plafond kerk

 de meervoudige ommuringen van de weerkerk


 

glazen iconenmuseum in Sibiel

  

 Christus de wijnstok

 laatste avondmaal


Dorp Sibiel

 gezamenlijke waterput

 het landelijke leven

 

 

 de slivovic is gratis: inbegrepen bij ons hotel

 panorama's op Sibiel

 Sibiel, in de verte Sibiu

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

naar boven