Roemenië, reisverslag - Zondag, Palmpasen in Boekarest

Hits: 43808

 

 

Zondag, Palmpasen in Boekarest

28 april

De volgende morgen, zondag, ontbijten we in alle rust. We zijn vrij vroeg op pad met een plattegrond van de (binnen)stad van het hotel bij ons. We dwalen door die oude stad maar sommige straten zijn een en al biertenten waar het nu op straat nog naar bier stinkt. Bij sommige zijn ze met de hogedrukspuit bezig het terras voor hun etablissement schoon te spuiten. ’t Is kennelijk gezellig geweest gisteravond. Wij vinden daar niet zoveel aan en we proberen wat andere straatjes te vinden. Dat lukt ook en zo belanden we bij een kerkje uit de 16-17e eeuw: de “Biserica Domneasca “Buna Vestire” (Annunciatie) St. Antonius/ Kerk van het oude hof”. Het is volgens het bord de oudste kerk van Boekarest. Na de grote brand van 1847 is de kerk gerestaureerd, en dat duurde tot in 1935 toe. De versierende bouwwijze van stenen afgewisseld met gepleisterde panelen is typisch voor 16e eeuwse religieuze bouw in Walachije. 

Palmtakken

De kerk is propvol met gelovigen. We staan even in de portiek, maar ook daar is het dringen, dus we kijken wat rond op het terrein, waar gelovigen achter de kerk hun kaarsje branden voor de levenden en/ of de doden. Door luidsprekers kunnen wij volgen wat er in de kerk gebeurt. We zitten een hele poos op een bank naast de kerk te kijken en te luisteren. Het is druk. Talloze gelovigen komen langs, al of niet voorzien van een palmtak. Sommigen blijven wat langer, anderen komen even langs en/of gaan een poosje op een bank zitten, zoals wij ook doen.  Een zwarte man verkoopt op het terrein een poosje palmtakken (het lijkt een soort wilg of populier) maar wordt uiteindelijk met zachte hand verwijderd. 

Twee werelden

Uiteindelijk willen we wel een kop koffie. We lopen de stad weer in. Onderweg komen we langs een ‘soort’ bruid en bruidegom, van wie een hele horde fotografen foto’s maakt. Ik kan het niet helemaal plaatsen, een echt bruidspaar lijkt het me niet. De fotografen lijken me enthousiaste fotoamateurs. Misschien heeft het te maken met een film die hier vlakbij gedraaid wordt, want wij worden tegengehouden door een agent, “because of a movie”… Meer komen we niet te weten. Ik maak wat foto’s van de bruid en van de fotografen. We lopen terug en komen dan bij een restaurant waar het terras al redelijk vol zit. Daar drinken we een verrukkelijke kop cappuccino. Niet goedkoop maar heel goed. Ik bestel er nog een. We zitten hier letterlijk tussen twee werelden. Links bereikt ons het geluid uit de luidsprekers van een nabije kerk: sfeervol liturgisch gezang. Van rechts komen de donkere tonen van een al weer dreunende bas in een van de kroegen. Dit is Boekarest. Midden in de uitgaanswereld staan nog een paar kerken waarin nu het Palmpasen gevierd wordt en beide ‘werelden’ trekken hun eigen publiek. 

Engeltjes met palmkransen in het haar

Verder zwervend door het oude Boekarest komen we bij een oud uitziend kerkje, dat helemaal niet zo oud blijkt. De Klokkentoren erbij dateert volgens het bord in ieder geval uit 1904. Ook deze kerk is stampvol. We komen nog niet in de buurt van de ingang. Gelukkig is er een binnenhof tussen de toren en de kerk. Daar nemen gelovigen een palmtak van de stapel en lopen daarmee rond. De kinderen vlechten er kransen van voor in het haar, geholpen door volwassenen. Het is een vredig en sfeervol tafereeltje, waar we volop van genieten. Niemand die ons iets vraagt of iets opmerkt. We worden als vanzelfsprekend gedoogd. We maken allebei veel foto’s, vooral van een paar engelachtige kinderen met hun kransen op het hoofd. Het is hier heerlijk koel onder de bomen. Het zou vandaag 31 graden kunnen worden. Eindelijk maken we ons van het tafereel los en wandelen verder. Tot onze verrassing staan we ineens voor het terras van het rumoerige restaurant van gisteravond. Het terras zit al bijna vol, het loopt tegen lunchtijd. We besluiten hier onze lunch te gaan gebruiken. 

