Roemenië, reisverslag - Klooster Moldovita, demonstratie (paas)eieren beschilderen, klooster Sucevita, houtmuseum in Campulung Moldovenesc

Hits: 43805

 

 

Klooster Moldovita, demonstratie (paas)eieren beschilderen, klooster Sucevita, houtmuseum in Campulung Moldovenesc

Maandag 22 april

Op deze reis geen dagen dat we om half vijf ’s ochtend moeten opstaan zoals in Zuid-Amerika ongeveer standaard was. Het is wat dat betreft een relaxte reis. Meestal vertrekt de bus om negen uur of half negen, zoals vandaag. We rijden naar het Moldovita klooster. We zijn nog zo vroeg dat de verkoop van kaartjes voor de fotografeertoestemming nog niet functioneert. De nonnen zijn zeker een beetje verlaat, gisteravond laat geworden, nee toch? De ochtend is nog heel fris en de lucht stralend blauw. Als ik door het forse poortgebouw loop en een eerste blik op het klooster werp, zie ik dezelfde vormen als gisteren bij Voronet. Bij nadere beschouwing zitten de verschillen natuurlijk vooral in de beschildering. De voorstellingen zijn anders. Het klooster van Moldovita werd in 1532 gesticht door Petre Rares, zoon van Stefan cel Mare. De ommuring is uit 1612. Het meest intrigerende fresco op het kerkje is onder aan de zuidmuur te vinden. Het stelt het beleg van Constantinopel voor en toont Maria , die in 626 de stad bevrijdt van de Perzen en Avaren.

We bekijken het klooster van buiten en van binnen met de uitleg van Cristina in ons oortje. Met uitleg zie je meer welke verhalen er in de fresco’s zitten. Anders blijft het meer bij genieten van de totaalindruk die zo’n enorme hoeveelheid middeleeuws beeldverhaal je biedt. Als we alles bekeken hebben, is het tijd voor koffie. Ergens in een restaurantje in de buurt gebruiken we die. 

Eieren beschilderen 

Vervolgens bezoeken we een dame die als hobby (paas)eieren beschilderen heeft. Ze is hierin erg bedreven en succesvol, ook internationaal zelfs, zo begrijp ik van Cristina. Ze geeft ons een demonstratie hoe dat beschilderen toegaat. Het is eigenlijk een soort batik-techniek: naast verf of inkt wordt er ook gebruik gemaakt van was. Daardoor worden bepaalde onderdelen niet gekleurd en andere wel. Voor het opzetten van de motieven heeft deze mevrouw een zeer vaste hand. Het is haast niet te volgen voor het oog, hoe snel zij al draaiend met het ei een ingewikkelde lijn weet op te zetten. En dan komt ze aan de andere kant van het ei exact weer tegen het begin van de lijn uit! Bewonderend zit de groep haar werk aan te kijken, vooral omdat het schijnbaar zo moeiteloos gaat. Natuurlijk heeft ze ook kant en klare eieren te koop. Wij kopen er wat voor onszelf en het thuisfront. Ze kosten ongeveer drie euro per stuk.  Later zien we ze wel wat goedkoper, maar dan is de kwaliteit er toch ook wel naar. De decoratie is dan grover. Deze zijn wel zeer fijntjes gedetailleerd in hun structuren en motieven. Ik had me van dit bezoek niet veel voorgesteld, maar ik vond het zeer de moeite waard. De eieren (’t zijn echte kippeneieren) bewaart Riet in een stevig doosje, omwikkeld met kleren in de harde koffer. Ze zullen de hele reis goed doorstaan. 

