005 'Breizh' Kamperen in Bretagne, aan de noord- en zuidkust - Donderdag 8 juni: laatste dag op deze camping; tocht naar Perros-Guirec en de rochers van de Côte de Granite Rose bij Ploumanac’h

by Lammert
Hits: 1539

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 


Donderdag 8 juni: laatste dag op deze camping; tocht naar Perros-Guirec en de rochers van de Côte de Granite Rose bij Ploumanac’h

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Het is een eindje rijden maar het is de moeite waard, de zo geprezen rotskust, het ‘mooiste stukje van Bretagne’. Ik rijd naar Perros-Guirec omdat ik denk dat we daar al de roze rotsen kunnen zien maar dat valt tegen. Eerst drinken we koffie aan de corniche, waar het nu in de ochtend nog rustig is. Op het terras kijken we naar het langs lopende publiek. Een man van de gemeente vervangt de vlaggen van Bretagne, Frankrijk en de EU omdat ze hier in de altijd aanwezige wind snel slijten. We wandelen een eind langs de corniche omdat we denken dat we hier de rotskust al binnen bereik hebben, maar niet dus. We lopen dus terug en gaan dan met de auto verder, en zo ontdekken we dat het nog een flink stuk rijden is. We moeten eerst de hele stad door en dan pas komen de rode rotsen in zicht: het Granite Rose bij Ploumanac’h.

  adembenemend uitzicht

   

 

 

 


Op een hoog gelegen parkeerplaats met picknickbankjes en een adembenemend uitzicht over de roze kust beneden ons eten we ons meegebrachte stokbrood met kaas en worst, en Bretons kraanwater. Beneden is ook een parkeerplaats en van daar kunnen we gemakkelijk een eind van de GR 34, het zgn. Douanierspad, wandelen. Zo komen we langs de mooiste stukken met roze granietrotsen. De kust is hier ruig. De rotsblokken lijken soms neergesmeten maar soms ook gestapeld door een gek, want soms liggen ze zo wankel op een punt dat je elk moment verwacht dat de rots kan omkiepen. Maar zo liggen ze dus al eeuwen en ik ga er met een gerust hart naast staan of onder kijken.

Het wandelpad is keurig onderhouden. Soms kun je een zijpad nemen om dichter bij de rotsen en bij de zee te komen. Het is een heel bijzonder landschap en een bijna vervreemdende ervaring. In veel rotsen kun je met enige fantasie dieren of koppen of nog andere dingen zien. Er staat nog Engels gras te bloeien, hier en daar zelfs nog late blue bells en ook zien we mooie paarse orchideeën. Als wij er van dichtbij een foto van maken, staan ineens meer mensen erbij stil en wijzen; waarschijnlijk hadden ze anders de fraaie bloemen nooit gezien.

     

    

 


Wat het ook nog mooier maakt is de diep paarse (dop)hei die volop bloeit. We genieten volop, maken foto’s en ik ook een paar filmpjes en panoramafoto’s, want met gewone foto’s kun je nauwelijks overbrengen wat voor indruk dit landschap op je maakt.


Op de terugweg nemen we de ‘Corniche Bretonne’, die langs de zee loopt en volgens de reisgids zo mooi moet zijn, maar het is maar een kort stukje, het is eb en er is dus geen water te zien, kortom, na de rotskust is dit een tegenvallertje. Maar al met al was het een mooie dag. Het weer was ook wel fotogeniek met witte wolken, wat zon en niet al te warm.

Op de camping breken we de zaak alvast op. Ik haal pizza’s bij de receptie en betaal alvast de camping. Om de korting voor meer dan zeven dagen verblijf (wij waren er tien) moet ik wel vragen. Zeven dagen blijven is zes betalen, dat is de aanbieding. Morgen op naar de zuidkust. Met de helft van de pizza's doen we trouwens morgen onze lunch...

 

 

naar boven