Afscheid met ‘een eenvoudige doch voedzame maaltijd’

Dan moet ik nog wel even naar de pinautomaat anders lukt het niet. Er is nog net een mooi plekje leeg op het terras als we terugkomen. We zitten er heerlijk in de schaduw van het grote museum waar morgen een expositie geopend wordt van de Chinese krijgers. Wij zagen ze al in Assen in het Drents Museum en in Xi’an op de oorspronkelijke vindplaats. Ik bestel een forel, die prima smaakt. Witte wijn erbij, voorgerecht, toetje en koffie. Hiermee vieren we dan maar het afscheid van een mooi en interessant land. Het bevalt ons op dit terras beter dan gisteravond in de kelder van dit restaurant. Ook nu is het binnen trouwens heel rumoerig en druk. Hier buiten komt van alles voorbij, waaronder mensen met palmtakken die van de kerk komen, je hebt wat te kijken en de temperatuur is prima. Toch moeten we op een gegeven moment terug naar het hotel, want het einde van deze reis nadert nu heel snel. 

Afscheid

Een andere chauffeur brengt ons naar de luchthaven. Gisteren al afscheid genomen van onze ‘eigen’ chauffeur. Hij heeft denk ik een goede tip gehad want iedereen was heel tevreden over zijn werk. Net als over onze reisleider trouwens. Zij heeft haar tip gisteren ook al gehad. Ik heb van anderen geen klachten gehoord. Voor ons heeft ze reisorganisatie SRC volledig gerevancheerd na het debacle van de reisleider in Zuid-Afrika. Dat zeg ik ook tegen haar en daar is ze wel blij mee geloof ik. Op het vliegveld nemen we afscheid van haar nadat ze nog geassisteerd heeft bij het elektronisch inchecken. Ik geef haar mijn kaartje met mijn website. Ik krijg haar kaartje terug. Ook aan een paar andere mensen die belangstelling hadden getoond, geef ik mijn kaartje. Zal me benieuwen hoeveel mensen van déze reis iets op mijn gastenboek zullen schrijven. Van Zuid-Amerika was er dat namelijk niet één, ondanks alle beloften wel iets te schrijven. Ach ja, zo gaat dat. Kennelijk. 

Een voorspoedige terugreis

De reis verloopt zonder enig oponthoud. We arriveren keurig op tijd op Schiphol en hebben nog alle tijd om de trein van 20.15 naar Hoogeveen te halen. We zitten gelukkig weer 1e klas, want het is redelijk druk. In Zwolle bel ik onze beste buurman. Hij wil ons nog wel van het NS-station halen. Dank! Even na half elf zijn we thuis. De Roemenië-reis zit er definitief op. En we zijn weer heel wat indrukken rijker en ik ben toch ook wat vooroordelen armer. Want ook ik had toch niet gedacht zo’n  vriendelijk land te doorkruisen met zoveel cultuur en mooie natuur en steden die soms een stuk westerser waren dan ik ooit had verwacht. Natuurlijk moet Roemenië nog een eind komen voor de welvaart een beetje in de buurt komt van wat wij in het westen zo ‘normaal’ vinden, maar ze zijn beslist op de goede weg. We gunnen het ze van harte. 

In de twee weken nadat we terug zijn, beleven we de komst van de lente nog een keer. Dat is goed. Ik mis nog wel even de zomerse temperaturen van de laatste week, maar ach, die komen bij ons ook nog, hopen we. 

 

 

 

 Nederlandse kroegpanden

  

 buiten luisteren naar de mis

 

oudste deel van Boekarest

  

fotomodel tussen twee shoots in

    
het model en                                                                                           de fotografen

 


Palmpasen in Boekarest

 Palmpasen vieren in Boekarest

 

 binnenplaats

  

   

   

 


 

   

 oud weerspiegeld in nieuw

   

 mooie foto's/ onze laatste lunch

 terugreis

 

 

 

 

 

naar boven