Eerpels poten

Buiten in het kleine dorp zijn mensen aan het ploegen. Dat gebeurt met het paard voor een handploeg. Een man bij het paard, de andere man achter de ploeg. Dat zie je hier op de velden nog zeer regelmatig. Boeren zijn nog te arm voor de aanschaf van een tractor, al zie je ze toch hier en daar toch verschijnen. Het mechanische alternatief zoals ze dat in o.a. Vietnam kennen: een soort klein laag trekkertje met een groot stuur dat ook voor een kar kan, vaak van Chinese makelij denk ik, zie ik hier bijna nergens. Het staat wel heel idyllisch natuurlijk, ook al die paard-en-wagens die de bus onderweg passeert, maar je zou de mensen toch meer comfort en welvaart gunnen. Even verder zijn mensen op een flink stuk land aardappels aan het poten. Dat doet me weer denken aan mijn jeugd. Wij hadden achter ons huis een flinke tuin, waar o.a. de hele wintervoorraad aardappels werd verbouwd. Als jochie mocht ik dan meehelpen met het poten. ‘Mocht’ ja, want ik vond het beslist geen vervelend werk. We deden dat net als ze het hier nog doen: in voren met de hand erin leggen. De voorgekiemde vroege aardappels waren wat minder leuk: die moest ik met de grootste kiem omhoog echt één voor één in het gat drukken. Steeds bukken en zorgen dat je de kiem niet beschadigde. De ‘poters’ voor winteraardappels mikte je rechtopstaand zo in de voor. Dat ging veel sneller. Ik geloof niet dat de mensen hier echt voorgekiemde poters gebruiken; zo te zien zit er alleen een klein wit puntje aan. De mensen zwaaien vriendelijk naar de vreemdelingen die zo belangstellend naar hun werk staan te kijken. Wat is daar nou aan te zien, denken ze. 

Klooster extra 

Gisteren heeft Cristina de groep gevraagd of we nog een extra klooster wilden bezoeken. Van de vijf fraai beschilderde kloosters in Boekovina staan er twee op het officiële programma. We zouden vandaag het derde eraan kunnen toevoegen, maar dat zou wat meer rijden en een lange intensieve dag betekenen. Gelukkig kon de groep zich vinden in dit voorstel. Het ene klooster lijkt wel veel op het andere, maar juist het klooster dat we vandaag extra bezoeken is toch anders dan de vorige twee. Van buiten, als je van de parkeerplaats aan komt lopen, komt het op je over als een fort. Er is een lange, hoge muur omheen met zware torens op de hoeken. Suceviţa heet het klooster. Ik betaal weer 10 Lei voor de toestemming tot fotograferen. 

Suceviţa klooster

Het klooster van Suceviţa is een klooster van de Oosters-orthodoxe Kerk, en staat in het noordoosten van Roemenië. Het klooster stamt uit 1585 en staat sinds 2010 op de Werelderfgoedlijst van de UNESCO. De kerk van het klooster bevat zowel Byzantijnse als Gotische elementen. Op zowel de binnen- als de buitenmuren zitten muurschilderingen met Bijbelse episoden uit het Oude en Nieuwe Testament. De schilderijen zijn gemaakt rond 1601. Het klooster wordt bewoond door nonnen. De binnenplaats van het klooster is bijna vierkant (100 bij 104 meter) en is omgeven door hoge (6 m), brede (3 m) muren. Op elke hoek staat een toren. Suceviţa was een prinselijke residentie en daardoor een versterkt klooster.  Het is gelegen op 18 km van Rădăuți (District Suceava). Volgens overlevering staat het in de Suceviţa vallei tussen de heuvels, op de plek van een houten kerk uit de vroege zestiende eeuw. De legende gaat dat, later, voor de verlossing van haar zonden, een vrouw met haar door buffels getrokken wagen stenen bracht voor de bouw van een stenen gebouw en dat dertig jaar lang. Volgens documenten stamt het klooster uit 1582, de tijd van Prins Petru Șchiopul.

