005 'Breizh' Kamperen in Bretagne, aan de noord- en zuidkust - Woensdag 14 juni Naar Sainte Marie Menez Hom, Pointe du Raz en Pointe du Van

by Lammert
Hits: 1525

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 


Woensdag 14 juni Naar Sainte Marie Menez Hom, Pointe du Raz en Pointe du Van

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Vandaag weer een flinke trip. Pointe du Raz moet een landschappelijk aantrekkelijk punt zijn, volgens alle gidsen, een must see zoals dat heet in goed Frans. Het ligt een eind naar het zuid-westen, zo’n 70 km vanaf onze camping. We rijden via Douarnenez, waar we even stoppen voor een blik over de baai op het stadje. Daar moeten we nog eens apart naartoe, besluiten we. Nu rijden we door. Waar we wel stoppen is bij Ste. Marie Menez Hom bij Plomediem. Een gehucht van een paar huizen maar met een heel bijzondere kerk.


Niet alleen is de kerk op zich fraai maar ze is ook omringd door een Enclos Paroissial, een parochiale omheining (1544) zoals je die hier meer ziet, o.a. in ons ‘eigen’ dorp Telgruc. In de muur een poort, een triomfboog, uit 1739 en voor de kerk staat een oude stenen paal met daarop zes heiligenbeelden en een kruis. Het Golgotha, heet het geheel, en het beeld dateert al uit 1544. De kerk zelf is uit 1766. Binnen staat wat ons nog het meeste trof: een drietal retabels, dat zijn altaarstukken, naast elkaar, die de hele muur aan een kant vullen. Enorm barok, dus een hoog suikerspingehalte zeg maar, of nog oneerbiediger: draaiorgel-ornamentiek. Veel bladgoud, krullerige blad- en schelpvormen. Het is misschien vooral de tegenstelling van de grijze eenvoud van de oude stenen vormen buiten en de barokke uitbundigheid hier binnen die mij als het ware doet duizelen. Buiten Slovenië en Duitsland/Oostenrijk hebben we dit nog niet gezien. Ja, in Zuid-Amerika heb je het ook. In ieder geval, wij vergapen ons aan de 18e -eeuwse smaak. In het verleden kwamen hier veel pelgrims die allen hun donatie gaven; daarvan werd deze weelde betaald. Buiten verwonder ik me over de plaats van de kerk: op slechts een halve meter afstand van de drukke D887!

 

de kerk van Ste. Marie Menez Hom bij Plomediem

       

 

deel van het enorme altaarstuk in deze kerk

de kerk van de achterkant

 

...op 50 cm afstand van de doorgaande weg...

 


Even verder is het tijd voor koffie. In Ploéven is op het pleintje een bar die goede koffie maakt. Confort-Meilars is een klein dorp met aan de doorgaande weg weer zo’n bijzondere kerk. Hiervoor staat een driehoekig monument met er bovenop een flink aantal heiligenbeelden, gegroepeerd rond een kruis, ik denk: de twaalf apostelen. Merkwaardig vind ik dat je er met de auto omheen kunt rijden.

 

zicht op Douarnenez en zijn baai

kerk van Confort-Meillars met het enorme blok beeldhouwwerken van de twaalf apostelen

 de bovenkant ervan

    

het klokkenwiel in de kerk

De twaalf bellen maken best een flink lawaai voor Maria.

  

de voorgevel van de kerk en het blok met beelden

een mooie picknickplek net buiten Confort-Meillars

 


Binnenin de kerk wacht ons ook nog een verrassing. Er hangt een ja, hoe noem je zoiets, een klokkenwiel of bellenwiel. Het is een houten wiel, met rondom daaraan bevestigd een aantal kleine klokken of bellen met verschillende tonen. Het wiel hangt verticaal, hoog in de kerk aan de muur. Eraan bevestigd is een touw, dat naar beneden hangt. Als je op een op de vloer gemarkeerde plek gaat staan en dan op een goede manier aan het touw trekt, is het mogelijk het wiel te laten ronddraaien, zodat de bellen luid gaan klinken. Dat geeft een behoorlijk ‘lawaai’ als ik zo oneerbiedig mag zijn; we hoorden het al buiten de kerk. De bedoeling is dat Maria met het luiden extra wordt vereerd. Ik wil het uiteraard ook wel eens proberen –al is het me niet om Maria te doen- en het lukt. Als je net op tijd weer een rukje aan het touw geeft, blijft het wiel draaien. Ik maak er een filmpje van dat R aan het touw trekt. Het woord bellenwiel zal wel niet juist zijn want Google kent dat woord alleen als een soort bellenblaasapparaat. Dat was dit dus niet. Maar wel een wiel met bellen.