Het klooster is het grootste van de vijf van Boekovina. Heel bijzonder vind ik de afbeelding van de ladder die van de aarde naar de hemel reikt. Een soort Jacobsladder, alleen gaan er nu geen engelen op en neer, maar deze ladder is het zinnebeeld voor het leven van de mens. Dat moet een gestage klim naar de hemel zijn. Bovenaan staat Petrus die vanuit een gat in de hemel de helpende hand uitsteekt naar degenen die het ‘gered’ hebben. Rechts de heiligen, links de duivels die alles doen om de mensen op de ladder eraf te trekken naar hun hellegat. Het is weer een compleet beeldverhaal, waarop veel interessante details te ontdekken zijn. Als we teruglopen, zie ik een non op haar knieën in het gazon iets verzamelen in een plastic zakje. We zijn er niet achter gekomen wat dat geweest mag zijn. Een soort kruiden wellicht. 

Aardewerk en hout

Even verderop bezoeken we nog kort een aardewerkfabriekje, waar ze het befaamde zwarte aardewerk uit deze streek maken. We kijken de mannen op hun vingers hoe ze in snel tempo vazen en bekers e.d. draaien. We kopen een klein stukje aardewerk met een mooi beschilderd ei in de winkel. Als we met de caravan waren…

Lunch op het platteland

In een dorp gebruiken we de lunch in een plattelandspension. De maaltijd is goed verzorgd en de mensen ontvangen ons met open armen. Het eten is smakelijk, de wijn goed en het gezelschap gezellig. Hier staat ook een waterput op het erf. Ik bekijk hem wat preciezer. Boven de put is een elektrische pomp gemonteerd, waarop twee slangen gemonteerd zijn. Een gaat de put in, de andere het huis in. Zodra er drukverschil ontstaat in de huisleiding doordat iemand een kraan openzet, slaat de pomp aan en zorgt zo voor stromend water. Slim. Hopelijk is het water van goede kwaliteit. Om te drinken gebruiken wij trouwens flessenwater. Tandenpoetsen doe ik wel gewoon bij de kraan. In de bus is altijd water. Er ligt een lijst waarop ieder zijn gebruik aankruist en op de laatste dag rekenen we het totaal af bij Cristina. Het werkt perfect. Beter dan het gedoe in Zuid-Afrika… 

Houtmuseum

Daarna volgt een langere busrit terug naar Campulung Moldovenesc. Daar bezoeken we nog het houtmuseum. Dat is gevestigd in een oud, enigszins verslonsd gebouw. Er is een expositie van met kennelijke passie bijeengebrachte uiteenlopende zaken van hout, van meubels tot sleeën, van een kar tot beelden, en allerlei gebruiksvoorwerpen. Alles van hout. We gaan er in vrij snel tempo door, maar het is al vijf uur geweest als we er klaar zijn. Het enige toilet is niet echt een feest. Doordat de bak bovenaan lekt, krijg je een gratis douche en is het een vieze natte bedoening op de vloer. 

Dan moeten we nog 2 ½ uur rijden naar ons volgende hotel Corona Aura in Bistrita. Daar zijn we dus rond half acht. Ik ga eerst even pinnen in de buurt, weer 300 Lei. Het diner in het hotel is prima. Rond half tien zoeken we toch wel wat vermoeid onze kamer op. Een welbestede dag, weer. 

 

 zicht uit ons hotel (in Campulung)

 
Toegangspoort en Klooster Moldovita

  

 panoramafoto

  

  
boven: symbool van de drie-eenheid bij de poort

 


Kloosterboerderij Moldovita

 


Dorp van de eierschilderes

  

 aardappels poten

 ploegen

 zo ging het bij ons in mijn jeugd ook


Eieren schilderen 

 vaste hand nodig

 

 echte kippeneieren!

  
de was wordt gesmolten

 


Klooster Sucevita

 

...als een fort

  

 trap naar de hemel

Petrus helpt je naar binnen -- als je het haalt...

 muur met trap

 sommigen halen het niet

 duivels slepen je eraf

 

 

 

 lente!

 ra ra wat zoekt ze

 


  

fabricage van typisch streekproduct: zwart aardewerk

  

 drogen in de zon

 


Houtmuseum Moldovenesc

 

 

 

 

naar boven