   

Beschermd natuurgebied, belangrijk nationaal erfgoed: de Pointe du Raz. Rechts gezicht vanaf de uitkijktoren.

langs het wandelpad 

   

weer zo'n woeste kale kust.                                                                                                          Rechts Notre Dame des Naufrages (O.L.V. van de schipbreukelingen) 

 


De weg naar de meest westelijke punt van Bretagne eindigt, zoals altijd hier, in een parkeerterrein. In dit geval niet zo’n glad geschoven stuk land als bij de Kaap van de Geit maar een professioneel ingericht terrein met een slagboom en bewaking. Met automaten waarmee je de parkeerkaart kunt betalen. Er staan heel veel auto’s, maar toch vinden we nog wel lege plekken. In hoogzomer zal dat vast anders zijn hier. Je kunt aan alles merken dat Pointe du Raz een zgn. “Grand site de France” is, een plek van grote nationale waarde. Bij de parking staan een aantal aardig nieuw ogende gebouwen met winkeltjes, restaurantjes, ijssalonnetje, kioskje, openbare toiletten, etc. En een bezoekerscentrum waar wij ons geen tijd voor gunnen. We willen met dit mooie weer niet binnen zitten. We gaan de zilte zeelucht opsnuiven.

langs het pad soms fraaie bloemen, als stekelbrem en dophei

in de verte Pointe du Van

    

  


We nemen onze lunch mee in de rugzak en gaan op pad. Van de parking naar zee is het een eindje lopen. Het gaat door een mooi landschap met laag struikgewas, dophei, lage struikhei die veel donkerder paars is dan bij ons, nog bloeiende brem, kamperfoelie, liguster en veel varens. Het ruikt er intens naar allerlei kruiden. En dan opeens doemt daar de wijde zee op, de Atlantische Oceaan. Er staat een soort lage uitkijk’toren’, eerder een soort borstwering, waarop je nog iets meer uitzicht hebt. We lopen rechtsaf, naar het noorden. Daar zien we in de verte een vuurtoren en eilandjes. Het pad loopt soms hoog boven zee, de kliffen zijn denk ik hier wel twintig, dertig meter hoog soms. Het is een heerlijke wandeling, al doen we hem niet alleen. Maar last van de andere toeristen hebben we ook niet. In hoogzomer is het hier nog een stuk drukker, denk ik. Daarmee troosten wij ons altijd maar nu we zo gelukkig zijn van het voor- en naseizoen te kunnen profiteren. Na 38 jaar vakantie in de drukste en duurste tijd…


Een eind verder staat een groot beeld van Maria, Notre Dame des Naufrages (O.L.V. van de schipbreukelingen). Daarvoor lijkt het hier wel een goed gekozen plek, met die wilde rotskusten en ondiepten. Hier zijn vast wel schepen vergaan. Voor het beeld loopt een landtong wat verder de zee in en op de uiterste punt staat een vuurtoren. We lopen de landtong op en zitten een tijd in de zon te kijken naar de meeuwen, het water, dat rustig om de rotsen kabbelt, de mensen die over de rotsen klauterend naar de vuurtoren proberen te komen. Het oceaanwater is rustig, het is namelijk vandaag bijna windstil. Daardoor is het heerlijk weer, maar meer wind had voor wat meer spektakel gezorgd. Maar niettemin: we genieten nu ook. We eten en drinken wat en dan gaan we langzamerhand weer terug. Ik neem met enige tegenzin afscheid van de mooie plek.


Op de terugweg hoor ik in de verte muziek maar ik kan het niet thuisbrengen. Terug bij het bezoekerscentrum en de winkeltjes blijken het twee in klederdracht gestoken heren te zijn die de doedelzak en een blaasinstrument bespelen. Het klinkt wel wat Schots of Welsh. Ik maak er een filmpje van. We kijken wat bij de winkeltjes en eten een ijsje bij een zaak met een heleboel stoelen buiten. Als we daar gaan zitten komt een jongeman ons vertellen dat we niet mogen zitten om het ijsje te eten. Dus… zes euro besteden aan een ijsje en dan niet mogen zitten. Klantvriendelijk is anders, onbeschoft komt eerder. Merkwaardig, want voor de rest hebben we de Bretons als aardig en vriendelijk ervaren.


We rijden verder naar de andere Pointe hier in de buurt: de Pointe du Van. We stoppen langs de weg bij een herberg en een fraai zandstrand. Hier maken we een wandeling. Het zout komt in je haar en op je bril te zitten, en dan is het nu nog heel kalm weer. Hoe zal het zijn bij een beetje wind. Dan is de branding vast ook nog veel imposanter dan nu al. Op de reeksen golven wordt gesurft. Mooi gezicht.

   

bij Pointe du Van

  

We maken hier weer een strandwandeling. In de verte de vuurtorens en bakens van het Pointe du Raz, waar we net waren.

Hier staat een lange branding wat veel surfers en plankzeilers aantrekt. Wij genieten van het kijken ernaar.

 

    


We rijden ongeveer dezelfde weg terug. Ik neem de Chemin des Dunes bij St. Nic. Toeristisch maar wel leuk om even te zien. Een heel lang zandstrand hier.

Terug op de camping is er een onaangename verrassing. Van onze sympathieke buren is de vrouw over de kop gegaan met de fiets. Bij de Cap de la Chèvre. Het is erg genoeg: gebroken schouder, hersenschudding en meer, maar het had ook nog veel erger kunnen aflopen, concluderen we. We bieden ondersteuning aan, maar er zijn al vrienden uit Nederland overgekomen dus wij kunnen niet veel doen.

 

naar boven